ویرگول
ورودثبت نام
سارا حیدریان
سارا حیدریان«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
سارا حیدریان
سارا حیدریان
خواندن ۱۳ دقیقه·۱ سال پیش

قصه آنها که انتخاب شدن فصل دوم (قسمت دهم)

خواننده گرامی در صورتی که قسمت آخر رمان از طریق پروفایل باز نشد از این لینک https://vrgl.ir/y2tHi استفاده کنید.

باتشکر

سامیار و نیاز
سامیار و نیاز

هوا هنوز کامل روشن نشده بود. مه نرمی، مثل پتوی نازک، روی شاخه‌های درخت‌ها نشسته بود و صدای دور گنجشک‌ها، گوشه‌گوشه‌ی جنگل را بیدار می‌کرد. بوی نمِ خاک، شیرین و خنک بود.

نیاز، کلاهِ بافتنی‌اش را تا روی گوش‌هایش پایین کشید. آرام از در پشتی ویلا بیرون رفت. هنوز چیزی از خواب ویلا نگذشته بود. همه خواب بودند … یا تقریباً همه.

سامیار، با کوله‌ای کوچک روی دوش، کنار در ایستاده بود. وقتی نیاز را دید، لبخند زد.

– فکر نمی‌کردم بیای.

نیاز با لحن ملایمی گفت:

– خودمم فکر نمی‌کردم بیام.

– آماده‌ای؟

– فکر می‌کنم...

هر دو بی‌کلام به راه افتادند.

از پشت پنجره‌ی بخارگرفته‌ی اتاق، تارا بی‌صدا نگاه‌شان می‌کرد. لبش را گاز گرفت و چشم‌هایش خیس شد.

آهسته نجوا کرد:

– بعضی وقت‌ها عشق توی برگشتن نیست... توی اون خداحافظیه که بالاخره دلت آروم می‌گیره.

دیاکو، غلتی زد و با دستی خواب‌آلود جای خالی کنارش را لمس کرد.

– تارا جان؟ خانومم چرا انقدر زود بیدار شدی؟

تارا کنار پنجره ایستاد، ردِ نیاز و سامیار را دنبال می‌کرد.

– رفتن. حالا به نظرت چی می‌شه؟

دیاکو نیم‌خیز شد، با تکیه به تاج تخت.

– هردومون از دل نیاز خبر داریم. فقط امیدوارم هر نتیجه‌ای که می‌گیرن، براشون آرامش بیاره. این جنگل... جای خوبیه برای روبه‌رو شدن با خودت. "بعضی عشق‌ها قرار نیست به وصال برسن... اومدن تا به ما یاد بدن، چطور از دلِ رنج، به آرامش برسیم."

صدای آهسته‌ای آمد. تارا در را باز کرد. اشکان، با موهای به‌ هم‌ ریخته و هیجان‌زده، گفت:

– شما هم دیدین؟!

تارا لبخند زد:

– آره، امیدوارم خوب پیش بره.

اشکان وارد اتاق شد.

– تو دیگه نمی‌خوابی؟

تارا سری تکان داد.

– نه، فکرم مشغول شد. می‌رم صبحونه رو آماده کنم. تو هم اگه می‌خوای با دنیز بری ماسوله، بهتره زودتر راه بیفتین.

اشکان با تعجب:

– یعنی شما نمیاین؟

تارا گرم‌تر لبخند زد:

– نه. بهتره دوتایی برید. ببین، احساسات قشنگ‌ن، اما اگه هنوز تو مرحله شناختید، بهتره توی این سفر دونفره، واقعی‌تر ببینید همو. ایران و ترکیه هزار شباهت دارن، اما مرزهای ذهنی هنوز هستن... این تنهایی کوچیک، کمک می‌کنه اون مرزها معلوم شن.

اشکان سری به نشانه‌ی تأیید تکان داد و نگاهی به دیاکو انداخت.

