
صبح آنقدر آرام آمده بود که انگار کسی نمیخواست خواب کوه را بیدار کند. هنوز آفتاب کامل بالا نیامده بود، اما نسیم خنک صبحگاهی از لابهلای برگهای درختان حیاط بالا میآمد و پوست را نوازش میداد. صدای پرندهها از دل مه جنگل، نرم و هماهنگ شنیده میشد؛ مثل گفتوگویی آرام که فقط طبیعت بلد است.
روی تراس چوبی، روبهروی کوههای مهگرفته، سفرهای ساده و خوشرنگ پهن بود؛ نان سنگک تازه، پنیر لیقوان، مربای آلبالو، تخممرغ نیمپز، و چای خوشعطر در استکانهای کمرباریک. همهچیز انگار آمده بود تا دل را نرم کند.
نیاز، موهایش را پشت سر بسته بود. با دقت نان را تکهتکه میکرد.
کنارش دنیز نشسته بود، چشمهایش از طراوت فضا میدرخشید.
– نمیدونم چرا... ولی اینجا حتی پنیر هم خوشمزهتره. انگار هواش با عشق قاطی میشه.
اشکان لقمهای درست شده ای رو گرفت جلوی صورتش:
– من قسم میخورم این لقمه از عشق درست شده. فقط یه گاز بزن، تأییدش کن.
دنیز لبخندی زد و کمی خجالت کشید:
– خودم لقمه میگیرم، ممنونم.
– رد نکن. به یاد مهسا درستش کردم. حواسم نبود. صبحهای زود که بردیا میره، اون طفلک منتظر میمونه تا من بیدار شم که با هم صبحونه بخوریم.
– چرا نیاوردینش؟ دلتنگ نمیشه؟
تارا جواب داد:
– تا وقتی بردیا نیاد، نمیاد. گفت دفعهی بعد با داداشیم میام. دل کوچیکش طاقت نداره.
اشکان لبخند زد:
– دستم خشک شد! داری ردش میکنی؟ یعنی من نمیتونم به دوستم که خیلی هم برام مهمه یه لقمه تعارف کنم. این یه لقمهس، بهیاد مهسا. بپذیر، لطفاً.
دنیز با نگاهی شیطنتآمیز گفت:
– فقط چون بهیاد مهساست، میخورم ولی بدون، اگه منو با مهسا اشتباه بگیری، مجبور میشی تا ته صبحونه لقمه بپیچی، چایی بدی، شاید هم شعر بخونی.
اشکان جدی گفت:
– کاملاً در خدمتم.
(رو به تارا) تارا جان، جاتو با من عوض کن. از این طرف میز چایی دادن سخته.
دنیز که هنوز مرز شوخی و جدی اشکان را متوجه نمی شد ، خندید، و سریع گفت:
– نه نه، شوخی بود. من خودم میخورم. ممنون، جابهجا نشین لطفاً!
تارا خندید و نگاهش را به دیاکو انداخت.
دیاکو با لبخند به دنیز و برادرش اشاره کرد و زمزمه وار گفت:
– این دوتا رو ببین... داداشم عاشق شد رفت دیگه. ما هم نشستیم این وسط، انگار فیلم عاشقانهی ترکی با زیرنویس فارسی میبینیم.
نیاز که شنید آهسته سر بلند کرد:
– فقط کاش تو فیلمای عاشقانه، همهچی با یه لقمه حل میشد.
سامیار نگاهش کرد. نگفت "منظورت من بودم؟" اما نگاهش آن را گفت.
سکوتی کوتاه افتاد. دنیز بیصدا استکانش را روی میز گذاشت.
تارا که کنار دیاکو نشسته بود، گفت:
– واقعاً نمیفهمم چرا آدم باید تو تهران زندگی کنه وقتی همچین جاهایی هست.
دیاکو گفت:
– چون اونجایی که آدم کار و بدوبدو داره، اسمش میشه زندگی. اینجا؟ جای نفس کشیدنه. ریکاوری برای مغزهای خسته. وگرنه بمونی اینجا، بعد از یه ماه دلت برای بوی دود و ترافیک تهران تنگ میشه.
سامیار هنوز ساکت بود. نگاهش بین جنگل و لقمه در دستش میچرخید.
دلش چای میخواست.
اما نمیتوانست از نیاز که قوری در کنارش بود چیزی بخواهد.
لبخند محوی روی لبش نشست؛ از همان لبخندهایی که آدم از خجالت خودش میزند.
