
داخل عمارت – یک هفته بعد از چهلم نادر
سکوت دلنشینی توی سالن پخش شده بود. نور گرم خورشید از شیشههای رنگی، لکههایی از طلایی و آبی روی دیوارها انداخته بود.
مامانکتی نگاهش را از پنجره گرفت و به تارا و دیاکو که روبهرویش نشسته بودند، گفت:
– بچهها... داشتم فکر میکردم این چند وقت هممون خیلی تحت فشار بودیم. غم، مراسم، فشار کاری... شاید وقتشه یه کم نفس بکشید. یه سفر کوتاه... یه جای خوشهوا.
تارا لبخند زد:
– خیلی لازمه. ولی کجا؟
مامانکتی مکثی کرد. فنجانش رو توی دستش چرخوند.
– یادته شاندرمن رو؟ همون ویلای قدیمی. سالهاست کسی نرفته. همیشه میگفتین اونجا رو بیشتر از هر جای دیگهای دوست دارین.
دیاکو که تکیه داده بود، نشست جلوتر.
– شاندرمن... آره، اونجا پره از خاطرتست. یه زمانی فکر کنم ماهی یکبار رو میرفتیم. یادش بخیر همه نوجوون بودیم.
مامانکتی با لبخند گفت:
– چه روزهای خوبی بود. میتونه حالوهوای همهتون رو عوض کنه.
تارا چشمک زد:
– مخصوصاً واسه اونایی که یهکم بیشتر از ماها به حالوهوا نیاز دارن...!
مامانکتی چیزی نگفت. فقط لبخند محوی زد.
دیاکو، بعد از چند ثانیه سکوت گفت:
– فقط یه چیزی... من یه پرونده سنگین دستمه. اگه سه شنبه بعد کار من بریم و جمعه شب برگردیم، میتونم هماهنگ کنم.
نگاه به چهره در هم تارا کرد:
– نهایتش اینه که اگه شما خواستین بیشتر بمونین، من زودتر برمیگردم.
– بدون تو که به من مزه نمیده.
مامانکتی گفت:
– همینم خوبه. نمیخوام سفر سنگینی باشه. یه هوای تازه. یه وقتِ بدون فشار. خودم ترتیب ویلا رو میدم، به یکی میسپرم قبل رفتن اونجارو مرتب کنه.
تارا لبخندش پررنگتر شد:
– عالیه... مخصوصاً واسه دنیز. هیچ جای ایران رو ندیده بنده خدا از وقتی اومده، همش تو غم بود و سکوت. نیاز هم یکم به روحیه لازم داره. خیلی پیشنهاد خوبیه.
مامانکتی با نگاهی عمیق گفت:
– شاید واسه خیلیها یه وقتِ تازهباشه... البته بردیا رو بهتر بزارید بمونه. ببینم بدون نیاز میتونه از پس خودش تو شرکت بربیاد.
بعد آهی کشید و با غمی که در صداش بود خیلی آروم گفت.
پس تا امشب هماهنگیها رو میکنم. نمیخوام این سفر فقط یه تفریح باشه...
میخوام برای آخرین بار هم نیاز هم سامیار کنار هم وقت بگذرونن. جایی که براشون پر از خاطرات شیرین. شاید هنوز راهی باشه برای موندن نیاز، شاید این پسر احمق من بتونه قبل از طلاق دل شکسته این دختر رو دوباره بتونه به دست بیاره. ته دلم راضی به تنها شدن هیچ کدومشون نیست. این آخرین امیدمِ، شاید یه فرجی شد.
هیچکس چیزی نگفت. ولی نگاهها، انگار بیشتر از حرفها میفهمیدند.
تلفن دیاکو زنگ خورد. رضا بود.
با ببخشید از کنار آن دو بلند شد و سالن رو به قست اتاق کارش خارج شد. پشت دیوار سالن سامیار مقموم و ساکت سر در گریبان ایستاده بود. مطمئنن حرف های آنها را شنیده بود.
دیاکو همزمان که گوشی رو جواب داد دست سامیار هم گرفت و به دنبال خودش کشید و هر دو به طبقه بالا رفتن.
