
نیاز و بردیا
پنجرههای بلند کافه اندکی مهگرفته بود، نه از سرمای هوا، بلکه از بخار قهوهها و دمنوشهایی که بیوقفه سرو میشدند. صدای آرام پیانویی از بلندگوها پخش میشد.
نیاز کنار پنجره نشسته بود. آستینهای کت نخیاش را تا آرنج بالا زده بود.
بردیا رسید، با همان حالتی که همیشه داشت، کمی بیقرار، کمی خسته، اما گرم. لبخندی زد:
– ببخش، دیر رسیدم. ترافیک مزخرفی بود.
نیاز سر بلند کرد و لبخند محوی زد.
– اشکالی نداره.
بردیا کتش را درآورد و روی صندلی روبهرو نشست. نگاهی به فنجان قهوهی دستنخوردهی نیاز انداخت و با شیطنتی آرام گفت:
– قهوه رو فقط برای نگاه کردن سفارش دادی؟
نیاز شانه بالا انداخت.
– گاهی تلخی نگاهش، بیشتر از خوردنش اثر داره.
بردیا دستش را بلند کرد و چای دارچین با عسل خواست.
نیاز با لبخندی کمرنگ پرسید:
– حالت چطوره؟ مهسا خوبه؟
بردیا سر تکان داد.
– خودم بد نیستم. ولی مهسا بهتره. با تارا خیلی اُخت شده. خواب شبش هم منظمتر شده... کمکم ترسهاش داره از بین میره.
نیاز کمی مکث کرد.
– خدا رو شکر. وقتی اولینبار دیدمش... چشمهاش شبیه کسی بود که زخمی شده، اما هنوز نمیدونه زخمش واقعیه.
بردیا نگاهش را انداخت روی دستهایش.
– نمیدونم چطور ممکنه یه بچه تو اون سن، اینهمه درد تو دلش نگه داره و باز هم بخنده. گاهی حس میکنم ما بزرگترا بلد نیستیم اونجوری دوام بیاریم.
نیاز با لحنی آرام گفت:
– شاید چون ما همیشه دنبال معنا میگردیم. اونا فقط دنبال یه آغوشن، یه خرس کوچولو، یه جای امن.
پیشخدمت چای بردیا را آورد. بخار معطر دارچین، لحظهای فضای بینشان را نرمتر کرد. بردیا قاشق کوچکش را در لیوان چرخاند. کمی فکر کرد و بعد آرام گفت:
– حال سامیار... زیاد خوب نیست.
نیاز سرش را کمی پایین انداخت. با انگشت، روی دیوارهی فنجان خط میکشید.
– نباید هم خوب باشه. هر کسی یه روز، یه جایی، هزینهی ندیدن رو میده.
بردیا مکثی کرد.
– تو همیشه بخشنده بودی. وقتی حق با تو بود، عقب میرفتی. حتی وقتهایی که دلخور بودی، چیزی نمیگفتی.
آهستهتر گفت:
– هیچ راهی نیست که ببخشیش؟ یا حداقل... باهاش حرف بزنی؟
نیاز لبخندی زد. محو، خسته، از جنس لبخندهایی که فقط برای ادب روی لب مینشینند.
– بخشش فقط وقتی معنا داره که زخمی که خوردی، دیگه خونریزی نداشته باشه. من هنوز... هر شب با همون خاطرهها میخوابم. با اون تنهایی لعنتی کنار تخت بیمارستان بابام، با اون سکوتهایی که از جنس غرور ساخته شده بودن، با جای خالی کسی که دنیام بود.
چشمانش برق زدند، اما تمام تلاشش را کرد که اشکی نریزد.
– الان دیگه دلم نمیخواد بجنگم. نه برای عشق، نه برای اینکه فهمیده بشم. واقعاً دیگه میلی بهش ندارم. دوستش دارم. زمان میخوام تا بتونم خودش، عشقش، و تمام رفتارها و حرفهایی رو که بهم زخم زد، فراموش کنم... اما میدونم میتونم.
بردیا زمزمه کرد:
– وقتی اینجوری حرف میزنی... آدم فکر میکنه خیلی قویای. ولی من میدونم اون قوی بودن، فقط ظاهره.
نیاز آرام سر تکان داد.
– شاید... قوی بودن هم یه جور انتخابه. مثل موندن، مثل رفتن، مثل دل کندن.
سکوتی کوتاه میانشان افتاد. سپس نیاز با لحنی محکمتر، اما همچنان صمیمی گفت:
– بردیا... یه چیزی هست که باید باهات درمیون بذارم. مربوط به خودمه، به آیندهم... و البته تو هم درش بیتأثیر نیستی.
بردیا جا خورد.
– من؟ خب، بگو...
نیاز نفس عمیقی کشید.
– تصمیم گرفتم سهمم از هلدینگ رو بهت وکالت بدم. میخوام تو جای من اونجا باشی. از دور با هم در تماس میمونیم، اما حضور و رأی و تصمیمات با تو باشه.
بردیا مات نگاهش کرد، انگار شوخی شنیده بود.
– من؟ چرا؟... نیاز تو با اون همه تخصص، تجربه... من که نه از حسابکتاب سر درمیارم نه... اصلاً چرا من؟
نیاز لبخند تلخی زد.
– چون از روز اول میدونستم خلبانی رو فقط به خاطر آیندهی مالی انتخاب کردی، نه از سر عشق. الان هم که آیندهی مهسا یه دنیای مسئولیت رو دوشت گذاشته. درسته که دور شدم، اما دارم میبینمت... من هم علاقهای به اون شرکت ندارم. هیچوقت به سامیار نگفتم، چون فکر میکرد تعهد یعنی علاقه... ولی انتخاب من هلدینگ نبود.
مکثی کرد، نفس عمیقی کشید.
– اما به تو ایمان دارم. نه چون کاملترین آدمی، بلکه چون کسی هستی که اگر بگه «مراقبم»، واقعاً مراقب میمونه.
بردیا هنوز مبهوت بود.
– نمیدونم چی بگم... مامان کتی میدونه؟ سامیار چی؟ میدونی که اگه بفهمه...
– من تصمیمم رو گرفتم، بردیا.
نگاهش جدی شد.
– اگه قراره تو راه خودتو پیدا کنی، باید خودت بتونی وسط این زمین بایستی. سهم من یه تکیهگاه نیست. اما میتونه یه شروع باشه.
بردیا نفسش را آهسته بیرون داد. سرش را کمی پایین انداخت و به نقطهای روی میز خیره شد.
– اگه قبول کنم... یعنی واقعاً باور کردی من از پسش برمیام؟
نیاز لبخندش نرمتر شد.
– خیلی وقت پیش باور کردم. تو فقط دیر فهمیدی.
بردیا چشمهایش را بست و سری تکان داد. اینبار نه از انکار، بلکه از پذیرش.
نیاز نگاهش کرد، مستقیم، بیواسطه:
– بگو قبول میکنی. چون تو تنها کسی هستی که هم مامانکتی بهت اعتماد داره، هم من از ته دل به چشم برادر بهت نگاه میکنم و دوستت دارم. از سهم من، هر سودی و زیانی که از شرکت بیاد، بین خودمون پنجاه پنجاه تقسیم میشه. این کار رو فقط برای من نمیکنی؛ برای خودت، برای مهسا... برای اینکه یه روزی بتونی بهش بگی: «ما دو نفری ساختیمش.»