دیاکو ناگهان گفت:
– بچهها! من یه سؤال اساسی دارم.
همه نگاهش کردند.
– چرا همیشه من آخرین نفرم که نون گیرم میاد؟ این یه توطئهس. رسمی، ساختاری، از قدیم!
نیاز خندید و تکه نان کنارش را گذاشت جلو او:
– چون وقت غذا، حواست همیشه به بقیهس. که چیزی کم نداشته باشن و با سر به تارا اشاره کرد: خودت همیشه از قافله جا میمونی.
اشکان لقمهاش را بالا گرفت:
– خب بچهها! به سلامتی اولین صبح تو شاندرمن...
اگه قرار باشه امروز یه چیزی رو تو دلمون جا بدیم، بذاریم مهربونی باشه.
نه سکوت. نه غرور. نه حسرت.
نیاز نگاهی کوتاه به او انداخت. لبخندی شفاف، بیدفاع.
تارا از جا بلند شد، رفت کنار نردهها و به جنگل خیره شد:
– قول بدین امروز کسی از گذشته و غم و کار و جلسه حرف نزنه. فقط از الان.
فقط از همین صبحی که نون و پنیرش اینقدر خوب و خوشمزه بود، بذاریم همهی فکرایی که داریم، برای بعد از این سفر بمونه. ما هممون لیاقت یه ریکاوری داریم.
همه ساکت شدند. فقط صدای پرندهها بود.
نیاز لحظهای مردد ماند، بعد بیکلام، لیوان چای را جلوی سامیار گذاشت.
چای لیوانی، پررنگ، همونطور که سامیار دوست داشت.
سامیار لبخندی زد. نه از سر خوشی، از سر یادآوری.
این توجه کوچک، برایش مثل سیلی بود.
آرام، ولی بیدارکننده.
نیاز هنوز یادش بود سامیار چای لیوانی دوست داره.
و این بار،
نفس کشیدن فقط نشانهی زنده بودن نبود...
نشانهی آرام شدن بود.
و شاید،
آغاز چیزی که هنوز اسم نداشت،
اما از جنس صلح بود.
با خود.
با هم.
با گذشته.
----------
بعد از صبحانه ، گروه آمادهی ترک ویلا شد.
نیاز کفشهای سبکش را بست. مه صبحگاهی مانند چادری نازک جنگل را پوشانده بود، گلهای وحشی و برگهای تازه برق میزد. صدای عبور رودخانهای دور در مه میپیچید.
تارا گفت:
– بریم تا آبشاری که همیشه برای من یادنوستالژیه. آبشار ویوز
دیاکو تأیید کرد که مسیرش از این جنگل رد میشه. همراه شدند، به راه افتادند.
درختان بلند هیرکانی، با رطوبت نشسته بر پوستشان، مسیر را مثل تونلی سبز در آغوش گرفته بودند.
تارا جلوی جمع راه میرفت، با اعتمادبهنفس و چوبدستیای که از کنار ویلا پیدا کرده بود.
– قول میدم مسیرش آسونه، فقط یه کم گِلیه.
اشکان که پشت دنیز راه میرفت، غرغر کرد:
– چرا همهی طبیعتگردیا تو ایران با گِل شروع میشه؟! تو ترکیه هم اینجوریه دنیز؟ یا فقط ما این هنرو داریم؟
دنیز با خنده گفت:
– اونجا بیشتر با قهوه و باقلوا شروع میشه.
– یعنی ما اشتباه اومدیم، باید تور استانبول میرفتیم.
نیاز کمی عقبتر، کنار سامیار قدم میزد. سکوتشان سنگین نبود، اما پر بود از کلمات نگفته.
سامیاری که گاهبهگاه به برگها لگد میزد تا راه برای نیاز باز شود، بدون حرف.
و نیازی که نگاهش روی خاک مرطوب بود، ولی ذهنش درگیر خاطرات دور.
دیاکو پشت سر تارا دستش را پشت کمر او گذاشت که پایش نلغزد.
– آرومتر برو. مسیر سُره.
تارا بدون اینکه برگردد، دستش را به دست دیاکو رساند آروم و محجوب در گوش دیاکو زمزمه کرد:
– دلم نمیخواد سُر بخورم، ولی اگه خورم، فقط تو بغل تو باشه.
دیاکو لبخند زد. دستش را محکمتر گرفت.