– تو چی می‌گی داداش؟

دیاکو لبخند زد:

– با تارا موافقم. برو، خوب ببینش، خوب خودتو نشون بده. اگه تصمیمی هست، بذار با صداقت پیش بره.

تارا گفت:

– تو مسیر، حرف دلت رو بزن، نزار برای وقت دیگه. فرصت بده که دنیز هم تو رو دقیق ببینه. شناختِ، قبل از دلبستگی، یعنی موفقیت یک رابطه.

اشکان خندید و به دیاکو گفت:

– داداش، به نظرم تارا پژوهش رو باید کنار بگذاره، دفتر مشاوره بزنه.

تارا لبخند صمیمی زد.

– خوشبختی شماها، دلِ منو گرم می‌کنه. حالا یه کم دیگه بخوابین، صداتون می‌کنم برای صبحونه.

اشکان با خمیازه‌ای روی تخت خزید، سرش را روی بالشت تارا گذاشت.

– آخیش... پشتم شکست روی اون مبل!

دیاکو پتوی هردوشان را مرتب کرد و چشمکی به تارا زد که با لبخند آرامی اتاق را ترک می‌کرد.

و تارا، در راهرو، آهسته با خودش زمزمه کرد:

"دل آدم، اگه روشن باشه، حتی سکوت هم می‌تونه راه نشون بده..."

--------

مسیر باریک میان درخت‌ها را در سکوت رفتند. فقط صدای قدم‌هاشان روی برگ‌های مرطوب شنیده می‌شد. پرنده‌ای از شاخه‌ای پرید و صدا شکست.

بعد از چند دقیقه، سامیار گفت:

– می‌دونی؟

بار اولی که با هم اومدیم این مسیر... شاید نوجوون بودیم، اما یه چیزی بین‌مون بود که بعدها دیگه هیچ‌وقت نبود. نه قهر، نه ادعا، نه خستگی. فقط رفاقت خالص.

نیاز لبخند زد.

– آره… بارون گرفت، خیس شدیم، اما خوشحال‌ترین آدمای دنیا بودیم. چقدر خوب بود اون وقتا.

سامیار گفت:

– از اینجا که رد می‌شیم، یادت میاد اون نیمکت سنگیِ قدیمی‌رو؟ اون وقتا وسط پیاده‌روی‌هامون همیشه یه استراحت اجباری اونجا داشتیم.

نیاز لبخند زد، خسته و محو:

– یادت هست همیشه من ناز می‌کردم بگم پام درد گرفته تا تو مجبور شی بشینی؟ که فقط یه کم بیشتر بمونی پیشم؟

سامیار ایستاد. سرش رو پایین انداخت.

– از همون نوجوونی تو احساسات تو شجاع‌تر بودی.

نیاز آهسته گفت:

– اون دو سالی که تو زودتر از من رفتی لندن برای درس. هنوز کامل حسم رو بهت نمی‌شناختم، اما دوریت برای عذاب آور بود. به بابا گفتم به هوای درس خوندن منو بیاره اینجا. بیشتر اون دوسال رو اینجا بودم، هم درس خوندم هم با خاطراتمون تونستم دووم بیارم. اونوقت‌ها هیچوقت فکر نمی‌کردم پیشنهاد ادامه تحصیلم تو دانشگاه تو انقدر ماجرا پشتش داشته باشه.

صدای شرشر دور آبشار از میان درخت‌ها آمد. هنوز دیده نمی‌شد، اما بوی آب، تازه‌تر شده بود.

رسیدند.

آبشار، آرام و باشکوه از دل سنگ‌ها فرو می‌ریخت. آفتاب هنوز به سطح آب نرسیده بود. مه، بالای سطح آب مثل بخار می‌رقصید.

نیاز نشست روی تخته‌سنگی کناره.

سامیار هم نشست، اما کمی فاصله گذاشت.