بردیا لبخندی کج زد.
– این جمله رو اگه مهسا بشنوه، فکر میکنه داریم دربارهی یه قصر حرف میزنیم.
نیاز هم خندید، اما ته خندهاش غمی آشنا بود.
– قصر که نه... اما شاید پناهگاهی که دیگه هیچوقت توش نترسه.
بردیا آرام پرسید:
– داری بهم ترحم میکنی؟
نیاز بلافاصله، قاطع و بیتردید گفت:
– نه، به هیچوجه. دارم بهت اعتماد میکنم. من و تو و مهسا بیکستر از اونیم که به هم ترحم کنیم.
بردیا کمی فکر کرد و بعد سرش را تکان داد.
– باشه... اما یه شرط دارم.
نیاز ابرو بالا انداخت.
– چه شرطی؟
– من رو هیچوقت تو این راه تنها نذار. من از بیزینس و تجارت هیچی نمیدونم، پس هر وقت راهی بلد نبودم، باید کمکم کنی. چون این بار، امانت خیلی بزرگتر از یه سند وکالته... آیندهی تو و مهساست. نمیخوام شرمندهی جفتتون بشم.
نیاز سر تکان داد.
– قول میدم. نگران نباش. فقط حضور فیزیکیم رو نداری؛ اما هر لحظه خواستی، در دسترسم. میتونی جلسات رو ضبط کنی، بفرستی، با هم تصمیم میگیریم... راههای دیگه هم هست. پس، قبوله؟
بردیا لبخند زد.
– برای آیندهی بهتر، قبوله. ممنونم که این موقعیت رو بهم دادی... ممنونم بابت اعتمادت.
نیاز لبخند شیرینی به لب آورد، دستش را بلند کرد و گفت:
– پس برای ثبت این لحظه، دو تا تکه کیک شکلاتی فکر کنم ایدهی خوبی باشه، شریک عزیز.
---------
خانهی استاد نوری
عصر، آرام و سبک از پنجرههای نیمهباز خانهی قدیمی میگذشت. صدای برگها در حیاط، با بوی چای قاطی شده بود. خانه بوی کتاب میداد. جلدهای چرمی، کاغذهای زردشده، مرکبهای محو، و گرمای آفتابِ بیصدا.
چهار نفر دور میز نشسته بودند. میز گرد چوبی، پر از کاغذ، نسخهی چاپی از لوحها، لپتاپ، و فنجانهای چای.
تارا، پا روی پا انداخته، مدادش را آرام روی حاشیهی یکی از یادداشتها میچرخاند. استاد نوری با یک پتو روی زانو، تکیه داده به صندلی دستهدار، چشم از برگههای تایپی برنداشته بود. دکتر نیکفر کنارش نشسته بود، دستهای از مقالات را ورق میزد. پدرام، لپتاپش را کمی چرخانده بود که همه صفحه را ببینند.
تارا گفت:
– از زمان توقف حفاری جیرفت تا حالا... شش ماهه داریم دور خودمون میچرخیم. یه جمله درمیاریم، یه علامت پاک میکنیم، دوباره تفسیر میکنیم. انگار خود لوحها هم نمیخوان کامل خونده شن.
پدرام آهی کشید:
– چون ناقصن. هم متنها، هم اطلاعاتمون. هم زمین. دسترسی نداریم، حفاری متوقفه، مقامات هم ترجیح میدن اصلاً اسمی ازش نیاد.
استاد نوری با لبخندی خسته گفت:
– گزارش علمیمون منتشر شد. بخشهای قابل دفاع رفت دست میراث فرهنگی. همایش دانشگاه تهران هم کار خودش رو کرد. ولی اصل ماجرا، همینجاست. این میز. این چهار نفر. همین برگهها.
دکتر نیکفر:
– و هرکدوم از ما، فقط بخشی از پازل رو داره. بدون حفاری، بدون شواهد، حتی نمیتونیم ادعایی رو منتشر کنیم. اون بخشهایی که علمی نبودن، موندن اینجا.
پدرام فنجانش را برداشت، جرعهای نوشید و لبخند زد:
– البته دکتر نیکفر با من همکاری جدید داره. قراره بریم جنوب، دربارهی خطوط سفالینههای حوزهی هلیلرود – ولی این بار واقعاً سفال، نه افسانه.
تارا با شیطنت گفت:
– آهان! بالاخره کار علمی واقعی. نه افسانه، نه انرژیهای مرموز، نه دروازه.
همه خندیدند.
استاد نوری گفت:
– منم دنبال جمعآوری متون پراکندهام. میخوام با کمک تارا کتابی بنویسیم. دربارهی تطبیق نشانههای زبان ناشناس با ساختار زبان میانهی ایلامی. اگر تأیید بشه، احتمالاً یک سامانهی زبانی جدید معرفی میشه.
تارا سر تکان داد:
– اسمشو گذاشتیم: «زبان خاکِ روشن». فعلاً پیشنویس رو تموم کردیم. هنوز کار زیاد داره ولی میتونه مهم باشه.
پدرام نگاهی به تصویر نقش مرکزی لوح دوم انداخت:
– هنوزم به این نقش فکر میکنم. سه دایرهی متحدالمرکز. با اون جملهی لعنتی: «پیش از جدایی نور از خاک، در را مهر کنید.»
– میتونه شعر باشه. میتونه هشدار باشه. یا حتی... راهنما.
دکتر نیکفر با لبخند کمرمق گفت:
– ولی تا وقتی فقط «میتونه» باشه، نمیشه روش حساب کرد. نه تو مقاله، نه تو حفاری، نه تو تاریخ.
استاد نوری آرام گفت:
– ما همش رو ننوشتیم. همهچی رو تحویل ندادیم. چون نمیشد. چون بعضی چیزها، در زبان علم نمیگنجن.
تارا آهسته گفت:
– اما نمیتونیم انکارشون کنیم. چیزی اون زیر هست... نه فقط فیزیکی. یه حس. یه جریان.
دکتر نیکفر گفت:
– گاهی تاریخ، نیمهکاره رها میشه. تا دوباره کسی جرأت کنه ادامهش بده.
سکوت کوتاهی اتاق را پر کرد. فقط صدای ساعت دیواری میآمد و بوی چای.
پدرام گفت:
– مجلات علمی تحسینمون کردن. عکس لوحها تو چند ژورنال چاپ شد. ولی نمیدونم چرا... ته دلم، حس میکنم شکست خوردیم.
تارا لبخند محوی زد.
– شاید چون میخواستیم درو باز کنیم... ولی فقط لبهی پرده رو کنار زدیم.
استاد نوری آخرین برگه را بست.
– جیرفت، برای ما تموم شد. فعلاً. ولی نه برای همیشه.
– ما چیزی رو لمس کردیم که هنوز کامل دیده نشده.
چهار نفر ساکت ماندند. میان فنجانها، لوحهای چاپی، کتابهای باز، و خورشید عصر که آهسته روی فرش افتاده بود.
بیرون، درخت توت تکان میخورد.
و حقیقتی، نه در دل زمین، بلکه در دل چهار ذهن… هنوز زنده بود.