کمی جلوتر، صدای آب به گوش رسید.
صدای ریز اما واضح، مثل زمزمهای قدیمی.
نیاز آهسته گفت:
– صدای آب. چقدر دلم برایش تنگ شده بود. نه برای صداش. برای آرامشی که دنبالش میاومد.
سامیار نگاهش کرد. مطمئن بود او هم یاد نوجوونی و خاطرات خوشش افتاده.
دنیز که نزدیکتر شده بود، دستش را در آب رود کوچکی زد و گفت:
– عجیبه. این آب سرده، اما دل آدم رو گرم میکنه.
وقتی به آبشار رسیدند، منظره خیرهکننده بود.
آب از دل سنگ به پایین میریخت، نرم و پرصداتر از همیشه، انگار داشت برایشان از چیزی حرف میزد که سالها پشت صداهای دیگر گم شده بود.
نیاز نزدیک لبهی سنگی رفت، ایستاد و نگاهش را به ریزش آب دوخت. قطرههایی ریز روی صورتش پاشید. چشمهایش را بست.
سامیار کمی دورتر، بیصدا نگاهش کرد.
نه جلو رفت، نه عقب. فقط نگاه.
همانطور که سالها زندگی را از دور تماشا کرده بود، بی اینکه بفهمد چه دارد از دستش میرود.
تارا که کنار دنیز و اشکان ایستاده بود، آرام گفت:
– این آبشار، عجیبه... انگار توش یه جور غصهست. قشنگه، اما سنگینه.
نیاز سرش را برگرداند، لبخند محوی زد و گفت:
– من و سامیار اولین بار وقتی نوجوون بودیم، تقریباً همین موقع تابستون، بیخبر از همه، زدیم بیرون و رسیدیم اینجا... همیشه جمعو قال میذاشتیم. فقط من و اون... اینجا، پاتوقمون بود. فکر میکردیم فقط خودمون کشفش کردیم. نه حرف مهمی میزدیم، نه کار خاصی. فقط میاومدیم، مینشستیم، به آب نگاه میکردیم.
سامیار لبخندی زد، نه از جنس شادی.
– اون روز که بارون گرفت، پات خیس شد، سُر خوردی، تا خود ویلا کولت کردم. یادته؟
نیاز خندید، کوتاه:
– و تو هم تا سه روز تب کردی... ولی میگفتی ارزشش رو داشت.
چند ثانیه سکوت ماند.
نیاز رو به بقیه گفت:
– بعضی جاها، فقط زیبا نیستن. یه تکه از آدم اونجا جا مونده.
یه مکث کرد، آهسته:
– کاش... هیچوقت بزرگ نمیشدیم.
و دوباره به آبشار خیره شد. صدای خروشان آب، انگار میخواست چیزی را درونش بشوید.
تارا کنار او ایستاد. بیمقدمه گفت:
ــ «عاشق مثل آبه... باید بریزه تا از دلش زندگی دربیاد. تا چیزی تازه سبز بشه.»
مکث کرد.
ــ بعضی دردها رو باید بخشید، ریخت، سبک شد... تا دل بتونه دوباره چیزی رو از نو بسازه.
نیاز آهسته گفت:
ــ کاش میشد فهمید کی باید ریخت، کی باید نگه داشت...
تارا:
ــ منم هنوز نمیدونم. فقط فهمیدم هرچی رو نگه داشتم، پوسید. هرچی رو بخشیدم، آروم شد.
(دستش را روی شانهی نیاز گذاشت، نگاهش به آب افتاد:)
ــ «دلت را از هر چه غیر اوست خالی کن، تا خود را درون آن بیابی.»
ما خیلی وقتها، توی قلبمون جایی برای خدا نمیذاریم؛ پرش میکنیم از اگر، کاش، حسرت، خشم...
نیاز لبخند تلخی زد:
ــ عجب مشاوری شدی، تارا...
تارا خندید و به آب نگاه کرد:
ــ نه بابا. من فقط از حرف آدمهایی یاد گرفتم که بلد بودن «آروم» زندگی کنن، نه فقط «زنده» بمونن.
(با مهربانی فشار کوچکی به شانهی نیاز آورد:)
ــ «روشنایی، از دل تاریکیست که معنا پیدا میکنه.»
منم توی تاریکیهام، یاد گرفتم ببینم کی باید ببخشم، کی باید برم، کی باید بمونم.
نیاز به فکر فرو رفت.