–جانم رضا
از آن ور خط رضا سریع گفت:
– برای غفاری از شاهرودی وقت گرفتیم. یرای یکشنبه آینده ساعت ۴، دقیقا قبل از جلسه خودت. درسته مال تو ۵:۳۰ بود دیگه؟
دیاکو با خوشحالی:
–خداروشکر پس غفاری تونست با خودش کنار بیاد. آره مال منم همون روز. فردا به غفاری بگو بره پیش دکتر اشرفی هر روز براش وقت بگیر که دکتر اشرفی روش کار کنه. خیلی روح شکننده داره مترجم تو جلساتش با شاهرودی یه وقت جریان رو لو بده.
–چشم رئیس، الان هماهنگ میکنم. نگران نباش.
– دمت گرم رضا جان خسته نباشی، تو هم دیگه برو خونه یکم استراحت کن. فعلا
و همزمان با قطع گوشی سامیار رو به داخل اتاق کار هدایت کرد.
ساکت نشست روبهروش. نگاهی به چشمهای خستهی سامیار انداخت. ساکت، مثل همیشهی این روزها.
– پسفرداشب راه میافتیم.
سامیار نگاهش رو بلند نکرد.
– من نمیام.
– چرا؟
مکثی کرد. سرش رو کمی تکون داد، لبش لرزید.
– چون اگه من بیام، نیاز نمیاد… یا اگه بیاد، خوش نمیگذره بهش. اون الان نیاز داره یهکم لبخند بزنه. باید بتونه نفس بکشه ، حداقل در کنار آدمهایی باشه که باهاشون حال خوبه… نه کنار من که فقط یادآور همهی چیزای بد و خراب شدهام.
دیاکو پوزخند تلخی زد. به میز تکیه داد.
– از کی قراره خودت تصمیم بگیری که اون چی لازم داره؟
– چون میشناسمش.
– نه سامیار… تو سالها فقط کنارش بودی، نه باهاش. شناخت با بودن فرق داره. حالا وقتشه که درست بفهمیش.
سامیار پلک زد. دستی به پشت گردنش کشید.
– من دیگه هیچکس نیستم براش، دیاکو. غرورشو له کردم، اعتمادشو گرفتم. چی دارم که باهاش برم سفر؟
دیاکو کمی جلو اومد. صدایش آروم اما محکم شد:
– همین که داری اینو میگی، یعنی هنوز یه چیزی تهش مونده. اگه کاملاً بیتفاوت بودی، اینطوری نمیلرزیدی.
– نمیخوام دوباره آزارش بدم.
– شاید هم، این آخرین فرصته که بهش نشون بدی هنوز میتونی آرومش کنی. لازم نیست چیزی درست کنی، فقط باید باشی. نه ساکت، نه فراری. فقط باش. گاهی بودنِ بیادعا، بیشتر از هزار تا قول و گریه اثر داره.
سامیار سرش رو بالا آورد. نگاهش غبار گرفته بود.
– فکر میکنی هنوز امیدی هست؟
– نمیدونم. ولی تا وقتی که داری اینو میپرسی، یعنی تهِ دلت هنوز میخواد امیدوار باشه.
مکثی شد. بعد دیاکو با لحن برادرانهتری ادامه داد:
– فرار نکن، سامیار. گاهی تو یه سفر کوتاه، سالها فاصله کم میشه. شاید لازم باشه باهاش تو دل جنگل راه بری، تا بفهمه هنوز همون مردی هستی که تو نوجوانی، کنارش زیر بارون میدویدی. همون شاندرمن لعنتی رو یادت بیار...
سامیار لبخند بیجونی زد.
– اون موقع، همهچیز هنوز خراب نشده بود.
– پس شاید اونجا، هنوز یه گوشهی سالم از این، همهچیزی که میگی باقی مونده باشه. بیا پیداش کنیم. با هم.
------------
خانهی نیاز – بعدازظهر
هوا هنوز گرم بود، اما نسیمی از پنجرهی نیمهباز به داخل میوزید. دنیز با موهای جمعشده، روی مبل نشسته بود و داشت عکسهای تلفنش را مرتب میکرد. نیاز، فنجون چای دومش را مینوشید.
زنگ در زده شد.
نیاز لبخند زد: – تاراست، گفت میاد یه سر بزنه.
چند دقیقه بعد، تارا با انرژی همیشگیش وارد شد. بوی عطر ملایم و لباس آبی آسمونیش، حال و هوای روشنی به فضای خانه داد.