--------
هلدینگ زند
آفتاب تند تیرماه، با سماجت خودش را از لای پردههای خاکستریِ اتاق مدیریت به درون کشانده بود. نور داغ، خط باریکی روی سطح میز چوبی انداخته بود که سایهی دستهای نیاز را لرزان نشان میداد. اتاق آرام بود، آنقدر آرام که صدای نفس کشیدن تهویه، مثل نفسهای پیری دور، شنیده میشد.
نیاز روبهروی کتایون و سامیار نشسته بود. چهرهاش آرام بود، بیحالت، بیتردید. مستقیم به چشمهای کتایون نگاه کرد و با لحنی که هیچ جایی برای تزلزل نداشت، گفت:
ـ میخوام وکالت کامل پروژهی غرب رو به بردیا واگذار کنم.
از صفر تا صد، با اختیارات مالی مشخص. تصمیممه و دلم میخواد هرچه زودتر ثبت بشه.
سامیار سرش را بلند کرد. در نگاهش چیزی بین تعجب و تمسخر بود. لبخند کجی روی صورتش نشست.
ـ یعنی چی "میخوای بدی بره"؟
صدایش آرام بود اما سرد، برنده.
ـ حالا که قراره سهمتو واگذار کنی، نمیتونه یه نفر باتجربهتر باشه؟ یکی که حداقل سابقه داشته باشه؟ اصلاً... چرا اون؟
نیاز حتی لحظهای هم به او نگاه نکرد. باز هم چشم در چشم کتایون ماند. صدایش نرمتر شد اما همچنان محکم:
ـ چون وقتشه که یک نفر دیگه فرصت رشد پیدا کنه و چون اعتماد دارم با هدایت درست از پسش برمیاد.
کتایون با حلقهی طلای انگشتش بازی میکرد. چند ثانیهای سکوت کرد، بعد نگاهش را بلند کرد. صدایش گرم و آرام بود.
ـ فکر بدی نیست... بردیا از خانوادهست. بچهی این خونهست. میتونیم زیر بال و پرش رو بگیریم.
همهمون کمکش میکنیم تا تو جریان کار بیفته.
و تو هم، نیاز جان... دورادور حواستو بهش داشته باش. به هر حال سهام داران به خاطر اسم احتشامی پای قرارداد رو امضا کردن، هر خللی در کار ممکنه باعث فاجعه جبران ناپذیری برامون باشه. جوانب رو خوب بسنج و همچنین قبول کن که وجودت در بعضی مواقع الزامی هست دخترم و باید سهام دارن و پرسنل ببیننت تا با خیال آسوده تر کارها جلو بره. اگر که به همه چیر واقفی و خوب فکرهاتو کردی من مشکلی ندارم.
نیاز لبخند کوتاهی زد. با همان آرامش همیشگی سر تکان داد. اما سامیار، انگار طاقت نداشت این خونسردی را ببیند. صندلیاش را به عقب کشید، از جا بلند شد. نگاهش برق میزد. صدایش دیگر آرام نبود:
ـ یعنی چی؟ یعنی میخوای ول کنی بری؟ همینجوری؟
اصلاً قراره بری کجا؟
نیاز بهنرمی سرش را به طرف او برگرداند. بدون ذرهای لرزش در نگاه یا صدا گفت:
ـ ده روز دیگه چهلم پدرمه.
بعد از اون، توافقی از هم جدا میشیم.
و فکر نمیکنم دیگه لازم باشه دربارهی «بقیش» برای شما توضیح بدم.
برای چند ثانیه، هوا از حرکت ایستاد. سکوت مثل مه روی میز پخش شد. سامیار نفس عمیقی کشید. یکقدم به جلو آمد، اما اینبار صدایش آرام و سرد بود، همانقدر خطرناک:
ـ من طلاقت نمیدم. نمیتونی بری. نمیذارم.
نیاز چشم از او برداشت. نگاهش را به میز دوخت. چند لحظه مکث کرد. صورتش از شرم سرخ شد. وقتی دوباره حرف زد، صدایش اندکی پایینتر آمده بود، اما نه لرز داشت، نه ترس:
ـ نیازی به اجازه ندارم، آقای زند.
اون برگهی عقد... فقط یه کاغذه.
بخش حقوقی خیلی راحت میتونه از طریق پزشکی قانونی ثابت کنه که من این هشت سال واقعاً همسر شما بودم یا نه.
نفسش را آهسته بیرون داد. مکثی کرد، بعد اضافه کرد:
ـ پس اگر واقعاً نمیخوای برای هلدینگ بیآبرویی و حاشیه درست بشه، بهتره توافقی، همهچی تموم بشه.
کتایون سکوت کرده بود. تنها نگاه میکرد. انگار تمام آنچه را که همیشه از آن ترسیده بود، حالا جلوی چشمش اتفاق میافتاد. انگشتهایش بیصدا میلرزید. بالاخره لب باز کرد؛ صدایش خشدار و گرفته بود، اما بیتردید:
ـ درستترین کار همینه...
خود کرده را تدبیر نیست، پسرم.
حداقل... حفظ آبرو کن.
سامیار ساکت مانده بود. خشمش مثل آتشفشانی خاموش، پشت چشمهایش موج میزد. اما دیگر کلمهای نداشت. هیچچیز برای گفتن نمانده بود.
نیاز کیفش را برداشت. از جایش بلند شد و بدون حرف اضافهای، به سوی در رفت.
و تیرماه، گرم و بیرحم، مثل تب خاموشی که در جان همه نشسته باشد، تا عمق استخوان رسوخ کرده بود.
-----
باد گرم از پنجرهی باز اتاق خودش را به درون میکشید. صدای پنکهی سقفی، یکنواخت میچرخید. دیاکو کنار میز ایستاده بود، به برگهای نگاه میکرد که رضا تازه روی میز گذاشته بود.
ـ اسم جعلی ثبت شده. وقت مشاوره گرفتم برات برای فردا، ساعت سه.
اسم توی سیستمشون شده: "علیرضا حسینی". پروندهی ساختگیتم آمادهست؛ اضطراب، اختلال تمرکز، سابقهی افسردگی.
دیاکو، بدون اینکه سر بلند کند، فقط با لحنی آرام گفت:
ـ خوبه. تا فردا هرچی میتونی از گذشتهش بیار بیرون.
رضا لب زد:
ـ یه چیز عجیبتر هم پیدا کردم. شاهرودی، چهار سال پیش برای مدتی کوتاه، توی یکی از آسایشگاههای خصوصی کار میکرده، اما اسم اونجا هیچوقت توی رزومهاش نیومده. فقط توی یه نامهی اداری قدیمی پیداش کردم. انگار خودش خواسته پاک شه.
دیاکو نشست. شقیقههاش کمی خیسی گرفته بود. هوا نفس نمیداد. لیوان آب نیمهپر رو برداشت و جرعهای نوشید.
ـ انگار نه فقط قربانیها... حتی رزومهشم با مهارت پاکسازی شده. با یه آدم عادی طرف نیستیم. کنترلگره. وسواسی. میدونه ردپا چطور پاک میشه.
رضا به دیوار تکیه داد. انگشت اشارهاش با ناخن روی فلز میز ضرب گرفته بود.
ـ یه نفر این وسط همکاری میکنه باهاش، دیاکو. منشی اونجا یه دختر کمحرفه، ولی نگاهش... شبیه کسیه که یا تهدید شده، یا مغزش شسته شده.
