از نیمه شب گذشته که سیگارم را روشن میکنم. دردهایم ته نشین شده و همه ی خنده ها دود میشود، خاکستر میشود.
وقتی بابا با حسرت تعریف میکرد که جوانی هایش یک عصر تا فردا صبحش رقصیده و با دوستانش چه خوشی که نگذرانده اند انگار خودم را در چشمانش میبینم. خود پنجاه و چندساله ام را که فرزندی نیست تا با حسرت چشم هایم غم عالم در دلش بنشیند و به پهنای صورتش به خاطراتم بخندد.
امشب تولدش بود. وقتی صدای هایده از ضبط صوتی که برایم هدیه گرفته بود پخش شد همه ی پنجاه و اندی سال در چشمانش برق زد و خاموش شد.
من اما همه ی لحظه های رقصیدن و خندیدنم داشتم به ده سال دیگر فکر میکردم که بابا آلزایمر گرفته و شاید من را یادش نیاید.
بابای ده سال دیگر چقدر خسته است. چقدر شکسته و غمگین شمع تولدش را فوت میکند. که شاید ده سال دیگر تنها باشد یا با زن زیبایش سکوت خانه را جشن بگیرد.
وقتی با جدیت در چشمانم نگاه میکند و شانه هایش را تکان میدهد تا ادای رقصیدن من را دربیاورد، تکه های سرگردان درونم که همه را او در جانم کاشته به هم میچسبند.
امشب به اندازه ی تمام حسرت هایش ترسیدم و غممان را با هم رقصیدیم.
اما ده سال دیگر ...