– سلام خوشگلا! دلم براتون تنگ شده بود.
بغل و روبوسی که تموم شد. با چشمای ذوقزده، نشست و به دنیز نگاه کرد.
– راستی، خانم توریست... هنوز هیچی از ایران ندیدیها! حیفه واقعاً.
دنیز لبخند زد: – آره، متأسفانه بیشترش گذشت توی هوای سنگین این روزها.
تارا با هیجان گفت:
– پس دقیقاً به موقع رسیدم... یه پیشنهاد دارم، ناب! یه جای خاص، بکر، پر از طبیعت، پر از خاطره… ویلای قدیمی ما تو شاندرمن.
نیاز ابرو بالا انداخت. لبخند کمرنگی زد: – شاندرمن؟! وای تارا... چند ساله نرفتیم اونجا.
تارا رو به دنیز گفت:
– تو باید ببینی اونجا رو! مه و جنگل و سکوت... یه جای رویاییه. از اینا که وقتی بری، دلت نخواد برگردی. یه جایی که صدای بارون از بوی خاک قشنگتره.
دنیز لبخند زد. – خیلی وسوسهانگیزه.
نیاز فکری کرد. نگاهش به چای افتاد. بعد آهسته گفت:
– اتفاقاً… شاید بد نباشه. هم برای حال و هوای تو خوبه، هم… منم یه کم فاصله لازم دارم. از این شهر، از همهچی.
تارا برق تو چشماش دوید. کمی مردد، مکث کرد. صداش آرومتر شد:
– فقط… اگه ناراحت نمیشی… یعنی اگه اذیت نمیشی… سامیارم بیاد.
نیاز نگاهش کرد. مستقیم، بی تردید. بعد خیلی آرام لبخند زد:
– چرا باید اذیت بشم؟ من و سامیار زن و شوهر خوبی نبودیم، دلیل نمیشه دوستای خوبی نباشیم. اونم مثل من حق داره خاطرهسازی کنه. شاندرمن برای هر دومون پر از شیطنتای نوجوونیه.
تارا زد زیر خنده:
– وای، یادته؟ منو قال میذاشتین دوتایی میرفتین آبشار ریمله، تهش میگفتین "حواسمون نبود"! من چقدر حرص میخوردم.
نیاز هم خندید. از اون خندههای از ته دل. – تو همیشه گیر میدادی بهمون، فکر میکردی داریم نقشه میکشیم!
– خب آخه میکشیدین! هنوزم یادم نمیره که...
و بعد هر سه خندیدن. صدای خندهها توی خانه پیچید. از اون خندههایی که انگار یه روزنهست، به گذشته، به رهایی، به چیزهایی که هنوز میشه بهشون برگشت؛ حتی اگر فقط برای چند روز... حتی اگر آخرین تلاش باشه.
کمی بعد از رفتن تارا وقتی در بسته شد. نیاز برگشت سمت مبل، هنوز لبخند کمرنگی روی لبش بود. فنجون چای تارا هنوز نیمهپر روی میز بود. نسیمی از پنجره پرده رو کمی بلند کرد.
دنیز، بیصدا نیاز رو نگاه میکرد. بعد از چند لحظه، با صدایی آرام و بیادا گفت:
– وقتی گفت سامیارم هست، یه لحظه مکث کردی. بعد لبخند زدی… ولی چشمات، یه چیز دیگه گفتن.
نیاز نشست، فنجون خودش رو برداشت، جرعهای نوشید. چیزی نگفت.
دنیز کمی جلوتر اومد.
– ببخش اگه خیلی رک میپرسم… ولی هنوز برات مهمه، نه؟
نیاز نگاهش را به ته فنجون دوخت. چند ثانیه طول کشید تا جواب بده. بعد، خیلی آهسته:
– مهم بودن با خواستن فرق داره، دنیز. هنوز از خاطرههام حذفش نکردم، ولی دیگه نمیدونم جاش تو آیندهم هست یا نه.
دنیز لب زد:
– گاهی… گذشته، وقتی با احترام زنده میمونه، هنوز یه فرصته. نه برای برگشت، برای روشن کردن یه تکلیف نصفه.
نیاز لبخند تلخی زد.
– شاید این سفر... برای همین خوبه. نه برای برگشت، برای روشن شدن. برای اینکه بفهمم اون احساس، فقط یه عادت قدیمیه… یا هنوز ته دلم یه چیزی ازش مونده.