ـ فعلاً نمیخوام باهاش حرف بزنی. بذار من اول برم، فضای اتاق مشاورهشو ببینم. چیدمان، لحن، جزئیات. این آدما از جزئیات لو میرن.
رضا سری تکان داد. لحظهای مکث کرد، بعد با تردید پرسید:
ـ فکر میکنی خودش قاتله؟ یا فقط... راه رو باز میکنه برای کسی دیگه؟
دیاکو نگاهش را دوخت به دیوار روبهرو.
ـ نمیدونم هنوز. ولی میدونم مغز کسی که دنبال کنترل ذهنه، میتونه خطرناکتر از دستهایی باشه که گلوی قربانی رو فشار میدن.
سکوت افتاد.
بعد از ثانیههایی طولانی، دیاکو بلند شد.
ـ پس، فردا میرم. وقتی برگشتم، میفهمیم قراره با یه بیمار طرف بشیم... یا یه هیولا.
-------
عمارت زند
نور غروب، نرم و طلایی، از لابهلای شاخههای درخت توت قدیمی حیاط میتابید. صدای پرندهها میان شاخهها میپیچید و بوی نعنا و شمعدانی خیسخورده، فضای ایوان را پر کرده بود. کتایون روی نیمکت چوبی نشسته بود و فنجان چای در دست داشت. صدای قدمهای بردیا که نزدیک میشد، باعث شد لبخند کمرنگی گوشهی لبش بنشیند.
ـ اومدی بالاخره، داشتم فکر میکردم جا زدی.
بردیا، با لباسی ساده و موهایی کمی ژولیده، روبهروی او نشست. دستهایش را در هم قلاب کرده بود، نگاهش اما صاف و بیپروا بود.
ـ نه... جا نمیزنم. مخصوصاً وقتی قراره جدی باشم.
کتایون نگاهش کرد؛ دقیق، آرام. چای را جرعهای نوشید و منتظر ماند. بردیا نفس عمیقی کشید.
ـ مامان کتی... خلبانی رو دارم ادامه میدم، ولی نه از عشق. نه از شوق. فقط چون آیندهم بهشه گره خورده.
نه میتونم ولش کنم، نه تهش حس خاصی بهم میده. مثل یه مسیر از پیش نوشتهشدهست... که فقط دارم از روش میرم، بیاینکه واقعا بدونم چرا اما با پیشنهاد نیاز احساس بهتری پیدا کردم باز هم مطمئن نیستم فقط به خاطر آیندهی مهسا.
چشمهای کتایون از مهر پر شد. فنجانش را آرام روی میز چوبی کنار دستش گذاشت.
ـ مهم اینه که الان اینو خودت میدونی. خوب فکر کن اگه مطمئنی که انتخاب خودته ،نه یه اجبار دیگهی زندگی ، من پشتتم.
اگه مسیر دلخواهت جای دیگهست، اونجا هم کنارتیم. فقط نذار باز اسیر یه بازی بشی که بقیه چیدن.
بردیا لبخند محوی زد. سکوت کوتاهی میانشان نشست. باد ملایمی از سمت باغ گذشت و برگهای درخت را تکان داد. صدای پرندهای از بالای پشتبام شنیده شد.
کتایون ادامه داد:
ـ نیازه امروز اومد هلدینگ... گفته قبل رفتنش میخواد وکالت کامل اون پروژهی مهم رو به تو بده.
یعنی میخواد بره، ولی اول همهچی رو بسپره دستت. گفت این کارو با آگاهی کامل کرده.
پس حالا تو نه فقط یه مسئولیت جدید داری، بلکه قراره ازت انتظار داشته باشن.
بردیا چشمهایش را بست، سرش را پایین انداخت.
ـ میدونم... هم از نیاز، هم از شما ممنونم که این فرصت رو بهم میدید.
باید یهبار برای همیشه، خودم رو از تهِ ته شروع کنم. نه با ترحم، نه با حس دلسوزی. با یه شروع واقعی.
کتایون آهسته دستش را روی دست او گذاشت. گرمای مادرانهاش مثل پناهی آرام روی دل بردیا نشست.
ـ هرجا نیاز داشتی، این خونه، این خانواده و حتی من، پشتت هستیم. در کنارتیم، اما تجارت هل دادنی نیست. حالا وقتشه خودت راهتو بسازی، ریسک کنی، خطا کنی، سردرگم بشی اما یاد بگیری... بخوای که یاد بگیری. همه ما مثل یک مشاور کنارتیم . فقط یک چیزهایی هست که باید از پایه بلدش باشی، بهترِ اگر واقعا خلبانی رو برای آینده باور نداری رشته مدیریت رو انتخاب کنی و اصول و مباني کار رو از پایه یاد بگیری و در حین کار کردن درسش هم بخونی. یکم سخته اما نشدنی نیست. من به تو و توانایی هات باور دارم پسرم.
بردیا سر بلند کرد. نگاهش قدری خیس بود، اما مصمم.
و آفتاب، آخرین شعاعهای طلاییاش را روی نیمکت چوبی انداخت؛ گویی زندگی، با همه تلخیهایش، فرصتی دوباره به او بخشیده بود.
------
خانهی نیمهآماده در انتهای باغ
آفتاب تازه از پشت درختهای بلند ته باغ بالا آمده بود. نور زرد و تازهنفسش روی دیوارهای سفید و خالی خانهی نیمهکاره افتاده بود. بوی گچ و چوب تازه با عطر برگهای مرطوب در هم آمیخته، فضا را پر کرده بود.
خانه هنوز پرده نداشت، چراغی نصب نشده بود، اما پنجرهها باز بودند و نسیم صبح با خودش زندگی میآورد.
تارا، با پیراهنی نخی و گشاد، موهای رها و لبخندی شیطنتآمیز، پا برهنه روی سرامیکها راه میرفت. صدای قدمهایش خفیف بود، اما دلبر. دیاکو، با پیراهن دکمهدار و ساعتی روی مچ، نگاهی خسته اما گرم داشت.
تارا دستش را به دیوار گرفت و با شور گفت: – ببین، اینجا میخوام کتابخونهم باشه. قفسههای پر از کتاب تا سقف، یه صندلی راحتی کنار پنجره... جایی که نور بیفته رو کتابها.
دیاکو لبخند گوشهداری زد: – کتاب میخونی یا فقط برای عکس گرفتن صحنه میسازی؟
تارا با اخمی نمایشی نگاهش کرد، سپس دستهایش را بالا برد و با لحنی بازیگرانه گفت: – آه! جناب سرگرد به عمیقترین لایهی شخصیتم توهین کرد.
دیاکو چند قدم نزدیک شد. دستهایش را دو طرف صورت او گذاشت، صدایش آرام و نرم: – عمیقترین لایهی شخصیتت، وقتی ساکتی و فقط نگاهم میکنی، پیداست.
تارا کمی سرخ شد. یک قدم عقب رفت، انگشتهایش را پشت کمرش قلاب کرد و با ناز به سمت اتاقی دیگر رفت: – نمیخوای بپرسی اینجای خونه رو چطوری میخوام بچینم؟
– بپرسم یا صبر کنم خودت بگی؟
تارا چرخید، انگشت اشارهاش را به دیوار کنار پنجره زد: – اینجا میخوام تختخوابمون باشه. روبهروی نور صبح. پردههای کتان روشن، ملحفههای سفید، یه چراغخواب کوچیک.