سکوتی میانشان افتاد. نه سنگین. نه سبک. فقط سکوتِ کسانی که بالاخره فهمیده‌اند کلمات، همه‌چیز نیستند.

سامیار، نگاهش به آب، آرام گفت:

– من ... می‌دونم

از وقتی باهام ازدواج کردی، شاید هیچ لحظه‌ای تو ذهنت نیست که وقتی بهش فکر کنی، لبخند بزنی.

هیچ خاطره‌ای نیست که وقتی دلت گرفت، حالت رو خوب کنه.

نیاز نفس عمیقی کشید. نه آهی بود، نه نفسی سنگین… فقط چیزی نزدیک به آن.

– می‌دونی چی سخته سامیار؟

اینه که این همه سال، این همه تحمل، این همه جنگیدن با خودم، آخرش باید بشینم این‌جا… توی جایی که یه روز با تو، خندیده بودم و دل داده بودم، و اعتراف کنم… که دیگه نمی‌تونم.

سامیار چیزی نگفت.

نیاز ادامه داد:

– وقتی بابا مُرد، وقتی دنیا رو سرم خراب شد، وقتی از دست رفتم…

تو نبودی.

من تنها بودم.

همه‌جا حتی کنارت باز تنها بودم.

نه چون نمی‌خواستی باشی، چون بلد نبودی باشی.

وقتی دختر نوجوونی بودم که دوستت داشت، فکر می‌کردم یه روز می‌فهمی.

وقتی زن جوونی شدم که هر روز منتظرت بود، هنوز امید داشتم…

ولی حالا…

دیگه امیدی ندارم.

فقط یه عالمه خاطره‌ست… و دل پیر، دیگه تاب خیال‌پردازی نداره. فقط دنبال آغوشیه که نه امید بده، نه وعده... فقط بفهمه.

چشماش خیس نشد.

اما صداش لرزید.

و همون کافی بود.

سامیار خم شد، دست‌هاش رو روی زانو گذاشت. صدای آبشار قوی‌تر شد، انگار می‌خواست چیزی رو بپوشونه.

– من… احمق بودم.

همون روز اول که رفتیم لندن، باید می‌موندم پیشت. باید می‌دیدم… باید می‌فهمیدم که این تویی که عاشق‌تری. نه من.

فکر می‌کردم فقط خودم دوستت دارم. که تو فقط با من رفیقی. که فقط عادت کردی به بودنم.

برگشتیم ایران، گفتم بذار فاصله بگیرم، راحت‌تر نفس بکشه.

ولی نشد، نیاز.

تو که از عمارت رفتی ، انگار نفس منو هم با خودت بردی.

سرش رو پایین انداخت. بعد بلند کرد:

– از وقتی گفتی طلاق می‌خوای… از وقتی گفتی می‌خوای بری…

هر شب خواب می‌بینم همه چی‌مو دارن ازم می‌گیرن.

انگار یهو کل زندگی‌مو دارن از سینم می‌کشن بیرون.

تو اون زندگی بودی، نیاز.

خودت بودی.

و حالا…

چشم هاشو بست با تمام وجودش گفت:

فقط بگو، چیکار کنم که از دستت ندم؟

چیکار کنم که برگردی؟

نیاز نگاهش را از افق گرفت و مستقیم به چشم‌های سامیار دوخت:

– تو هیچ‌وقت نخواستی بدونی من چی می‌خوام. فقط فکر کردی خودت چی لازم داری. من ازت محبت خواستم، حضور خواستم، یه شریک تو زندگی، نه فقط یه مرد ساکت و محترم.

سامیار آهی کشید: – اگه بشه برگشت... اگه یه روز بتونم برگردم به اون سال‌ها، فقط یه چیزو تغییر می‌دم. بیشتر از اینکه بخوام «درست زندگی کنم»، سعی می‌کنم «با تو» زندگی کنم.

لحظه ای سکوت کرد:

– نمی‌تونی برگردونی کسی رو که خودش هزار بار خواسته بمونه و نادیده گرفته شده.

