ویرگول
ورودثبت نام
سارا حیدریان
سارا حیدریان«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
سارا حیدریان
سارا حیدریان
خواندن ۱۹ دقیقه·۱ سال پیش

قصه آنها که انتخاب شدن فصل دوم(قسمت ششم)

نیاز
نیاز

هلدینگ زند – دفتر نیاز

نور کامل خورشید، از شیشه‌های سرتاسری، روی فرش طوسی رنگ اتاق پخش شده بود. نیاز، با کت مشکی و پیراهن سرمه‌ای ساده‌اش، پشت میز نشسته بود. روبه‌رویش، بردیا روی صندلی نشسته، کمی صاف‌تر از حالت عادی. روی میز، لپ‌تاپ باز، چند نمودار، و دفترچه‌ی یادداشت خط‌دار.

صدای نیاز نرم اما جدی بود: – این بخش رو ببین. تأمین مواد اولیه با دو شرکت در ترکیه و لهستانه. قرارداد اصلی ترکیه‌ست، اما لهستانی‌ها همیشه زودتر تحویل می‌دن. مشکل چیه؟ قیمت بالا. این‌جاست که باید تصمیم لحظه‌ای بگیری...

بردیا سر تکان داد، چیزی یادداشت کرد. پرسید: – پس همیشه باید توی سفارش‌دهی، اول لهستان رو بررسی کنم، ولی با مشورت نهایی؟

نیاز لبخند کوتاهی زد: – دقیقاً. و در کنارش، اگر قیمت‌ها از یه حد خاص بالا زدن، باید با سامیار تماس بگیری. اون بهتر از من روابط تأمین مالی رو بلده.

صدای خفیف از دیوار شیشه‌ای آمد. سامیار، پشت دیوار شیشه‌ای دفتر، ایستاده بود. نگاهش مثل سنگ، بی‌حرکت، مستقیم به داخل دوخته شده بود. اما کسی به او اشاره نکرد. خودش هم وارد نشد.

نیاز بدون نگاه‌کردن، گفت: – همیشه یادت باشه بردیا... این شرکت فقط اسمش مال خانواده‌ست، ولی جونش توی جزئیاته. هر بار که یکی از این قراردادها درست بسته می‌شه، یعنی نجات یه پروژه. اشتباه، یعنی چند ده میلیارد خسارت.

بردیا کمی عرق کرده بود. دستمالش را درآورد، و زیر لب گفت: – کاش از همون اول این چیزها رو یادم می‌دادی. انگار تازه دارم می‌فهمم این پُست، فقط اسم نبود.

نیاز به او نگاه کرد. جدی، اما مهربان: – تو آماده‌ای. فقط باید بفهمی اعتماد یعنی چی. و بدونی، بعضی نگاه‌ها دنبال اشتباه تو هستن، نه راهنمایی.

چشم بردیا ناخودآگاه رفت سمت شیشه. نگاهش گره خورد با چشمان سامیار، که حالا قدمی جلو آمده بود. دست به سینه، صورت گرفته، چشمانی پُر از چیزهایی که نه گفتنی‌ست، نه قابل چشم‌پوشی.

نیاز به شیشه نگاه نکرد. بلند شد، پوشه‌ای گرفت و گذاشت جلوی بردیا: – اینم لیست کسانیه که به‌زودی باید باهاشون جلسه بذاری. از الان، بیشتر کارها با توئه. من فقط کنارتم... برای مدت محدود.

بردیا پوشه را گرفت، و فقط گفت: – باشه.

نیاز، با دقت سمت مانیتور خم شده بود. فایل‌های مالی روی صفحه باز بود. کنار دستش، بردیا با خودکار در دست، با تمرکز گوش می‌داد.

– این قسمت گزارش خروجی ارزیه. هر ورودی باید با فاکتور رسمی پشتیبانی شه. اون کد بالا سمت چپ، ثبت در اتوماسیون مالیه. بدون اون، حتی نمی‌تونی پول کافی برای شارژ کارت پرسنل‌ها بگیری.

بردیا زیر لب گفت: – عجب... یعنی این همه مدت فقط به سطحش نگاه می‌کردم.

نیاز نیم‌نگاهی به او انداخت، لبخندی گوشه‌دار زد: – بیشتر آدما به ظاهر پروژه نگاه می‌کنن. کمتر کسی می‌فهمه زیر پوستش چقدر رگ و عصب هست.

در نیمه‌باز بود. صدای کفش‌های مردانه در راهرو نزدیک شد و بعد، صدای تق و در باز شد. سامیار با پیراهن سفید، کمی عرق‌کرده، ولی مرتب وارد شد. نگاهش، مستقیم روی نیاز ثابت موند.

– وقت ناهاره... بردیا، بیا بریم یه چیزی بخوریم. بهتره یکم استراحت کنی، خیلی سرت شلوغ شده.