دیاکو نگاهش را از پنجره نگرفت. فقط زمزمه کرد: – دلم میخواهد صبحِ اولین شبی که اینجا میخوابیم، با نور همین پنجره بیدار شم.
تارا سکوت کرد. لبخندش آرامتر شد. صدای صبح و نسیم درختها در هم پیچید. – من هم.
سپس به آشپزخانهی نیمهکاره رفت، چرخید و با هیجان گفت: – اینجا چی بذاریم؟ جزیره؟ میز چوبی؟ یا یه پیشخوان سنگی که پشتش برام قهوه درست کنی و شعر بخونی؟
– من که شعر بلد نیستم.
– پس تمرین کن. این خونه بدون شعر کامل نمیشه.
دیاکو نزدیک شد، دستش را گرفت، بیعجله: – شعر من تویی. فقط باید حفظت کنم.
لبهای تارا لرزید. خندید، اما نگاهش نرم و براق شده بود. نزدیکتر آمد، سرش را روی سینهی دیاکو گذاشت: – دیرت نشه؟
– فکر کنم از این به بعد همیشه به خاطر تو دیرم میشه.
– اگه نذارم بری چی؟
– اگه بمونم... دیگه واقعاً نمیرم.
چند لحظه فقط صدای نفسهای آرام بود. سپس تارا عقب رفت، نگاهش را پایین انداخت و خندید: – برو سر کارت جناب سرگرد. فقط موقع برگشت، یه گلدون برای این پنجره بخر. از همونا... ساکولنت کوچولو.
دیاکو در حال رفتن، از آستانهی در برگشت. لبخندش هنوز روی لب: – دستور صادر شد. برگشتنی، یه گلدون، یه دنیا عشق، و یه بوسهی قرضی.
– سهتاش رو میگیرم. پس حواست باشه کم نیاری.
و در سکوت خانه، فقط صدای قدمهای دورشوندهی دیاکو و خندهی روشن تارا ماند. خانه، حالا دیگر نیمهکاره نبود. پُر شده بود. از رؤیا. از نور. از حضور.
-------
هلدینگ زند – اتاق جلسات – سوم تیرماه
هوا داغ و سنگین بود، اما داخل اتاق جلسات بزرگ طبقهی پنجم، همهچیز خنک، حسابشده و آرام به نظر میرسید؛ آرامشی از آن نوع که پیش از یک تصمیم بزرگ، در هوا موج میزند.
پنجرههای بلند پردههای نازک روشن داشتند. نور ظهر کمی فیلتر شده میتابید. میز بزرگ گرد، صندلیهای چرمی، فنجانهای چای سبز روی سینی نقرهای، و چند پوشهی مهر و مومشده، نشانههایی از جلسهای جدی اما نه صرفاً کاری بود.
بردیا، با کتشلواری تیره که کمی در تنش غریبه میزد، بین کتایون و سامیار نشسته بود. نگاهش مدام بین برگهها و دستهایش رفتوبرگشت داشت. نفسهایش کوتاه شده بود، انگار هربار که نگاهش به اسم خودش روی قرارداد میافتاد، تپش قلبش اوج میگرفت.
وکیل خانوادگی، مردی حدوداً پنجاهساله با عینکی فلزی و نگاهی سنجیده، برگهها را یکبهیک ورق میزد. دو سهامدار دیگر شرکت ـ یکی مردی خوشپوش با موهای جوگندمی، و دیگری زنی با مقنعهی آبی نفتی و نگاهی نگران ـ ساکت نشسته بودند، منتظر تا ببینند داستان این تصمیم عجیب از زبان خود نیاز روایت میشود یا نه.
نیاز، با ظاهری ساده و آراسته، با صدایی محکم و آرام آغاز کرد:
ـ امروز تصمیمی گرفتهام که هم برای زندگی شخصیام مهمه، هم برای سلامت کار شرکت.
من قراره مدتی خارج از ایران باشم، ولی برام مهم بود قبل از رفتن، پروژهای که تا اینجا باهم پیش بردیم، به کسی سپرده بشه که بهش اعتماد دارم.
او لحظهای به بردیا نگاه کرد. بردیا زیر نگاه او کمی در خودش جمع شد.
ـ بردیا نه فقط عضوی از خانوادهست، بلکه در این مدت نشون داده با مسئولیتپذیری میتونه از پس اینکار بربیاد.
همهی تصمیمها، چه فنی، چه مالی، با مشورت مستقیم بردیا با من، و بعد با آقای سامیار زند و خانم زند انجام میشه.
هیچ خللی به جریان پروژه وارد نمیشه. من فقط حضور فیزیکی ندارم، اما تمرکز و تعهد کاملم همراه کار هست.
سهامدار زن، دستی زیر چانه زد و کمی جلو آمد.
ـ خانم احتشامی، با احترامی که برای شما قائلیم، این تصمیم خیلی ناگهانی بود. صرفاً میخوایم مطمئن باشیم، ادامهی کار متضرر نمیشیم؟
نیاز لبخند زد؛ از آن لبخندهای بیحاشیه اما نافذ.
ـ اطمینان کامل میدم. من میرم، اما از پروژه نه. همهچیز بهدقت تنظیم شده، تمام مکاتبات رسمی و پیگیریها با امضای بردیا انجام میشه، ولی در هماهنگی کامل با من. اطمینان میدم جای خالیم اصل حس نشه.
مرد سهامدار، با مکثی کوتاه، سری تکان داد.
ـ خب اگر برنامهریزی شدهست و خانم زند هم در جریان هستن، ما مخالفتی نداریم. فقط امیدواریم این شروعی برای ایجاد بیثباتی تو پروژه نباشه.
سکوتی افتاد. سامیار نگاهش روی میز ثابت مانده بود. تمام طول جلسه، تردید و خشم پنهان، چون سایهای پشت چشمهایش نشسته بود.
وکیل اسناد وکالت را با دقت جلو بردیا گذاشت.
ـ لطفاً در سه نسخه امضا بفرمایید.
بردیا دستش را دراز کرد. دستش لرزید. به سختی قلم را برداشت. نگاهش کوتاه روی کتایون لغزید که آرام، بیکلام و با چهرهای سرد و مراقب نشسته بود. بالاخره، امضا کرد.
سهامداران از جا بلند شدند. نیاز با آنها دست داد، با احترام بدرقهشان کرد و جملهای کوتاه هم در تأکید گفت که در صورت بروز هرگونه ابهام، پاسخگو خواهد بود. جلسه رسمی تمام شد.
اما ماجرا هنوز نه.
در اتاقی که حالا کمی خلوتتر شده بود، نیاز رو به وکیل کرد. صدایش دیگر مثل دقایق قبل رسمی نبود، اما هنوز محکم.
ـ اگر اجازه بدید، میخواستم خواهشی کنم.
وکیل با کنجکاوی نگاه کرد.
ـ میخوام فرمهای اولیهی طلاق توافقی رو هم آماده کنید. هرچه زودتر، بهتر.
سکوت، مثل پتک روی میز کوبیده شد. بردیا متعجب فقط نگاه میکرد.