نمی‌تونی آدمی رو که تمام هشت سالِ جوونی‌شو با سکوت گذرونده، دوباره به خونه‌ای برگردونی که همیشه توش تنها بوده. من…

دوستت داشتم. از همون نوجوونی لعنتی تا همین امروز.

ولی دیگه نمی‌خوام. نمی‌خوام دوست داشتن من، خودمو نابود کنه.

صدای آبشار بلند بود. نه آزاردهنده، نه خشن…

فقط آن‌قدر بلند که انگار می‌خواست اجازه نده هیچ‌چیز دیگری شنیده شود؛ جز دلِ آن دو نفر.

نیاز به لبه‌ی صخره نزدیک‌تر شد.

کفش‌هایش را از پا درآورد. نوک انگشتانش را در آب سرد فرو برد.

نفسش لرزید.

– اگه همه چیز قشنگ بود … اگه ما بلد بودیم آدمِ روزهای سختِ هم باشیم … شاید الان، با بچه‌مون این‌جا می‌اومدیم. براش از نوجوونیمون می‌گفتیم … از دلدادگی‌هامون. از اون شب بارونی که خیس و خندون رسیدیم همین‌جا… شاید عاشق‌ترین زوج دنیا نمی‌شدیم، ولی عاشقانه‌های خودمونو داشتیم.

برای هم پناه می‌شدیم، امنیت می‌شدیم، افتخار می‌شدیم.

سکوت کرد. لرزش اشک روی گونه‌اش افتاد.

– ولی نشد.

سامیار با قدم‌های آهسته جلو آمد.

چشم از نیاز برنمی‌داشت.

توی چشماش گریه بود… اما لب‌هاش بسته، انگار جراتِ ریختن نداشت.

– اگه فقط زبونم … زودتر از حماقتم جنبیده بود،

شاید الان … من این‌قدر تنگی نفس نمی‌گرفتم از نداشتنت. شاید الان، به‌جای این‌که از دور نگات کنم،

می‌تونستم دستِ زنِ حلالم رو بگیرم … بی‌اینکه از چشم‌هاش بترسم … نترسم که باز شکسته بشه، باز رنجیده شه.

نیاز برگشت.چشماش اشک‌آلود.

– سامیار. دیگه نمی‌خوام چیزی رو درست کنم. فقط می‌خوام خاطره‌هامو با تو، همون‌جوری که بودن، تو ذهنم نگه دارم. اما این‌بار، با یه حس خوب.

اینجا اومدم چون قول دادی یه خاطره‌ی قشنگ بسازی. نخواستم آخرین چیزی که از تو توی ذهنم می‌مونه، سکوت و فاصله باشه.

سامیار لبخند محوی زد.

– منم همینو می‌خوام. حتی اگه فردا از هم جدا شیم... می‌خوام بدونی، تو تنها آدمی بودی که به‌خاطرش یاد گرفتم عاشق بودن یعنی چی. حتی اگر دیر...

– خیلی دیر شد، سامیار.

– می‌دونم.

– هر دو احمق بودیم.

– می‌دونم…

نیاز ایستاد. نفس عمیقی کشید.

– دیر هست، اما هنوز می‌شه آخرش رو قشنگ نوشت.

سامیار، بی‌اجازه، نزدیک شد. آروم، نه از روی مالکیت، نه از روی عادت ... از درد مشترک.

نیاز نگاهش کرد. برای اولین‌بار، بعد از مدت‌ها، دستش را آرام گذاشت روی شانه‌ی او.

– بیا این لحظه رو فقط یادمون بمونه. نه به‌خاطر چیزی که از دست دادیم... به‌خاطر چیزی که بلد نبودیم نگهش داریم.

سامیار گفت:

– و حالا با هم دفنش می‌کنیم... زیر صدای آبشار، توی دل این جنگل.