بردیا مکثی کرد، نگاهی بین آن دو رد شد. بعد با سری تکان‌دادن گفت: – باشه، مرسی. نیاز جان، ادامه رو عصر مرور کنیم؟

نیاز فقط گفت: – حتماً.

بردیا خارج شد. در بسته شد. اتاق ساکت شد. سکوتی که خنکی کولر هم نتوانست پنهانش کند.

سامیار همان‌جا ایستاده بود، به دیوار تکیه داده. دست‌ها در جیب، اما نگاهش تیز و گیر.

نیاز مشغول جمع‌کردن پوشه‌ها بود. صدایش بی‌تفاوت نبود، اما سعی می‌کرد باشد:

– جلسه‌ی بعدی یک ساعت دیگه‌ست. می‌خوای بمونی؟

سامیار قدمی جلو آمد. نگاهش به صندلی خالی روبه‌رو که بردیا اشغال کرده بود خیره موند.

– همین‌جوری... تمومش می‌کنی؟

نیاز به او نگاه نکرد. فقط گفت:

– چی رو؟

– ما رو.

نیاز لحظه‌ای ایستاد. بعد آرام، بی‌عجله نشست. صدایش نرم بود، اما نه ملایم. سرد، از جنسی که زخم خورده باشد و یاد گرفته باشد از خودش مراقبت کند.

– ما سال‌هاست تموم شدیم، سامیار. فقط تو دیر فهمیدی. من زودتر از تو متوجه شدم... از وقتی برگشتیم ایران، از هم‌اتاق شدنِ اجباری‌مون... از وقتی شب‌ها کنارم می‌خوابیدی، اما هیچ‌وقت واقعاً "کنارم" نبودی.

وقتی به‌جای «دوستت دارم»، فقط درباره‌ی سود پروژه حرف زدی.

وقتی صدای سکوتم رو نشنیدی... و اون سکوت شد یه عادت برات.

سامیار ایستاد. مشت‌هایش در جیب گره خوردند.

– فکر می‌کنی من آسون زندگی کردم؟ فکر می‌کنی خواستم فاصله بگیرم؟ من جنگیدم... برای خانواده‌م، برای اعتبار، برای اینکه یه روز، اسمم باعث افتخارت بشه.

نیاز با لحنی آرام ولی خسته گفت:

– افتخار؟ من افتخار نمی‌خواستم، سامیار.

فقط یه آغوش می‌خواستم.

یه نیم‌ساعتِ بی‌پروژه.

یه سفر که توی عکساش، من باشم نه لپ‌تاپت.

یه بار... فقط یه‌بار، توی بیمارستان که بابا بستری بود، بیای دستم رو بگیری...اما جز جای خالیت، چیزی سهمم نشد.

چشمانش خیس شد، اما صدا نلرزید. انگار اشک‌ها فقط برای سبک شدن جمع شده بودن، نه برای تردید.

سامیار آرام گفت:

– پس چرا هیچ‌وقت نگفتی؟

نیاز لبخندی زد. تلخ، بی‌نیاز.

– گفتم... فقط نه با کلمه. با سکوت. با اون شب‌هایی که بی‌صدا رفتم توی اتاق مهمون. با نگاه‌هایی که حرف نمی‌زدن، فقط التماس می‌کردن. با ترک کردنت. ولی تو... همیشه مشغول بودی. مشغولِ «بزرگ‌شدن».حالا که همه‌چی داره از دست می‌ره، یادت افتاده عاشق بودی؟

سامیار نزدیک‌تر شد. ایستاد روبه‌رویش. صدایش گرم‌تر بود، ولی پشتش هنوز همون غرور لعنتی نشسته بود.

– به خاطر همه‌ی زخم‌هایی که زدم، متاسفم. ولی نمی‌ذارم بری. نمی‌ذارم طلاق بگیری. می‌تونم درستش کنم. باور کن تغییر کردم. از دستت نمی‌دم...

نیاز سرش را بالا آورد. آرام، اما برنده:

– دست تو نیست. پزشکی قانونی، مشاور خانواده، حتی گزارش روان‌درمانگرم... همه‌شون می‌گن این ازدواج از سال‌ها پیش مرده. فقط ما جسدش رو خاک نکرده بودیم.

و حالا وقتشه.

سامیار انگار نفسش رو از ته روحش بیرون داد. صداش شکست، اما هنوز توش امیدی لرزان بود:

– می‌تونم همه‌چی رو حل کنم.

تو زن منی. تمام و کمال.

بذار فقط یه شب کنارم باشی.

نه به‌خاطر وظیفه، به‌خاطر دوتامون.

من هشت سال صبر کردم تا مرد خوبی بشم برات... بذار یه بار، فقط یه بار طعم نزدیکی رو بچشیم.

بی‌قضاوت، بی‌بحث... فقط من و تو. یه شب، بدون فاصله.