سامیار سرش را بالا آورد. چشمانش برق زد، اما هنوز لب باز نکرده بود که کتایون، با حرکتی نرم و بیتردید، دستش را روی دست پسرش گذاشت. لمس مادرانهاش مثل زنجیر بر خشم خاموش سامیار نشست. او، بدون حرف، همانجا خشک ماند.
وکیل با احتیاط به کتایون نگاه کرد، برای تأیید.
کتایون، با چهرهای رنگپریده اما صدایی آرام گفت:
ـ ممنون میشم این کار رو برای بچهها انجام بدید.
فقط فعلاً موضوع بین خودمون بمونه. نمیخوایم تنشی تو شرکت ایجاد بشه... تا وقتش.
وکیل با احترام سر تکان داد و شروع به جمع کردن برگهها کرد.
در سکوت، اشکهایی که ریخته نشدند، حرفهایی که گفته نشدند، و آیندهای که با امضایی ساده شکل میگرفت... میان آن جمع رسمی، خاموش ماند.
------
کلینیک روانشناسی «مرکز راه آرام»
هوا گرم بود. نه از آن گرماهایی که آدم را از پا میاندازد، بلکه از آن دست گرماهایی که آدم را کمکم به ستوه میآورد. مثل سوالی که پاسخش را نمیدانی اما مدام در گوشَت تکرار میشود.
دیاکو روی صندلی نشیمن نشسته بود. نه زیاد لم داده، نه خیلی صاف. آنقدر آگاه بر وضعیت بدنیاش که اگر کسی نگاهش میکرد، فکر میکرد برای یک مصاحبه آمده. دقیقاً همان چیزی که باید بود.
در باز شد. دکتر شاهرودی با همان ظاهری که قبلاً دیده بود، ظاهر شد: عینک بدون قاب، پیراهن روشن اتو شده، لبخند گرم و کنترلشده. با سر اشاره کرد: – آقای حسینی؟ خوش اومدید. لطفاً بفرمایید.
داخل اتاق، فضا مطبوع و حسابشده بود. خنکی ملایمی در هوا جریان داشت، عطر لیمو و چوب صندل مثل یک دست نامرئی فضا را نوازش میداد.
دیاکو نشست. شاهرودی هم روبهرویش، روی صندلی چرمی، با حرکتی نرم و بیصدا.
– خب... فرم رو که خوندم، ولی من دوست دارم همیشه از زبون خود مراجعهکننده بشنوم. چی شد که تصمیم گرفتید بیاید؟
دیاکو کمی مکث کرد. بعد، با صدایی که کمی خستگی در آن پنهان بود، گفت: – خواب ندارم. نه از نوعی که با دارو حل بشه. مغزم خاموش نمیشه. تصویرها، صداها، مکالمهها... همهش میچرخن.
شاهرودی با دقت نگاهش کرد. سرش را کمی کج گرفت، مثل کسی که دارد پردهای را کنار میزند.
– این تصویرها، مربوط به گذشتهن یا آیندهای که ازش میترسید؟
دیاکو کمی جا به جا شد: – گذشته. ولی... انگار گذشته هنوز تموم نشده. آدمایی هستن که از ذهنم نمیرن، انگار هنوز باهام حرف میزنن، حتی اگه دیگه زنده نباشن.
شاهرودی بیآنکه پلک بزند گفت: – گاهی ذهن برای زنده موندن، خاطره رو میکشه به حال. چون نمیتونه بپذیره که یه فصل، واقعاً بسته شده.
سکوتی کوتاه بینشان افتاد.
– این آدمها... کسی بودن که به شما آسیب زدن؟ یا کسی که نتونستید نجاتش بدید؟
دیاکو نگاهش را پایین انداخت. یک لحظه واقعاً انگار خودش را در نقش یک مراجعهکننده دید. بعد با صدایی کمی خشنتر گفت: – گاهی نمیدونی نقش چی بوده. فقط میدونی تهش یکی افتاده زمین، یکی دیگه داره راه میره.
شاهرودی لبخند کمرنگی زد. طوری که انگار از آن جمله خوشش آمده.
– شما تحلیلگر خوبی هستید. روانشناسی خوندید؟
– نه. فقط زیاد فکر میکنم.
دکتر از جا بلند شد، رفت به سمت قفسهی کتابها. یکی از کتابهای جلد چرمی را برداشت، ورق زد، گفت: – فکر زیاد، اگر بیهدایت باشه، میشه خوره. دقیقاً مثل هوش زیاد. هوش بدون آگاهی، شمشیریه که دسته نداره.
دیاکو نگاهش کرد.
– شما با آدمهای زیادی کار کردید که شمشیر داشتن ولی دسته نه؟
شاهرودی برگشت. همانجا ایستاد. به جای نشستن، پشت صندلی خودش ایستاد، با دستهاش تکیه زده به پشتی.
– بیشتر از چیزی که دوست دارم اعتراف کنم. میدونید، آدمها دنبال درمان نیستن... دنبال توجیهن. و وقتی توجیه پیدا کردن، دیگه هیچکس جلوشون رو نمیتونه بگیره.
– حتی اگه کارشون تبدیل بشه به حذف دیگران؟
– حتی اگه خودشون رو خدا بدونن. چون آسیبپذیر بودن، و حالا نمیخوان دیگه آسیب ببینن.
چشمهایشان برای چند ثانیه در هم گره خورد. اینبار، شاهرودی بود که مکث کرد. بعد گفت: – بگذار یه چیز بپرسم. اگر بتونی برگردی عقب، به روزی که همهچی شروع شد، حاضر میشی همهچی رو تغییر بدی، یا ترجیح میدی فقط بدونی کی بازیت داد؟
دیاکو بدون پلک زدن گفت: – هر دو.
– پس خطرناکی.
شاهرودی این را گفت، ولی اینبار لبخند نزد. فقط نشست، و برای اولین بار کمی جدیتر نگاه کرد.
– من نمیدونم دقیقاً دنبال چی میگردی، آقای حسینی. ولی حس میکنم بیشتر از اون چیزی که نشون میدی میدونی. و شاید حتی... بیشتر از چیزی که باید بدونی.
دیاکو نفسش را بیرون داد.
– شاید.
– و شاید هم هنوز چیزی رو ناخداگاهت مخفی میکنه که اگر بفهمی، دیگه هیچچیز مثل قبل نمیمونه.
این جمله، بینشان ماند. مثل پردهای که افتاد اما صحنه هنوز مشخص نشده بود.
جلسه تمام شد. دکتر از جایش بلند نشد. فقط گفت:
– جلسهی بعد رو من نمیتونم تنظیم کنم. اگر خواستید، شما تماس بگیرید. حس میکنم... فعلاً باید ببینید دنبال چی هستین تا بتونم کمکتون کنم.
دیاکو از جایش بلند شد. اینبار لبخندی نزد، فقط سری به علامت تشکر تکان داد و رفت.
وقتی در را بست، صدای آرام «بتهوون» در کلینیک پیچیده بود. ملایم و تار، مثل ذهن شاهرودی.
------
عصر – پشتبام هلدینگ زند
خورشید، خم شده بود پشت شانهی برجهای تهران. آسمان تیر، رنگ زرد سوختهای گرفته بود و هوا هنوز کمی گرم بود، اما باد ملایمی میوزید. پشتبام هلدینگ خلوت بود؛ فقط چند گلدان شمشاد، بوی خاک داغ، و صدای دور ترافیک.
