
از وقتی رفت، خانه دیگر خانه نشد.
در را بستهام، اما قفلش نکردهام. مبادا دستهایش، همان دستهایی که آخرین بار گرمایِ خداحافظیشان را روی شانهام حس کردم، بیایند و پشتِ درِ بسته بمانند.
میخواهم وقتی برمیگردد، فقط یک فشارِ مختصر کافی باشد؛ بوی راه، بوی سربازی، بوی پسرم با بادِ حیاط بیاید داخل.
چمدانش هنوز کنار طاقچه است.
همان را که با هزار زحمت بستم، همان که خودش خندید و گفت: «ننه، چمدون نمیخواد.»
گفتم: «پسرم! مادر چمدون میبنده برای دلِ خودش، نه برای کمرِ تو.»
خندید و گفت: «آخه دیگه آخراشه، زود برمیگردم تا دومادم کنی.»
من هم خندیدم. مادر مگر چه میفهمد از بازیِ روزگار؟
فقط دلم را توی مشت فشردم و گفتم: «بگو به خدا... الهی شکرت. به سلامتی. برو، بیا چشم.»
رفتنش مثل رفتنِ یک تکه از جانم بود.
هر صبح که از خواب بیدار میشوم، اول نگاهم میافتد به جایی که کفشش میمانْد، بعد به در، بعد به آسمان.
هنوز صدایش توی گوشم پیچ و تاب میخورد: «ننه، برایم دعا کن.»
دعا کردم.
به درگاه خدا زار زدم.
به هر گوشهی این خانه، اسمش را آهسته صدا زدم.
اما او برنگشت.
نه خودش آمد، نه خبری، نه نشانی، نه حتی مشتی خاک از او.
شبها، پیراهنش را از کمد درمیآورم؛ بو میکنم، میگذارم روی بالش، درست کنار خودم، و با تار و پودش حرف میزنم.
میگویم: «ننه برات شام درست کرده، بلند شو بخور...»
و بعد، هقهقم را توی سینه میخورم که همسایهها نشنوند.
حتی یک روز با خودم گفتم: شاید او مرده و من باید تسلیم شوم.
رفتم قبرستان. میان همهی قبرهای بینشان گشتم؛ خاک را بو کردم، با هر سنگقبری حرف زدم، تکتکشان را با دستم شستم.
گفتم: «ننه! اینجایی؟ اگه آره، یه نشانه بده دلم آروم بگیره...»
اما هیچ جوابی نیامد.
آن روز فهمیدم که او حتی در مرگ هم، نشانِ خودش را به من نمیدهد. شاید برای اینکه باور نکنم؛ شاید برای اینکه بمانم و امیدوار باشم.
دیشب، در خواب دیدم که برگشته است.
همانطور که همیشه میآمد؛ با موهای ژولیده، با همان نگاهِ معصوم، با همین چمدان.
گفت: «ننه، گرسنهام.»
من دویدم توی آشپزخانه، غذا درست کردم، سفره پهن کردم.
وقتی برگشتم... رفته بود.
از خواب پریدم و تا صبح لرزیدم و گریه کردم؛ گریهای که دیگر هیچوقت تمام نمیشود.
گاهی فکر میکنم او اصلاً وجود نداشته؛ شاید من در خوابی دور، پسری را بزرگ کردم که حالا فقط ردِ پایش روی فرشهای خانه مانده. اما نه... عطرِ تنش هنوز در یقهی پیراهنش نفس میکشد. آن را میبویم و تا صبح هذیان میگویم.
خدا را چه دیدی؟ شاید او برگشته و درِ خانه را میزند، اما من چون خیلی پیر شدهام، صدایش را نمیشنوم. شاید او همین الان کنار من نشسته، دارد به این صورتِ چروکیده نگاه میکند و میگوید: «مادر، من که پیشِ توام...»
هر وقت باد از کوچه میگذرد، خیال میکنم قدمهای اوست.
هر بار که در میلرزد، دلم یکباره میدود تا پشت در.
اما باز من میمانم و چمدانِ وا نشدهاش؛ و یک دلِ بیقرار که هنوز باور نکرده پسرش رفته باشد و دیگر هیچوقت نیاید.
فقط کاش... کاش آنقدر شجاعت داشتم که چمدانش را وا کنم.
اما اگر وا کنم و ببینم لباسهایش نو ماندهاند و بوی نایِ مرگ میدهند، آنوقت با این قلبِ تکهپارهام چه کنم؟
بگذار چمدان بسته بماند.
من... من مادرم. کارِ مادر، فقط سوختن و پاییدن است. مادر پشتِ درِ خانهاش منتظرِ پسرش میماند، حتی تا قیامت.
حتی اگر همه بگویند تمام شد.
برای من، تمام نشده.
پسرم فقط رفته سربازی.
قرار است برگردد.
قرار است دامادش کنم.
فقط... خدا!
او کجای این دنیایِ بیرحم خوابیده است که صدایِ مادرش را نمیشنود؟
پایان
آهنگ از استاد حسین نورشرق