دنیز با مهربونی گفت:
– هر چی باشه، بدون که تو خیلی بزرگتر و عاقلتر از اینی شدی که خودتو گول بزنی. فقط یادت باشه… اگه ته دلت هنوز صدایی هست، نذار توی هیاهوی غرور و درد خفه شه.
نیاز آروم گفت:
– نمیذارم. این بار، نمیخوام با چشم بسته تصمیم بگیرم. یا میمونم، یا برای همیشه میرم. نه نیمه، نه مبهم.
دنیز سری تکون داد. بعد بلند شد و با لحنی سبکتر گفت:
– خب پس… وقتشه لباسای خنک شمالیمون رو آماده کنیم خانم نوجوون! شاید دوباره بارون بخوره و ما هم وسط مه گم شیم…
نیاز خندید. نگاهش هنوز به بیرون بود. اما چیزی در لبخندش، مثل نفس تازهای از بارون بود.
------------
جادهی شمال – سهشنبه شب
ماشین دیاکو – ساعت ۹ شب
بوی نون پیچهای گرم و قهوه تو ماشین پیچیده بود. کولر نرم میوزید و چراغای جاده مثل ستارههای کف آسفالت، چشمک میزدن.
تارا نیمرخ نگاهش کرد به سامیار که از اول راه، اخم کرده بود و مثل تندیس سکوت، زل زده بود به سیاهی جاده. با لحن شیطون و جدی گفت:
– فقط خواهشاً اون اخم معروف رو تا رسیدن بده بزارم تو داشبورد رسیدیم ویلا، تحویلت میدیم.
سامیار بدون اینکه نگاهش رو از پنجره بگیره، لب زد:
– اگه کسی اخمم رو قرض بگیره، دیگه هیچی ازم نمیمونه.
دیاکو پوزخند زد و فرمون رو کمی چرخوند.
– خب منم بودم اخم میکردم. زنم تو یه ماشین دیگه باشه، به جاش یه لندهور –با احترام به خودم– از تو آینه زرتوزرت برام عشوهخرکی بیاد!
تارا زد زیر خنده و با آرنج زد به بازوی دیاکو:
– وای خدا! این یکیو کجا ذخیره کرده بودی؟ شما دو تا رسماً ترکیب تراژدی و طنزین. یکی از غصه خشک شده، یکی از خنده منارجنبون.
سامیار هم لبخند نصفهای زد، همونقدر که انگار ته دلی هنوز زنده بود.
دیاکو دست برد سمت ضبط.
– خب... برای افتتاحیه سفر، آهنگ پیشنهادی: یه چیزی که هم دل تنگارو آروم کنه، هم تهموندهی جوونیمونو قلقلک بده.
– اگه منظورت از جوونی، اون رقصای معروف دونفره خودت و سامیار تو مهمونیای خانوادگیه، لطفاً نزن!
دیاکو با اخم:
– اون رقصا پایهگذاری تمدن مدرن بودن، احترام بذار!
بعد با شیطنت ضبط رو روشن کرد و گفت:
– خب بچهها! وقتشه یکی از آثار ماندگار هنر مردمی رو گوش بدیم. تقدیم میکنم به حال پریشونِ آقای اخمو.
صدای آهنگ بلند شد:
🎶 آفتِ جونم، کاری بکن، شد شد نشد نشد ولش کن... 🎶
دیاکو همونطور که فرمون رو میچرخوند، با شونه یه قر ریز رفت بالا. تارا داشت از خنده به جلو خم میشد.
سامیار سرش رو به پنجره تکیه داد. لبخندش دیگه نصفه نبود ، اما صادق بود.
تارا آروم گفت:
– ممنونم دیاکو. داشتم فکر میکردم چهجوری دلش رو از غم بیارم بیرون... تو با یه آهنگ کارو ساختی.
دیاکو، با اون لبخند همیشگیش، زیر لب گفت:
– بعضی وقتا، غم رو باید به رقص کشوند. فقط اینجوری رام میشه.
ماشین اشکان – همزمان
صدای ضبط کم بود، اشکان با یه دست فرمون رو گرفته بود، دست دیگهاش روی دنده آروم بالا و پایین میرفت.