هردو به آبشار نزدیک شدن. زیر قطره‌های پودری آب ایستادن. سکوت کردند.

و اون‌جا، تو دل مه، بی‌کلمه، هم‌دیگه رو در آغوش گرفتن.

محکم، بی‌هوا، پر از حسرت.

و بدون نیاز به وعده یا آینده، فقط برای خداحافظی‌ای که بالاخره از ته دل بود.

و آغوش،

محکم بود.

واقعی بود.

از آن آغوش‌هایی که شانه می‌لرزانند، نفس بند می‌آورند، اشک را می‌چکانند.

آغوشی برای جمع‌کردنِ هشت سال خستگی و حرفِ نزده.

نیاز، پیشانی‌اش را روی سینه‌ی سامیار گذاشت.

صدای قلبش را شنید.

– همیشه فکر می‌کردم صدای قلبت، امن‌ترین موسیقیه برای من … ولی هیچ‌وقت، مال من نشد.

– قلبم همیشه برای تو می‌زنه. فقط خودم نمی‌شنیدم.

هردو گریه می‌کردند. بی‌صدا.

اشک‌ها، بین‌شان جاری شد، مثل رودی که راهی به ماندن نداشت.

سامیار، صورت نیاز را گرفت میان دست‌هایش.

به چشم‌هاش نگاه کرد… نه برای آخرین‌بار،

برای «فهمیدن».

– اگه می‌تونستم … همه چیز رو دوباره بسازم ... همه‌شو با تو می‌ساختم.

نیاز لب زد:

– ولی نمی‌شه، سامیار.

و ما… باید بلد باشیم این‌بار، تموم کنیم.

و بعد، خودش بود که نزدیک‌تر شد.

پیشانی‌اش را به پیشانی سامیار تکیه داد.

و بوسه‌ای آرام، طولانی، تلخ…

که میان اشک‌ها و آغوش و باد و مه، حل شد.

نه برای عشق‌بازی، بلکه برای وداعی که عاشقانه‌ترین شکلِ دوست داشتن بود.

وقتی جدا شدند، اشک هنوز روی گونه‌هاشون بود.

اما هردو،

برای اولین‌بار شاید،

سبک‌تر نفس کشیدند.

نیاز آهسته گفت:

– بریم؟

سامیار چند لحظه فقط نگاهش کرد.

بعد صدایش را پایین آورد، آرام‌تر از صدای آب.

– یه امروز رو… فقط همین یه امروز…

باشیم کنار هم.

نه زن و شوهر. نه گذشته. نه آینده.

فقط من و تو … توی همین طبیعتِ پرخاطره.

کوله‌اش را کمی بالا کشید، لبخند محوی زد.

– بیا، تو دل جنگل قدم بزنیم.

اگه خواستی هیچ حرف نمی‌زنیم.

فقط دستت رو بهم بده...

فقط همین.

می‌تونم این خواهش رو ازت بکنم؟

نیاز لحظه‌ای مردد نگاهش کرد.

نه از روی تردید، از روی ترسِ دل‌بستن دوباره.

ولی دستش را بالا آورد، آرام، با نگاهی کوتاه … و دست سامیار را گرفت.

و همین کافی بود.

ساعت‌ها بعد،

آن‌ها در دل جنگل بودند.

باران، ریز و مداوم، روی برگ‌ها می‌نشست.

مه، از لابه‌لای شاخه‌ها می‌گذشت.

و سکوت… دیگر ترسناک نبود.

شبیه یک محافظ بود؛

انگار جنگل تصمیم گرفته بود فقط برای این دو نفر پناه بشه. کفش‌ها خیس، شلوارها گلی، موها مرطوب، اما چشمانشان روشن‌تر از همیشه بود.

روی یک کُنده درخت نشستند.

سامیار از کوله‌اش ظرف کوچکی درآورد. کمی نان، پنیر، و گردو.

نیاز خندید.