اشکان با صدای بلند گفت:
– خوب کی گوشی آورده، بیاد ازمون عکس بگیره که یادمون بمونه یه روزی از زندگی فرار کردیم و رسیدیم به یه جایی که فقط صدای آب بود و خاطره.
تارا موبایلش را درآورد:
– بایستین کنار هم. هر کی کنار کسی وایسته که بیشتر از همه دوستش داره! بدون توضیح، بدون نیش و کنایه.
همه ساکت شدند.
نگاهها رد و بدل شد.
نیاز و سامیار، با فاصله.
دیاکو دست تارا را کشید جلوتر.
اشکان کنار دنیز ایستاد.
نیاز، کمی مکث کرد، بعد کنار تارا ایستاد.
و سامیار، تنها. پشت همه. نزدیک آب.
تارا عکس را گرفت.
و آن لحظه، چیزی ثبت شد که فقط زمان میفهمید چقدرش واقعی بود، چقدرش درد، و چقدرش امید.
تارا دلش سوخت برای برادری که هم خودش را گم کرده بود، هم عشقش را. موقع پایین رفتن، بازوی سامیار را گرفت و آرام گفت:
ــ خدا بعضی آدما رو سر راه آدم نمیذاره برای خوشبختی... میذاره برای رشد. و اون رشد، معمولاً با درد میاد.
در سرازیری، سامیار دستش را محکمتر گرفت. تارا ادامه داد:
ــ نمیتونم بگم درکت میکنم، چون اگه بگم، دروغ گفتم. اما دردی که داری میکشی رو... کامل حس میکنم.
از خودت، از نیاز، فرار نکن.
نمیگم همهچی درست میشه... فقط سعی کن خودِ واقعی سامیار رو بهش یادآوری کنی. همون سامیاری که قلبش مثل آینهست، روحش پاکه، دلش اندازهی یه دنیاست.
کمی مکث کرد. کلمات را در ذهنش چرخاند، مراقب بود دل برادرش را نشکند:
ــ فقط... غرور، اون سامیار رو از خودش، از شخصیتش، از عشقش دور کرد.
و حالا... به هر دلیلی که این اتفاق افتاد، لازم نیست به کسی توضیح بدی.
ما آدمیم. یک بار به دنیا میایم. اشتباه میکنیم، اشتباه میفهمیم، اشتباه زندگی میکنیم.
برای من، که خودم هم پُر از خطام، هیچ حقی نمیمونه که تو رو قضاوت کنم.
صدایش را کمی پایین آورد. نرم و صادق گفت:
ــ من فقط دوستت دارم. فقط میتونم کنارت باشم.
اما برای خود نیاز... برای دل شکستهش...
خواهش میکنم، یه بار، فقط یه بار، باهاش حرف بزن.
حتی اگه از هم جدا شدین... بذار وجدانت راحت باشه.
که اگه خطایی کردی، حالا اونقدر بزرگ شدی، که مردونه بتونی طلب بخشش کنی.
سامیار نگاه غمگین، اما آرامی به او انداخت. چند لحظه بعد، تارا را در آغوش گرفت، سرش را بوسید و با صدایی پر از مهر گفت:
ــ کی وقت کردی انقدر بزرگ شی که دلِ آدمو آروم کنی، دختر؟
----------
شب – حیاط ویلا
حیاط ویلا با نور زرد چراغهای باغچه روشن شده بود.
نسیم آرومی میان شاخههای درختان گردو میرقصید و صدای جیرجیرکها از دور میآمد.
بساط کباب روی منقل سنگی حیاط به راه بود. دود ملایمی بالا میرفت و بوی زغال و گوشت، فضا را گرفته بود.
دیاکو که گوشهای زغالها را باد میزد.
نیاز که ظرفی از سالاد شیرازی در دست داشت، کنار دنیز نشست.
باد ملایمی از میان موهای دنیز گذشت. صدای تقتق سیخها و بوی ریحون و لیمو همهجا را پر کرده بود.
اشکان نگاهی به دنیز انداخت و آرام گفت:
– یه سورپرایز دارم برات.
دنیز، لبخند پرسشگرش را پنهان نکرد. با سر اشاره کرد:
– چی؟
اشکان خم شد و آرام گفت:
– فردا صبح... میخوام ببرمت ماسوله.
چشمان دنیز برق زد. چند ثانیه بیکلام شد. بعد با ترکیِ پرشور گفت:
– Aşkım! Gerçekten mi? Ben hep orayı görmek istedim. Çok teşekkür ederim!