نیاز ساکت بود، زل زده به خط ممتد سفید وسط جاده. دنیز یه بسته چیپس باز کرده بود و دونهدونه میجوید.
اشکان نگاهی به عقب انداخت و گفت:
– با اجازتون، قراره طی این مسیر صد کیلومتر دچار قند و چربی بشیم.
دنیز بدون نگاه کردن، گفت:
– قند و چربی بهتر از توئه که با لبخند صدای جیپیاسو تقلید میکنی و میگی "بعد دویست متر، احساساتی شو."
نیاز خندید. همون خندهی آرومی که مدتها بود دیده نشده بود.
اشکان سرشو کمی به سمت نیاز خم کرد، با صدای نرم گفت:
– صدای خندهت از بارونم دلنشینتره. همینو ضبط کنیم، بزنیم رو جیپیاس.
دنیز با خنده گفت:
– لطفاً نزن، چون جیپیاس ممکنه عاشق بشه بره تو دریا.
در همون زمان صدای GPS : چهارصد متر دیگر وارد تونل می شوید.
دنیز به ضبط اشاره کرد.
– فقط این صدای GPS رو کم کن. انگار کسیه که هم قهره، هم راه بلده.
اشکان اخم ملایمی کرد.
– این صدا تنظیمشدهست روی «زن عموی خسته از زندگی». میخوای تغییرش بدم به «شوهر عمه مظلوم اما شوخ»؟
– تو خودت رسماً اون گزینهای!
نیاز، بیهوا لبخند زد.
– شما دو تا اگه یه روز با هم دعوا نکنین، من نگران میشم.
اشکان تو آینه نگاهش کرد.
– خیالت راحت. در خدمت غر زدنهای دنیز خانم هستم تا شاندرمن.
– به شرطی که زنده برسیم با این فرمون دست گرفتن تو، هممون باید وصیتنامه بنویسیم.
– عزیزم! من فرمون رو با قلبم میچرخونم. بچه محل گوزنای شمالم، باهم هماهنگیم!
– امیدوارم جاده با تو هماهنگ باشه نه گوزنا.
نیاز دوباره لبخند زد. دستش روی زانوش بود، دلش هنوز تردید داشت... اما فضای داخل ماشین سبک شده بود. انگار بعد از روزها، داشت یه ذره راحتتر نفس میکشید.
توقف بینراهی – نیمهشب، حوالی جنگلهای رضوانشهر
جاده خلوت بود. نور ماشینها در دل مه نرم جنگل میرقصید. تابلوی چوبیِ قدیمی با نور کمرنگ نئون رویش نوشته بود:
«چای دودی، آش ننه پز، باقالیهای داغِ داغ!»
دیاکو ترمز زد.
– خب بچهها، شونه به شونهی این همه زیبایی نمیشه بیوقفه رفت. من یه چایی میخوام، اونم از اونایی که طعم ذغال داره، نه فلاکس!
سامیار بیکلام پیاده شد. تارا خمیازه کشید و گفت:
– اگه اینجا آش رشته داشته باشه، رسماً عاشقش میشم.
اشکان هم با فاصله پارک کرد. از شیشه خم شد بیرون:
– لیدیز اند جنتررررمن کَپیتان صحبت میکنه. بریزین پایین که گشنمونه.
دیاکو یکی زد پس گردن اشکان و گفت جنترمن این جمع فقط توی ,همه پشت هم وارد شدند.
نور فانوس، مه، و بوی چای آتیشی فضا رو پر کرده بود. پیرزنی با چادر گلگلی و گونههای گلانداخته، پشت منقل نشسته بود.
– سلام علیکم، خوش اومدین گلای شبتاب!
یه چشمش نیمهباز بود، یکی دیگه انگار برق میزد.
نیاز با لبخند گفت:
– سلام مادرجون. چای داغ دارین؟
پیرزن خندید.
– چایم داغه، دلم داغتر! ولی ننهجونم، واسه تو یه چیز دیگه دارم… یه فنجون آرامش که هفت برگ نعناع داره، سه قطره اشک زعفرون و یه دونه امید!
دنیز زد زیر خنده.
– میشه از همین معجونهم به من بدید؟
پیرزن زل زد به دنیز، چشماش برق زد:
– ای وای خدای من! دختر سفیدی که چشمات مثل آسمونه! تو حتماً باید فال بگیری. چشات فال داره، ننه!