– تو همیشه خوراکی داری.

– چون همیشه دلم خواسته، توی لحظه‌هایی که فکر می‌کنی چیزی نمونده، یه لقمه برای زنده‌موندن از ته کوله‌م دربیارم.

– مثل حالا…

– دقیقا مثل حالا.

ساعتی گذشت. جهت‌ها گم شدند. جاده‌ی خاکی را نیافتند.

– فکر کنم گم شدیم.

نیاز به اطراف نگاه کرد.

باران شدت گرفته بود. صدای قطره‌ها مثل کوبش نرم پیانو روی برگ‌ها بود.

– گم نشدیم گفتم دوسال زیاد اومدم اینجا فقط باید کمی منتظر بمونیم بارون بند بیاد مه هم رقیق تر شه. و بعد به یاد پدر گفت: راه خودش رو پیدا می‌کنه.

لبخند زد:

– تو کولت چیزی نداری یکم گرممون کنه. این روستا انگار تابستون نداره.

سامیار با پتوی سفری آبی بهش نزدیک شد و اون رو رو شونه هاش انداخت.

– فکر نمی‌کردم بارون بیاد وگرنه پتوی گرمتری برمی‌داشتم. چوب ها هم الان خیلی خیسن، نمی‌شه روشنشون کرد.

نیاز جسورانه:

– خودت چی انقدر گرم هستی که هردومون زیر این پتو جاشیمو گرم بمونیم.

سامیار مکثی کرد، دلش فرو ریخت.

آروم کنار نیاز روی کنده زیر درخت نشست. زیپ کاپشنش رو باز کرد و از پشت نیاز رو تو آغوش کشید. و پتورو روی هردوشون مرتب کرد.

با صدای لرزونی گفت:

– الان گرمتری؟

نیاز لبخندی زد:

– انقدر که خوابم گرفته.

– کمی چشم‌هات‌ رو ببند و یکم بخواب، بارون بند اومد بیدارت می‌کنم.

نیاز کمی جابه‌جا شد و خودش رو تو بغل سامیار بیشتر جا داد.

– قدیما قصه بلد بودی، هنوز یادت هست؟

سامیاز خنده ای کرد:

– واقعا تو این وضعیت می‌خوای قصه بگم؟

نیاز در حالی که جای سرش رو روی سینه سامیار درست می‌کرد گفت:

– دلم قصه می خواد از همون قصه های قدیمی جالب.

سامیار دست‌هایش را محکم‌تر دور نیاز حلقه کرد. صدایش کمی بم‌تر و آهسته‌تر شد، طوری که انگار داشت حرف را فقط برای گوش او می‌گفت:

– باشه … یه قصه قدیمی برات میگم. قصه‌ای که مادربزرگم همیشه می‌گفت، وقتی بارون می‌بارید و صدای موج‌های دریا میومد تا دل شنونده.