(عشقم! واقعاً؟ همیشه دلم میخواست اونجا رو ببینم. خیلی ممنونم!)
و بعد، با خندهای روشن و فارسی اضافه کرد:
– مرسی. خیلی خیلی مرسی
نیاز زد زیر خنده. اشکان مشکوک نگاهش کرد:
– چی گفت؟ بگو ببینم چی گفت! اولش گفت اشکم. اگه گریش میگیره نبرمشا، من بلد نیستم دختر گریون آروم کنم.
نیاز، دستش را جلوی دهانش گرفت و ریسه رفت:
– نه بابا توأم. فقط ذوق کرد.
اشکان با اخم تصنعی گفت:
– مطمئنی؟ از اون جملههایی نبود که بعدش باید بری از گوگل ترنسلیت کمک بگیری؟
دنیز با همان لبخند گرم، به اشکان نگاه کرد. نگاهش ساده بود، اما آرام.
و نیاز، در سکوت، به آن نگاه زُل زد.
به حال خوش دنیز.
به مردی که بلد بود گوش بده، سورپرایز کنه، بخنده.
و آهسته، انگار در دلش گفت:
«خوشحالم حالت خوبه... خواهر خوش قلب من.»
تارا با صدای بلند گفت:
– خب، کی گوجه رو سیخ میزنه؟ اشکان جونم، داداش قشنگم، نکنه فکر کردی خان روستای و فقط می خوای بشینی و کاری نکنی؟
اشکان بلند گفت:
– خان نه، ولی از الان فقط مسئول لبخند دنیزم. بقیه کارا رو بسپارین به سیستم پشتیبانی.
همه خندیدند. دیاکو آرام دستی روی شانهی تارا گذاشت.
– بیا، بشین کنار من. کبابها آمادهست. جات پیشم خالیه. خودم گوجه هارو آماده میکنم.
تارا نشست. سرش را به بازوی دیاکو تکیه داد.
سامیار که برای کمک به دیاکو آتش رو باد میزد که دیاکو کباب هارو آماده کند لبخندی به روی هر دوی آنها زد.
دیاکو چشمکی بهش زد و بلند گفت: برادر من آتیش جهنم که باد نمیزنی آرومتر کباب ها جزغاله شد.
سامیار با خنده گفت:
ـ آخه هنوز باورم نمیشه تارایی که جیغجیغوترین و ترسوترین دختر خونه بود، الان شده باشه خانم عارفهی آروم...
تارا با شیطنت:
ـ تو عارف رو با عزلتنشین اشتباه گرفتی. عارف کسیه که با دلش زندگی میکنه. هم عاشق میشه، هم میخنده، هم گریه میکنه، هم شعر میخونه.
سامیار متعجب پرسید:
ـ پس عارف بودن یعنی چی دقیقا؟
تارا لبخند معنادار زد:
ـ یعنی بلد باشی توی شلوغترین لحظههات ذهنیت و قلبیت، صدای خدا رو حتی از دور هم بشنوی...
------------
هوا تاریک شده بود، اما تراس ویلا با چراغهای کوچک ریسهای دور نردهها روشن بود.
صدای باد در میان درختهای بلند اطراف میپیچید. ستارهها، کمجان اما واقعی، بالای سر میدرخشیدند.
همه کمکم جمع شدند.
هر کسی با لیوانی چای، پتویی دور خودش، و دلهایی آرامتر از روزهای قبل.
اشکان گیتار چوبیاش را آورد. لبهی تراس تکیه داد. دنیز درست روبرویش نشست.
با فاصلهای که عاشقانه نبود، اما نگاهشون…
نگاهشون راهِ نرفتهای بود که آرام آرام طی میشد.
نیاز کنار دنیز نشست. موهایش باز بود. در سکوت، انگشتش را دور لبهی لیوان چرخاند.
سامیار هم نشسته بود، در تاریکترین گوشهی تراس.
تارا زیر یک پتوی پشمی کنار دیاکو نشسته بود. سرش را تکیه داده بود روی شانهی او، دستهاشان در هم قفل.
اشکان کوک گیتار را چک کرد، نگاهی به جمع انداخت و گفت:
– امشب اگه بخوام فقط یه آهنگ بخونم، ترجیح میدم چیزی باشه که یه گوشهی دل همهتونو قلقلک بده.
