در راه برگشتن از آشپزخانه به پنجمین لیوان چایی ام نگاه میکردم. همه ی ذهنم را روی جنگ میان دستانم و حرارت بی دریغ لیوان متمرکز کرده بودم. حالا نه این که بخواهد نتیجه ای داشته باشد یا تمرکز هدفمندی باشد اما آنقدر سکوت اینجا بلند است که اگر لحظه ای افکارم را به حال خودشان بگذارم دهانم به گفتن کلمه ای باز میشود. نشود بهتر است.
قبل از اینکه در فاصله ی بین چایی پنجم و ششم پشت میز جاگیر شوم چشمم روی کاغذ بنفش چسبیده به میز که خبر از رفتنش میداد ثابت ماند. بنفش را دوست داشت. از شال گردن زرشکی اش یا آبی بودن کتی که گاهی میپوشید میشد فهمید.
طوری برای خداحافظی راه هایش متنوع بود که هیچگاه به بودن یا نبودن من محدود نمیشد. اینکه وسیله هایش را جمع کند، کیفش را بردارد و راهش را بگیرد و برود برایش عجیب بود انگار. یک جوری میرفت که بودنش را از یاد نبری. همیشه تکه ای از خودش را جایی برایت باقی میگذاشت.
خیره ماندنم داشت به دقیقه میکشید که کاغذ را در کشوی میز جا دادم. چایی بازنده ام را سرکشیدم و کار را از سر گرفتم.
سه سال و پنج ماه و بیست روز است که کاغذ بنفش به کف کشوی میزم چسبیده : " دختر مراقب خودت باش. نشد بمونم برای خداحافظی. خوبه که هستی." حالا اما من رفتن را از یاد برده بودم و او بازگشتن را.