نیاز، به نرده تکیه داده بود و دوردست را نگاه میکرد. صدای قدمهای سامیار از پشت آمد، اما چیزی نگفت. فقط ایستاد کنارش، به فاصلهی نیمقدم.
چند لحظه گذشت.
سامیار بالاخره لب باز کرد، با صدایی گرفته و آهسته:
– همینجوری... تموم میکنی؟ این بود همهچی؟
نیاز چشم از دوردست برنداشت.
– همهچی، همونوقتی تموم شد که دیگه چشمهام بهت اعتماد نداشتن، سامیار.
– یعنی نمیتونه برگرده؟ حتی حالا که... حالا که فهمیدم، اشتباه کردم؟
– اشتباه کردی، ولی فقط یهبار نبود. سالها بود... هر بار منو نادیده گرفتی، هربار سکوتم رو ترجیح دادی به گفتوگو، هربار گذاشتی زخمم بمونه تا خودش خوب شه... نمیشه با یه جمله همهی اونا رو پاک کرد.
سامیار مکث کرد. نفسش عمیق شد، اما لرز داشت.
– ببینم... هنوز دوسم داری؟
نیاز لبخندی تلخ زد. برگشت و نگاهش کرد. چشم در چشم.
– عشق، مثل یه گل نیست که بکاریش و بعد ولش کنی به امان خدا. بیتوجهی، دیر یا زود خشکش میکنه.
من، اون دختر عاشقی که هر شب منتظر زنگت بود... نیستم دیگه.
— ولی من هنوز عاشقتم، نیاز... هنوزم وقتی نگات میکنم، حس میکنم میتونم دوباره شروع کنم. درستش کنم. فقط بهم یه فرصت بده، فقط یکی...
نگاهش، برای لحظهای به گیرهی موی نیاز افتاد. همان مدلی که همیشه از آن متنفر بود، اما حالا آرزو میکرد دوباره اجازه بهم زدن مدل موهاشو داشت.
— فقط یکی...
نیاز سرش را پایین انداخت. انگار وزن سالها حرف، روی شانهاش نشسته بود.
– سامیار... این فرصت، وقتی ارزش داره که تو قبل از از دست دادنش بخوایش. الان فقط از دست رفتن چیزی اذیتت میکنه که مالکش بودی، نه من. تو عاشق من نیستی، تو فقط از باختن بدت میاد.
سکوت.
سامیار لبش را به دندان گرفت. صدایش شکست:
– من میتونم تغییر کنم... به خدا میتونم.
– شاید بتونی، ولی نه برای من. من دیگه نمیخوام برگردم به نقش زنی که باید همسرش رو "یادآور" شه که دوستش داشته باشه.
– پس... آخرشه؟ هیچ راهی نیست؟
نیاز نزدیک شد. برای اولینبار دستش را به بازوی سامیار زد. نه عاشقانه، که آرام. دلسوز. شبیه وداعی که فقط آدمهای خیلی دوستداشتنی نصیبش میشن.
– راهی هست، ولی نه به عقب. به جلو. برای من... تنهایی، شاید نجاته. برای تو، شاید فرصتی که بفهمی چی از دست دادی.
ما دیگه زوج نیستیم، ولی شاید دو تا آدمی بشیم که از گذشتهشون، یه چیز درست بسازن. جدا از هم.
سامیار ایستاده بود، بیحرکت، با چشمهایی که قرمز شده بود. بغضش مثل بخار داغ، آرام از لای پلکهاش بالا میرفت. اما چیزی نگفت. فقط نگاهش کرد، شبیه کسی که میفهمه آخرین قطار رو از دست داده... و صداش رو فقط برای بدرقهی خودش نگه میداره.
نیاز رفت. بیصدا. با گامهایی محکم و آرام.
و سامیار... برای اولینبار در زندگیاش، فهمید سکوت هم میتونه تنبیه باشه.
------
با تلفن رضا دیاکو راهی خونه یکی از قربانیان شد. انگار اینبار خود خدا هم دلش به رحم آمده بود. کولر پنجرهای تقتق میکرد و هوا را تکان نمیداد. بوی چای سرد مانده و قرص خوابآور در اتاق پیچیده بود. عکس بزرگ امیررضا روی دیوار، در سکوت نگاه میکرد. پسر جوانی با موهای مشکی و چشمهایی که حالا دیگر فقط در قاب زنده بودند.
دیاکو کفشهایش را درآورد، وارد شد. مادر امیررضا، با پیراهن مشکی نخی و موهای آشفته زیر روسری خاکستری، از پشت عینک نازک نگاهاش کرد.
– گفتم دیگه از پسرم نمیپرسن... بعد از اون روز لعنتی که جنازهشو از خاک درآوردین، تموم شد. ولی شما فرق میکنین سرگرد زند. شما قول دادین دنبال کنین، تا آخرش.
دیاکو آرام نشست. صدایش نرم و محتاط بود.
– هنوز دنبال میکنم. برای همین اومدم. شما گفتین چیزی پیدا کردین؟
زن نگاهی به میز انداخت. کاغذی تاخورده، کنار جعبهی قرصها.
– چند روز پیش، تو کشوی پشت کتابها پیدا کردم. یادداشت قدیمیشه. نمیدونم چرا، چطور... ولی یادم رفته بود. این قرصا حافظهمو سوراخ کرده. شبش با گریه خوابم برد، صبح بیدار شدم، انگار اصلاً یادت نبودم چیزی دیدم. تا امروز ظهر که کشو رو باز کردم...
کاغذ را به طرف دیاکو گرفت. دستهایش لرزید. صدایش هم.
– خودشه. با دست خودش نوشته.
دیاکو یادداشت را گرفت. گوشهی کاغذ کمی سوخته بود، انگار با ته سیگار. خط امیررضا، جوان، سالم، ولی توی هر کلمهاش خراش روحب بود:
«مامان، اگه این برگه رو دیدی یعنی اون حس تو درست بود. دکتر شاهرودی نمیتراشه که آدمو بسازه، تراش میده تا دیگه چیزی ازت نمونه. من رو برد جایی که دیگه خودم نبودم. من دارم میرم جایی که انسان بهتری باشم . اگه یه روز جنازهم رو پیدا کردین، خودم خواستم برم. من نمردم، هنوز زندم و خوشحالم... پسرت امیررضا»
دیاکو به پایین نگاه کرد. کلمات، مثل وزنه روی قلبش میافتادن.
زن ادامه داد، صدایش شکست:
– یه مادر میفهمه کِی بچهش میمیره. اون روز که گفتین جنازهاش زیر خاک یه باغ متروکه بوده، من گریه نکردم. چون قبلاً مرده بودم باهاش. ولی حالا، حالا که اینو خوندم، میدونم قاتل فقط نکشته... نابود کرده.
– خانم مرادی... آیا امیررضا چیزی دربارهی دارو، جلسات خاص یا آدمهای مشکوک توی اون مرکز گفته بود؟ هرچیزی که بعد از اون جلسات رفتارشو عوض کرده باشه؟
زن سری تکان داد، نگاهش خیره ماند به گلدان خشکشده کنار پنجره.