دنیز لبخند زد. آرام، بیکلام.
اشکان نگاهی به او انداخت.
بعد گیتار را گرفت و شروع کرد به نواختن ریتمی آرام.
چند آکورد که پخش شد، اشکان لب زد:
🎶
"تنگه دلم رو دستای تو خوابم بگیره
فکرت یه شب از سر این آدم نمیره
اگه منو یادت رفت
یه شب که خوب خوابت رفت
میام تو خوابت
اگه یه روز از جونم
مونده باشه میدونم
میام سراغت..."
🎶
صدایش نرم بود، اما پر. مثل صدای بغضی که بالاخره گفته شد.
همه ساکت بودند. فقط صدا، و باد، و دلهایی که انگار از جایی تاریک رد میشدند.
تارا آرام قطره اشکی را با آستین پاک کرد. دیاکو دستش را محکمتر گرفت.
دنیز خیره به اشکان، لبخند محوی زد.
در دلش چیزی میلرزید. چیزی شبیه «دوست داشتن» که تازه داشت شکل میگرفت.
سامیار هنوز ساکت بود. چشمش روی صورت نیاز ثابت مانده بود.
اما نیاز، فقط گیتار را نگاه میکرد.
انگار داشت از لای آکوردها، چیزی پیدا میکرد که گم شده بود.
خاطرهای، حسی، شاید تکهای از خودش.
…آهنگ عاشقانهی اشکان تمام شد. سیم آخر که لرزید، باد کوتاهی برگهای درختها را تکاند.
همه ساکت بودند. هرکدام به سمتی نگاه میکرد، اما انگار دلها روی یک نت مانده بود.
اشکان نفسش را آهسته بیرون داد.
– خب... شبای توی شمال، بدون موسیقی که نمیگذرن.
تارا زیر لب گفت:
– دمت گرم، نابغه. همیشه درست میری جایی که دل آدم قایمش کرده.
اشکان نگاهی کوتاه به دنیز انداخت.
دنیز هنوز روبهرویش نشسته بود.
آرام و عمیق گفت:
- "Kalbim hâlâ çarpıyor..." (دلم هنوز داره میتپه...)
نیاز لبخند زد. نگاهی آرام و پر از فهم به دنیز انداخت، و به ترکی آرام جواب داد:
- "Benimkisi de biraz hızlandı galiba..." (مال منم فکر کنم یه کم تندتر زد...)
اشکان، که ترکی نمیدانست، با کنجکاوی خندید:
– چی گفتین؟ باز چی رو از من قایم میکنین؟
نیاز نگاهش را از دنیز گرفت، رو به اشکان گفت:
– فقط یه چیز دخترونه... نمیشه ترجمهش کرد.
دنیز لبخند زد. و نگاهش رفت سمت اشکان؛
همان نگاه خالص و پر از مهر که انگار فقط برای او طراحی شده بود.
اشکان گیتار را کنار گذاشته. صدایش هنوز در هوا مانده بود.
سکوتی احساسی روی جمع نشسته. تارا فنجان چایاش را بالا میبرد، نگاهی به سامیار، بعد نیاز انداخت و آخر به تاریکی جنگل خیره شد. آرام گفت:
ـ مولانا یهجا میگه: «خانهی دل را صفا ده، که مهمانش خداست.»
ولی ما... یادمون میره این دل، حرمت داره. با هر حسرتِ نشُسته، با هر خشمِ قدیمی، با هر خاطرهی پوسیده، تار و خاکگرفته میشه.
بعد دنبال آرامش میگردیم. دنبال حضور خدا...
اما کی توی یه دلِ شلوغ و گرفته، آروم میمونه؟
دنیز با نگاهی آرام سر تکان میدهد.
دیاکو آهی میکشد. سامیار چشم میدوزد به جنگل.
تارا ادامه میدهد:
ـ من فقط یاد گرفتم گاهی به قلبم یه گردگیری اساسی بدم. مثلاً یه نفر رو ببخشم، یه فکر رو بندازم دور، یه درد قدیمی رو تمومشده حساب کنم. آدم باید تکلیفش با دلش روشن باشه.
دیاکو گفت: این گفته مخاطب خاص داشت؟
تارا بدون نگاه کردن به کسی:
- فکر کردم باید همه بدونیم حتی به خودمم یادآوری کردم. شاید کسی سردرگم باشه و نیاز داشته باشه بدون اینکه بخواد بگه یه امداد غیبی به نشونه بهش بده.
