بودن یا درد؟

" اگه منو از دست بدی کجای بودنت درد میگیره؟ "

سرم را بالا آوردم و به او خیره شدم تا جواب این سوال ناگهانی و شاید عجیبم را بگیرم. با لبخند گیج و مسخره ای داشت کباب هایش را باد میزد و زیر لب چیزهایی میگفت که میدانستم قرار است همان ها را تا چند ثانیه ی دیگر بلند بگوید.

نمیدانم از چه کسی شنیده بود که آدم های باهوش اول حرف هایشان را مزه مزه میکنند بعد میگویند. حالا هرچه میخواهد بگوید به خیال خودش یک بار زیر لب مزه اش میکند و بعد بدون ذره ای تغییر بلند میگوید. بیشتر شبیه مادر بزرگش میشود که همیشه ی خدا زیر لب زمین و زمان را نفرین میکرد تا شاید رنج سال های زنده بودنش را آسان کند، نه آن آدم باهوش و جذابی که تصور میکند. اما این را هیچ وقت به رویش نزده بودم. حداقل من همان آدم مهربانی که فکر میکرد به نظر میرسیدم.

" این سوالای بی سر و ته رو از کجای بودنت در میاری؟ " گوجه ها را به سیخ میکشد و به ریش من میخندد.

مثل همیشه خودم جواب خودم را میدهم : " تو اگه من رو از دست بدی گوشات درد میگیره. ( ادامه ی حرفم را داشت زیر لب با من زمزه میکرد .) چون همیشه تو این خونه رادیو داره برای خودش فریاد میزنه. "

این بار خندید و با گوجه های پلاسیده و داغی که روی نون ها می انداخت جمله ی بعدی اش را مزه مزه میکرد.

" یه جایی خوندم که وقتی آدم یکی از عضوهاشو از دست میده مغزت باور نمیکنه و اونقدر درد به جونت میندازه تا تویی که باور کردی هم یادت نره چی رو از دست دادی. من اگه تو رو نداشته باشم مغزم متوجه تغییر خاصی نمیشه."

یکی از گوجه ها را پرت کردم توی صورتش و از جلوی آیینه کنار رفتم.