
همهچیز از یک دعوت دوستانه شروع شد؛
یک دورهمی شیرین و بهیادماندنی که بانیاش کسی نبود جز سید مهدار بزرگوار.
راستش هنوز نمیدانم چه شد که در دقیقهٔ نود توانستم به این دعوت «بله» بگویم. شاید قسمت بود، شاید خواست خدا، شاید هم بعضی دیدارها آنقدر دوستداشتنیاند که راهشان را از میان همهٔ «نشدنها» باز میکنند تا اتفاق بیفتند.
مقصد، باملند بود.
سید زودتر رسیده بود و با خوشحالیِ خیلی خیلی خیلی زیاد منتظرم بود. ما تا آن روز همدیگر را از نزدیک ندیده بودیم؛ اما بالاخره به لطف تلفن و کمی جستوجو، دم ورودی باملند همدیگر را پیدا کردیم.

و چه دیدار شیرینی بود؛ چقدر سید اشک ریخت از خوشحالی...
دیدن کسی که تا پیش از آن فقط از پشت کلمات، نوشتهها و تماسها میشناختی، و حالا ناگهان روبهرویت ایستاده است برای او واقعا پر از هیجان بود.
در همین فاصله، افسانهجونِ نازنینم به همراه خواهر دوستداشتنیشان طاهره خانم هم به ما ملحق شدند و جمعمان کمکم داشت شکل یک دورهمی واقعی را میگرفت.
کمی کنار دریاچه قدم زدیم و البته چند عکس جانانه هم از سید گرفتم؛ عکسهایی که قرار بود وقتی به شهرشان برمیگردد، با افتخار پُزش را بدهد که بالاخره ویزای تهران را گرفته! 😄

سعید و سما این دو کلاغ عاشق اما در ترافیک گیر کرده بودند. برای همین تصمیم گرفتیم برویم یک کافهٔ دنج بنشینیم تا آنها هم خودشان را برسانند.
کافه، بهانهای شد برای چند ساعت حرف زدن، خندیدن و آشنا شدن از نزدیک؛ برای اینکه آدمهایی را که مدتها در دنیای ویرگول، با نوشتهها و کلماتشان میشناختی، این بار نه از پشت صفحهٔ گوشی، که درست روبهرویت ببینی.
کمی بعد، سعید و سما هم به ما ملحق شدند و آن عصر دوستداشتنی، کاملتر شد.
راستش را بخواهید، یکی از شیرینترین بخشهای این دیدار برای من همین بود؛ اینکه بالاخره توانستم دوستان ویرگولیام را از نزدیک ببینم، با آنها گپ بزنم، بخندم و چند ساعت را کنار آدمهایی بگذرانم که پیش از این فقط از میان نوشتههایشان میشناختم.
بعضی دیدارها شاید کوتاه باشند، اما حسشان مدتها در آدم میماند.
این یکی برای من از همان دیدارها بود؛
یک عصر ساده، صمیمی و دوستداشتنی که با یک «دعوت» شروع شد و با یک عالمه خاطرهٔ شیرین تمام شد.

سید مهدار عزیز، ممنونم که بهانهٔ این دیدار شدی.
باز هم تولدت مبارک.
امیدوارم این دورهمی، اولینِ خیلی از دیدارهای بعدی باشد. ❤️