بعضی وقت ها با یک جمله میتونی یه تلنگر به قلب کسی بزنی. هرکی از خودش فرار کنه، هرجا هم بره، خودش جلوشه.
سامیار هنوز در گوشهی تاریک تراس نشسته بود. به حرف های تارا فکر میکرد.
نیاز در سکوت فقط یک جمله در ذهنش تکرار می شد. آدم باید تکلیفش با دلش روشن باشه.
-----------
حیاط آرام بود. صدای خندهها در خانه ادامه داشت، اما بیرون... فقط نسیمی بود که میان شاخهها راه میرفت و گاهی پردهی بازِ پنجرهی آشپزخانه را تکان میداد.
نیاز تنها کنار دیوار حیاط نشسته بود. فنجان چایش در دست بود، نیمهخالی.
بوی تهماندهی زغال، لابهلای بوی نعناع و سبزی هنوز در هوا مانده بود.
سامیار از خانه بیرون آمد، مکثی کرد، نگاهش را از تاریکی گرفت و به سمت نیاز رفت.
بیاجازه نشست. با فاصله. به اندازهی سالها حرف نزده.
چند ثانیه سکوت.
بعد، با صدایی گرفته گفت:
– تو همیشه اونجایی که صدا نیست، حضور پررنگتری داری.
نیاز بدون اینکه نگاهش کند، لب زد:
– و تو همیشه وقتی صداها خاموش میشن، یادت میافته چیزی بگی.
سکوتی کوتاه.
سامیار سرش را پایین انداخت. انگشتانش را در هم قفل کرد.
– اون حرفایی که نگفتم، نشونهی بیاهمیت بودنت نبود. فقط... نمیدونستم چجوری گفته میشن.
نیاز نگاهش کرد. نه با خشم، نه با بغض.
با نوعی خستگی آرام.
– هشت سال وقت داشتی یاد بگیری. همهی دنیا، هشت سالهها رو به مدرسه میفرستن که یاد بگیرن دوست داشتن یعنی چی. در کنار درس، محبت کردن، راستگو بودن، زندگی کردن هم یاد میدن.
سامیار نفسش را بیرون داد.
– میدونم.
صدای جیرجیرکها میآمد. دور، اما واقعی.
بعد از لحظهای درنگ، سامیار آرام گفت:
– امروز... دم آبشار، وقتی داشتی خاطره تعریف میکردی... یهو انگار برگشتم عقب. به همون روزا. به همون نیاز. به همون من شاد.
چشمهایش را بست.
– کاش فقط برای یه بار دیگه، اون حس رو تجربه کنیم.
فردا صبح...
قبل اینکه کسی بیدار شه،
میخوای با من بیای آبشار؟
فقط من و تو. مثل اون وقتا.
نیاز به او خیره شد. نگاهش نرم بود، اما محتاط.
سامیار ادامه داد، صدایش میلرزید:
– میدونم شاید برای همیشه دیر شده باشه.
میدونم... از وقتی ازدواج کردیم، یه لحظهی خوب تو ذهنت نیست که وقتی بهش فکر کنی، دلت گرم شه.
من فقط... فقط میخوام یه بار... یه بار، برات خاطرهی خوب بسازم.
که وقتی از اینجا رفتی، بگی "اون روز، خوب بود."
نفس عمیقی کشید، آرامتر:
– بهم اجازه میدی؟
حتی اگه آخرین بار باشه.
قبول میکنی؟
نیاز مکث کرد. فنجان چایش را روی میز کنار دستش گذاشت. چشمهایش را از سامیار گرفت، اما نگاهش به جایی دور در تاریکی گره خورد.
چند ثانیه سکوت.
سامیار نگاهش را به زمین دوخت. انتظار، مثل کوهی روی شانهاش نشسته بود.
نیاز لبخند کوتاه و آرامی زد.
رو کرد به او، با صدایی که انگار خاطرهای را در دلش بیدار کرده بود، گفت:
– باشه... رفیق قدیمی.
سامیار سرش را بالا آورد. نگاهش پر از چیزی بود که نمیشد اسمش را گذاشت شادی، اما شبیه نوری میان ویرانه بود.
نیاز ایستاد، بدون حرف دیگر، و رفت.
سامیار همانجا ماند.
با نوری کوچک در دلش.
نوری که شاید، فقط شاید، فردا طلوعش واقعیتر از همیشه باشد.
-----------