اشکان زیر لب گفت:
– از همین میترسیدم… ننه، این دختر بدوم فال دل گرفته فال بگیره که باید سر به جنگل بزارم.
پیرزن بلند گفت:
– وای پسر جون! تو همون عاشقی هستی که دلش هنوز به دکمه پیراهن یه دختر گره خورده؟ همونی که میخواد خودشو لوس کنه اما ته دلش داره از ترس میلرزه!
اشکان دو قدم عقب رفت.
– نه ننه من فقط سفارش دهنده آشم.
تارا که چای میریخت، گفت:
– خانم جون، ما همه ته دلمون یه گره داریم. شما فقط از رو صورتمون میخونی یا آنتن هم داری به آسمون؟
پیرزن خندید.
– هم خدا رو دارم، هم دلِ سوز. چای بخورین، غمهاتون رو میپزه، خندههاتون رو دم میکنه.
سامیار ساکت چای گرفت. پیرزن نگاهی بهش کرد و چیزی نگفت. فقط خیلی آهسته زمزمه کرد:
– گاهی سکوت مرد، بلندترین فریادشه...
نیاز فقط نگاهش کرد. بیحرف. بعد چای رو گرفت و رفت روی نیمکت چوبی زیر درخت نشست. دنیز کنارش نشست. تارا و دیاکو ایستاده بودن کنار منقل. اشکان داشت با گربهی چاقی که رو میز نشسته بود کلکل میکرد.
– اسمش چیه ننه؟
– اسمش آقا سوسنه. خیلی با ادبه.
همه زدن زیر خنده. اولین بار بود بعد از مدت ها صدای خنده بلند نیاز به گوش بقیه میرسید.
سامیار تو دلش گفت: چقدر دلم برای این خنده تنگ شده بود.
چای خوردند. آش خوردند. پیرزن، واسهشون دعا خوند. اشکان برای سوسن آواز خوند. تارا و دنیز عکس گرفتن.
وقتی بلند شدن تا راه بیفتن، پیرزن گفت:
– این جاده تا تهش پیچ داره، ولی آخرش همیشه به یه نور میرسه... فقط کافیه به دلتون گوش بدین، نه به غرورتون.
همه تشکر کردن. حتی سامیار.
وقتی خارج شدن. اشکان پشت هم چند بار بسمالله گفت به خودش فوت کرد.
نیاز با تعجب:
- وا! چته
اشکان با لحنی که مثلا ترسیده جواب داد:
این پيرزن بود یا جادوگر، نکنه از ما بهترون بود؟
دنیز که تا حالا اسم از ما بهترون رو نشنیده بود گفت:
از ماها که خیلی بهتر بود. قبراق و سرحال
اشکان باز چیزی زیر لب گفت و به خودش فوت کرد:
از ما خیلی بهتر بود چیه بچه منظورم جنِ.
بعد با حالت جدی که همه جز دنیز میدونستن شوخیه رو به دنیز گفت:
یا خدا چشمش هم تو رو گرفت.
زیر لب باز چیزی گفت و به دنیز فوت کرد:
سریع بدو تو ماشین تا تبدیل به سوسکت نکرده.
دنیز بیخبر از همه جا ، ناخداگاه دوید تو ماشین و یه چیزایی هم به ترکی زیر لب گفت.
همه خندیدن، دیاکو گفت:
این دختر امانتِ دستمون ببین چطوری ترسوندیش کلا زد کانال ترکی. نکن بچه.
نیاز مشت محکمی به بازوی اشکان زد:
نگران نباش تربیتش میکنم تا به ویلا نرسیدیم.
صدای خندهها توی نم شب پخش شد. سامیار کمی عقبتر ایستاده بود، ولی برای اولینبار، لبخندش نه از روی اجبار، که از دل اومد. شاید هنوز میشد توی همین لبخندها، راهی به گذشته پیدا کرد.
شبِ مهآلود، ورودی ویلای قدیمی – شاندرمن، ساعت حدود ۱:۳۰ نیمهشب
مه، نرم و بیصدا روی پیچ آخر جاده خوابیده بود. ماشینها یکییکی از دل درختهای قد کشیده رد میشدن، و نور چراغ جلو، مثل نخی باریک، راه رو از دل مه باز میکرد.