نفسش آرام و گرم پشت گردن نیاز نشست:
سال‌ها پیش، توی روستایی کنار دریا، دختری بود به اسم نیلوفر… چشم‌هاش رنگ آسمون بعد بارون بود، آبیِ زلال و بی‌پایان. موهاش سیاه و بلند، مثل شب بی‌ماه. هر صبح، قبل از طلوع خورشید، کوزه‌اش رو برمی‌داشت و از کنار رودخونه رد می‌شد تا برای مادر پیرش آب بیاره.
یک روز، وقتی از کنار ساحل که دز نزدیکی رودخانه بود میگ گذشت، پسر جوانی رو دید که روی شن‌های خیس نشسته بود و داشت تور پاره پدرش رو می‌بافت. اسمش یونس بود … پسر یک ماهیگیر فقیر. ولی وقتی لبخند زد، انگار همه‌ی آفتابِ روزهای تابستون یکجا روی صورتش افتاد.
سامیار کمی مکث کرد، صدای باران روی برگ‌ها آرام شده بود، اما نفس‌کشیدن نیاز را حس می‌کرد:
اون روز، فقط نگاه رد و بدل شد. اما نگاهشون … مثل بذر بود، افتاد و ریشه زد. از فردای اون روز، هر کدوم به بهانه‌ای، همون ساعت کنار رودخونه میومدن. اول سلام کوتاه… بعد چند جمله… و بعد، دل‌هایی که آرام و بی‌صدا، به هم گره خورد.
ولی روستا کوچیک بود، و حرف مردم بزرگ. خانواده نیلوفر نمی‌خواستن دخترشون با پسر یک ماهیگیر زندگی کنه. اما عشق… راه خودش رو پیدا می‌کنه.
سامیار صدایش را پایین‌تر آورد، نرم و کش‌دار:
یک شب، دریا طوفانی شد. قایق‌ها برگشتن، ولی قایق یونس رو موج بلعید. مردم گفتن مرده… اما نیلوفر، هر روز، بارونی یا آفتابی، می‌رفت کنار همون ساحل. چشم‌هاش همیشه به دورترین نقطه‌ی افق بود… شاید یک روز، یک قایق با یک مرد خسته و خیس از راه برسه.
سال‌ها گذشت … موهاش سپید شد، ولی پاهاش هنوز راه ساحل رو پیدا می‌کردن. تا اینکه یک غروب زمستونی، مردم گفتن دیدن که یک مرد ناشناس از دل مه و موج به سمتش میره. کسی حرفشون رو باور نکرد، اما فرداش صبح، نیلوفر رو پیدا کردن… افتاده بود روی ماسه‌ها، با لبخندی که هیچ‌وقت روی لبش نبود، مگر وقتی که یونس رو می‌دید. و کنار اون، یک مرد… با لباس خیس و دستانی که هنوز انگشتان نیلوفر رو گرفته بود.
سکوتی کوتاه افتاد. سامیار انگشتانش را آرام روی دست نیاز فشرد.

نیاز پلک‌هایش را آهسته بست. نمی‌خواست بگوید قصه، بوی خودش و سامیار را می‌دهد. فقط کمی خودش را بیشتر توی آغوشش جا داد، و گذاشت صدای باران و قصه، با هم توی دل جنگل بمانند.

سامیار مکث کرد، نگاهش روی مهِ روبه‌رو ماند، انگار هنوز منتظر بود یونس و نیلوفر از دلش بیرون بیایند. بعد، آهسته، جوری که انگار می‌ترسید باد حرفش را با خودش ببرد، گفت:
– گاهی… دریا عزیزترین‌ها را پس می‌دهد. ولی زندگی… همیشه این‌قدر مهربون نیست.



وقتی به ویلا برگشتند، شب شده بود.

موهایشان خیس، لباس‌هایشان گلی، چشم‌هایشان قرمز از باد و باران و گریه و خنده.

همه‌ی کسانی که در ویلا بودند، با نگرانی بیرون دویدند.

نیاز فقط خندید. برای اولین‌بار، از ته دل.

دنیز با حوله آمد سمتش.

تارا صدایش را بلند کرد که "کجا بودین؟ مردیم از نگرانی!"

نیاز فقط یک جمله گفت:
– ما… راه گم کرده بودیم. ولی خودمونو پیدا کردیم.

بعد رو به سامیار کرد:
– امروز بهترین خاطره زندگیم رو باهات تجربه کردم. ممنونم بابت این روز خوب.

سامیار لبخند عمیقی زد:
– واقعا خوشحالم که این رو می‌شنوم.

همه ساکت شدند.

و نیاز، با چشمانی براق,
فقط نگاهش کرد…
و در دل گفت:
این، آخرین خاطره‌ی خوب ما بود.
و شاید…
زیباترینش.

رمانداستاننویسندگیرمان عاشقانه
۴۶
۱۶
سارا حیدریان
سارا حیدریان
«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید