تاریک بود و رطوبت همه جا را گرفته بود. نفس کشیدن دیگر آنقدر ها هم که به نظر می رسد آسان نبود. هر طرف را که نگاه میکردم چند جفت چشم در تاریکی برق میزدند و خیره خیره مرا نگاه میکردند.وزنم را با یک ریتم ثابت از روی پای راستم به چپ می انداختم. ترس آنقدر زیاد بود که نمیشناختم اش.
- پشت سرت رو نگاه کن - مثل آن روزی که صدای جیغ ترمز در یک قدمی ام بود و گردنم بیشترین تلاشش را برای چرخیدن به کار گرفته بود به عقب نگاه کردم. نور بود. دست در چشم هایم انداخت. میخواست امید درونم را چنگ بزند. شاید چند دقیقه ای طول کشید. چند دقیقه ای که از همه ی آن تاریکی، تاریک تر بود.
دست های خالی اش را از چشمانم بیرون کشید و قلبم تپیدن از سر گرفت. صدای آشنایی که از آن شب با من مانده بود. کمرنگ شدنش را نفهمیده بودم . حالا اما داشت همه ی رطوبت آن جا را به خودش میکشید.
صداهای اطراف واضح تر میشد و چشم ها به مرور روی صورتشان مینشستند. کسی راه نفسش را به گوش چپم باز کرد و کلماتش در جانم ته نشین شد : - تو سرنوشت منی - و نور نیمی از من را نوازش میکرد.
همه ی چشم ها با صورت های ترسیده و گنگشان فرار میکردند و صدای آژیر لحظه ای قطع نمیشد. به سمتی کشیده شدم که دست هایم می رفتند. دستی که دیگر مال من نبود. همان نفس آشنا در گوش راستم رخنه کرد : - از تو من کجا بگریزم؟ - و من در روشنایی غرق بودم.آن شب، روز شد و روز ماند.
او سال هاست که از من گریخته اما دست من دیگر وصله ای از تنش بود.