تارا، بیاختیار لب زد: – همینجاست... همونجایی که ته تموم خستگیای دنیا، میرسیدی به یه آغوش سبز.
دیاکو فرمون رو به چپ چرخوند. جادهی خاکی باریکی جلوی چشمشون باز شد. رد لاستیک روی خاک نمخورده موند.
چند لحظه بعد، ویلا از دل تاریکی و مه بیرون اومد. ساختمونی دو طبقه با دیوارهای چوبی که هنوز سالم مونده بودن. پنجرهها با شیشههای رنگی، مهگرفته اما هنوز زیبا. ایوان چوبی با نردههای قدیمی، چراغ خاموش، اما انگار منتظر برگشتن کسی.
سامیار، زیر لب زمزمه کرد:
– انگار یه خاطره قدیمی، وایساده دم در… همونجوری که گذاشتیمش.
اشکان ایستاد و شیشه رو پایین داد.
– چه بوی خاک خیس و چوب سوختهای... اینجاست که حس میکنی که چه غلطی کردم که لباس گرم نیاوردم، چه سرده.
نیاز چیزی نگفت. فقط از ماشین پیاده شد. چند قدم جلو رفت. مه، مثل شال نرمی به دور شونههاش پیچیده بود. دنیز کنارش ایستاد، در سکوت. صدای حشرات شب، صدای بادِ لای برگها… و بوی نم و چوب.
تارا دستهاش رو باز کرد.
– وای خدای من! همون حس قشنگ برگشت... همون حس خنکِ مه و پیچکهای چسبیده به دیوار.
دیاکو دست در جیب ایستاده بود کنار پلهها:
– کسی کلیدو برداشته یا باید با لگد درو باز کنم؟
نیاز، بدون حرف، از کیفش کلیدی درآورد. یه کلید قدیمی، با سر خمیده.
رفت جلو. دستش رو روی قفل گذاشت. مکث کرد.
سامیار، چند قدم عقبتر ایستاده بود. صداش گرفته و آروم بود:
– بذار من بازش کنم.
نیاز برگشت. چند لحظه بهش نگاه کرد. بعد کلید رو داد. دستهاشون فقط یک لحظه برخورد کرد، ولی همون نزدیکی، سنگینتر از یک آغوش بود. نیاز چیزی نگفت، اما چشمهاش، انگار سالها خاطره رو در یک لحظه با سامیار مرور کرد.
سامیار آروم کلید رو چرخوند. در با صدای آرامی باز شد. بوی چوب کهنه، خاک، و کمی خاطره بیرون زد. انگار زمان داشت برمیگشت به عقب. هیچکدوم چیزی نگفتن. انگار خاطرات، زودتر از خودشون رسیده بودن به ویلا. فقط صدای باز شدن در، مثل باز شدن صندوقی قدیمی بود؛ پر از خاطره، پر از حسرت.
اشکان صداش رو پایین آورد:
– من مطمئنم یه پیرمرد با استکان چای لب پنجره بالا نشسته بود. فقط چون ما اومدیم، بلند شد رفت اتاق کناری.
دنیز اشکان بلندی گفت و همه زدن زیر خنده.
دیاکو چراغ نفتی کنار در ورودی رو روشن کرد. نور گرم زرد، حیاط رو پر خاطره کرد. گرد و خاکی تو هوا پخش شد اما دلنشین. دیاکو به سمت جعبه فیوز رفت و روشنش کرد. حالا حیاط و ساختمون ویلا غرق در نور شدن.
اشکان در حالی که ساک دنیز رو برمیداشت گفت:
– خب عزیزان، ما هممون اینجاییم. دو روز بینت، بیدردسر، بی پرونده جنایی ، بیمدیریت جلسه. فقط سگ لرزو، چای، طبیعت، موزیک زنده و شاید یه ذره عشق.
تارا با شیطنت گفت:
– شاید؟!
دیاکو پوزخند زد:
– با این ترکیب جمع، شاید تبدیل میشه به قطعاً!
همه خندیدن.
نیاز، نگاهی به داخل انداخت. هنوز همون رنگ، همون بوی قدیم. فقط انگار یه عالمه خاطره، لایه لایه روی دیوار نشسته بودن.