– یه بار گفت که دکتر شاهرودی گفته بعضی زخمها باید باز بشن منشأ درد پیدا بشه تا بتونن بسته شن... ولی امیر گفت حس میکنه اون زخم رو باز کرد، بعد هی دستشو کرد توش.
– کِی بود؟
– جلسهی پنجم یا ششم. بعدش امیر یه شب تا صبح توی حموم نشسته بود. لباساش خیس بود. فقط میگفت "اون صدا هنوز تو گوشمه... هنوزم داره میگه بیارزشی... بیارزش...". بهش گفتم دیگه پیش اون دکتر نرو اما انگار مسخ شده باشه باز کشیده میشد سمتش.
سکوت افتاد.
دیاکو نگاهش را از کاغذ گرفت.
زن نفس کشید، عمیق. پلک زد، انگار برای جلوگیری از گریه.
– پزشکی قانونی گفت مقدار غیرمعمولی از یه داروی آرامبخش تو خونش بوده. چیزی که با نسخه آزاد نمیشه تهیهش کرد. گفتن شبیه داروهاییست که تو بعضی مراکز رواندرمانی استفاده میشه، برای تسکین شدید اضطراب.
صدای دیاکو پایین آمد:
– بله، درسته، چطور؟
زن مکث کرد. با دقت از کشوی بغل مبل قوطی بیرون آورد. اینو تو انباری خونه پیدا کردم. لای وسایل قایم کرده بود.
چشمهای دیاکو تنگ شد.
– کلوزارین، دارویی که مخصوص بیمارهای روانپریشه. نه برای یه پسر بیست و شش سالهی سالم.
زن آرام گفت:
– یادم میاد اون دکتر گفته بود "ما نسخهی مخصوص خودمون رو داریم برای بیماران خاص." حالا شما بگین... این نسخهها، درمانن یا ابزار؟
دیاکو بلند شد. صدایخشک صندلی در سکوت خانه پیچید. گفت:
– خانم مرادی... این برگه، این دارو، و این جملهها... هر کدوم یک سندن. قول میدم این بار، حتما گیرش بندازیم. شما الان بهترین کمک رو به ما کردین.
زن آهسته سر تکان داد. صدایش آرام، ولی پر از اطمینان تلخ بود.
– فقط حواستون باشه. اون دکتر با روانش بازی کرد، با اعتمادش. نه با چاقو، نه با گلوله.
و این... سختتر از مرگه.
------
دیاکو در اتاق کارش در عمارت
عمارت، در دل شب، ساکت بود. آنقدر که صدای آرام ورقزدن پروندهها در اتاق کار دیاکو، از لای در نیمهباز، آهسته در راهرو میپیچید و میان تاریکی خانهی خفته محو میشد.
نور گرم چراغ مطالعه، نرم بر خط چهرهاش مینشست. سایهها، بیصدا از روی ردیف پروندههای قطور عبور میکردند؛ پوشههایی نخخورده، پر از نامهایی که بوی خون، ترس، و بیپناهی میدادند—مثل باری خاموش، روی شانههایش سنگینی میکردند.
در زدند. آرام، مثل تردیدی در دل. اگر ذهنش هنوز در اتاق بازجویی سرگردان بود، شاید نمیشنید.
– بیا تو.
تارا، با لباس خواب و شالی دور شانه، سرک کشید. نگاهش مردد، اما دلش انگار از چیزی مطمئن بود. قدم به قلمرو همیشهخاموش و جدی او گذاشت. انگار دخترکی پا به سایههای ممنوع میگذاشت، بیآنکه بترسد.
چشمهای خستهی دیاکو، از روی گزارش قتل بالا آمدند، و بر صورت او ایستادند. لحظهای کوتاه، اما کافی بود تا جهان تغییر کند. بوی خون عقب نشست؛ جایش را داد به عطر حضور او.
– خواب به چشمت نیومد؟
تارا چیزی نگفت. فقط به میز نزدیک شد. نگاهش روی عکس سیاهوسفید کودکی بیجان ایستاد.
– یکی دیگه…؟
صداش آرام بود، اما تلخ. مثل نسیمی که خبر از زمستان میدهد.
دیاکو آهی کشید. عکس را برداشت، آرام.
– از اون پروندههاست که حتی وقتی بسته میشن، دست از سرت برنمیدارن. تموم شده. قاتلش هم گرفته شده. فقط داشتم گزارش نهاییشو مینوشتم.
تارا نشست. درست مقابلش. چشم دوخت به چهرهی مردی که زندگیاش را میان مرگ و عدالت خرج کرده بود.
– به من نمیگی، نه؟
– نه امشب.
لحنش مهربان بود، اما محکم. انگار با قلبش حرف میزد:
– تو اونقدری برام عزیزی که ازت فاصله بگیرم… وقتی ذهنم پره از دردهایی که نتونستم مداواشون کنم.
لبخندی باریک بر لب تارا نشست.
– میدونی… گاهی حس میکنم سهمم از تو فقط همینه. همین فاصله.
دیاکو دست از ورقزدن کشید. نگاهش را دوخت به چشمهای او:
– و من گاهی حس میکنم تنها کسی که میتونه نجاتم بده، تویی… اما ازت دوری میکنم، چون نمیخوام غرق شی… توی تاریکی من.
سکوتی میانشان نشست. سکوتی که حرف میزد، بیصدا.
تارا آرام بلند شد. در اتاق قدم زد. نوک انگشتش را روی قاب مدالها و عکسهای تیم تحقیقاتی کشید.
– همهی اینا بهت افتخار میکنن… اما من فقط نگرانتم.
دیاکو چند لحظه مکث کرد. بعد بلند شد. آرام، بیادعا، نزدیک آمد.
– و من فقط وقتی آروم میشم… که بدونم با همهی این تاریکیها، هنوز ازم نترسیدی.
تارا به او نگاه کرد. آنچنان که کسی به پنجرهی شب نگاه میکند، به امید نوری دور.
– من از شب نمیترسم، دیاکو… فقط نمیخوام تو هم توش گم شی.
لبخندی کمرنگ گوشهی لب دیاکو نشست.
– با تو… شاید بشه شب رو قدم زد. نه با فانوس، که با دل.
تارا نگاهش کرد، لب گشود، آرام:
– پس امشب… بذار کنار اون پرونده رو. من هنوز بیدارم…
دیاکو نگاهش کرد. دستی کشید به صورت خودش. نه از خستگی، که انگار بخواهد دیوار فاصله را کنار بزند. نه شبیه پدری نگران، بلکه شبیه مردی که آرامش جنگ همیشگیاش را پیدا کرده.
– باشه. امشب… پرونده، بیپرونده.
چراغ مطالعه خاموش شد. خانه دوباره در سکوت فرو رفت.
اما اینبار، سکوتش روشن بود. با نوری که از دل شب میآمد.
📌 این قسمت اندکی بلندتر منتشر شده، چرا که احتمال دارد آمادهسازی قسمت بعدی کمی به تأخیر بیفتد. متأسفانه به دلیل نقص فنی در لپتاپ، نیاز به تعمیر آن وجود دارد.
از همراهی و شکیبایی شما بسیار سپاسگزارم. ادامهی داستان بهزودی تقدیمتان خواهد شد.
با احترام
سارا حیدریان