در رو باز گذاشت و گفت: – خوش اومدین... به جایی که یه زمانی، ته دلمون براش تنگ میشد، حتی وقتی نمیدونستیم کلمه دل تنگ یعنی چی.
همه یکییکی وارد شدن. مه پشت سرشون آروم و بیصدا نشست روی پلهها. و ویلا، انگار نفس کشید بعد از سالها.
داخل ویلا – ساعتی پس از ورود
نور زرد لامپهای کممصرف سقف، فضایی گرم و کمی خوابآلود ساخته بود. پذیرایی مبله، ساده و قدیمی اما تمیز و با صفا بود. مبلهایی با روکش گلدار، یه گلیم پهن وسط سالن، کنار پنجره یک بخاری هیزمی خاموش، و بوی تازه چوب و اسپند… انگار خونه برای برگشتن این آدمها سالها صبر کرده بود.
آشپزخونه کوچکِ ته سالن، با یخچال قدیمی سفید و کابینتهای چوبی که با باز کردنشون صدای جیرجیرشون در میاومد، تمیز و مرتب بود. دستی که قبل از رسیدن این جمع به ویلا کشیده شده بود، همهجا رو برق انداخته بود.
صدای تارا از بالای پلهها پیچید تو خونه:
– آخیش! اتاق سمت راست رو ما برداشتیم! تختش نرمه، و پنجرهش رو به جنگله!
دنیز هم با ذوق گفت:
– اون یکی رو هم ما میگیریم! پنجرش رو به طلوع باز میشه... عاااشقشم.
نیاز لبخند زد، دستش رو کشید روی دیوار راهپله، انگار خاطرهها رو لمس میکرد.
اشکان با یه بالش زیر بغل و لحافی در دست گفت:
– خب، ما که مَردیم، جای زیادی نمیخوایم. همین پذیرایی شریف و عزیز، کفافمونه!
سامیار، با شنیدن صدای خندهی تارا و نیاز از طبقه بالا ، سرش رو کمی بلند کرد. نگاهش چند ثانیه روی نردههای پله موند. لبخند محوی زد، همونطور که تشک رو پهن میکرد گوشهی پذیرایی. صداش پایین بود، اما کافی بود تا به گوش اشکان برسه:
– اگه همهچی درست پیش رفته بود… اگه این همه گند نزده بودم… دلم میخواست الان من، به جای دنیز اون بالا میخوابیدم. کنار کسی که یه عمر، دنیام بود اما دیر فهمیدم.
اشکان ساکت شد. بعد خیلی آروم، دستشو گذاشت رو شونه سامیار.
– خدا شاهده، تو که غریبه نیستی… منم دلم میخواست تو الان اون بالا بودی. هم تو خوشحال بودی… هم من.
سامیار سرشو آروم تکون داد. بعد یه لحظه، جملهی اشکان تو ذهنش چرخ خورد. برگشت، یه پسگردنی دوستانه بهش زد.
– خیلی بیشعوری اشکان… یعنی خیلی بازم کمه!
اشکان خندید.
– داداش… همهچی فدای یه لبخندت!
دوتایی تشکهاشونو انداختن. دیاکو با تیشرت و شلوار راحتی از آشپزخونه اومد بیرون و با یه لیوان چای گرم بلند به همه گفت:
– خب عزیزان خستهجون، برنامه فردا: صبحونه تو تراس، بعدشم بریم یه سر آبشار، موافقید؟
تارا داد زد:
– فقط اگه قول بدی باز قر ریز ندی مثل امروز تو ماشین!
دیاکو با وقار خاصی چای رو بالا گرفت.
– اون قر، فقط مخصوص لحظات خاصه. دم دستی نمیریزم!
دنیز از بالا گفت:
– مخصوص لحظات "خیلی خاص"، مثل لحظه ورود به هرجایی که سرسبز بود.
همه خندیدن.
سامیار ساکت بود، اما لبخند رو لبش مونده بود. لبخندی که انگار زیر پوست دلش، یه چیزی هنوز زنده بود. شاید خاطره، شاید حسرت… یا شاید... فقط شاید، هنوز یهذره امید.
خونه پر شده بود از صدا، از نور، از گرما. و شب، مثل مادری مهربون، مه رو کشیده بود روی سقف ویلا. تو دل اون مه، شاید قصهای شروع میشد... قصهای که نه از اول بود، نه از آخر. قصهی یک «انتخاب»...