نیاز مات شد. نه خندید، نه گریه کرد. انگار ذهنش بین حال و گذشته قفل شده بود. صدایش از جایی دور و زخمی درونش درآمد:

– سامیار...

هشت سال خواهانِ لمست بودم.هر شب منتظر بودم حتی یک‌بار، بی‌دلیل بغلم کنی. فقط یک‌بار دستم رو بکشی و بگی: "مهم نیست چند درصد رشد و سود داشتیم... تو مهمی."

مکث کرد. پلک زد. اشک، مثل خراشی آرام در چشمانش برق‌تر شد، اما نریخت.

– ولی تو همیشه «حد» داشتی. حد اسم شوهر خوب، حد مرد خسته، حد آدمِ پرتلاش...

حالا منم حد دارم، سامیار.

سکوت افتاد. سنگین. نه برای تأمل، برای پایان.

نیاز بلند شد. کیفش را برداشت. به‌آرامی به طرف در رفت. لحظه‌ای ایستاد. پشت به سامیار. صدایش آرام، اما محکم:

– ما با یه شب، نه نزدیک می‌شیم، نه ترمیم.

ما فقط از فروپاشی... می‌پریم به اشتباه جدید.

چند ثانیه مکث کرد. بعد برگشت، کمی سرش را چرخاند. لحنش کنایه‌دار، تلخ، اما با نیشخندی کمرنگ:

– بچگانه حرف نزن، سامیار. به کلماتی که از دهنت درمیاد دقت کن. احیاناً دمم رو دیدی یا فکر کردی گوشم درازه؟ منو خر فرض نکن... نزدیکی! بدون فاصله!... نه ... بعد این‌همه سال، اونم چند روز مونده به طلاق.

و بعد، بی‌آن‌که منتظر پاسخ بماند، از در خارج شد.

– تو جلسه می‌بینمت.

در بسته شد.

و سامیار، در دفتر خنک اما خالی، ایستاده بود...

با دستی که خیلی دیر بالا آمده بود.

و با قلبی که حالا می‌فهمید، همه‌چیز را، برای همیشه، باخته.

-------

اداره‌ی آگاهی – واحد جنایی – ساعت ۸:۱۰ صبح

صدای قدم‌های دیاکو روی راهروی باریک اداره پیچید. درِ واحد باز شد. به محض ورود، رضا بلند شد، پروند‌ه‌ای در دست، با حالتی که به وضوح هیجان کنترل‌شده‌ای در آن موج می‌زد.

– پیداش کردیم. خودش تماس گرفت. اسمش هست «رامین غفاری». یکی از بیماران سابق مرکز "راه آرام". حاضر شده حرف بزنه... ولی شرط گذاشته.

دیاکو ابرو بالا انداخت. آستین‌هایش را بالا زد، روی صندلی نشست.

– چه شرطی؟

– فقط با خودت حرف می‌زنه. گفته اگه «سرگرد زند» بیاد، حاضر سکوت رو بشکنه وگرنه، محاله.

دیاکو مکثی کرد. نیم‌لبخند زد.

– یعنی بالاخره یکی فهمیده آدم کِی به کی باید اعتماد کنه.

پرونده‌ را از دست رضا گرفت. عکس مرد جوانی با صورت تکیده، چشمانی پایین‌افتاده و موهایی به‌هم‌ریخته روی برگه چسبیده بود.

رامین غفاری – ۳۴ ساله – سابقه‌ی اختلال اضطراب شدید پس از سانحه – مرخص از مرکز راه آرام در سال گذشته.

– وقت ملاقات؟

– نیم ساعت دیگه. خودش تو یه کافی‌شاپ نزدیک منتظره. دوربین‌داره، عمومی، مطمئنه. نمی‌خواست بیاد اداره.

دیاکو سر تکان داد. با لحن کوتاه و حرفه‌ای:

– عالیه.

------

کافه‌ای – ظهر تیرماه

هوای بیرون داغ و سنگین بود. آسفالت برق می‌زد و سایه‌ها کوتاه بودند. اما داخل کافه، کولر سقفی فضا را خنک کرده بود.

رامین غفاری، ته کافه نشسته بود. پیراهن سفید چروک، دکمه‌های بالا باز، صورت ته‌ریش‌دار و رنگ‌پریده‌اش، از آن آدم‌هایی بود که انگار مدام در حال فرو رفتن در خودشان‌اند. با نوک انگشت، گوشه‌ی لیوان آب را می‌چرخاند.

وقتی دیاکو وارد شد، فقط برای یک لحظه سر برداشت. نگاه‌شان تلاقی کرد.

دیاکو مستقیم رفت و نشست. لبخند نزد، قاطع، مثل همیشه.

– آقای غفاری، من وقت زیادی ندارم. راستش، ما هر دو نداریم. پس مستقیم می‌رم سر اصل مطلب. شنیدم از مراجعین قدیمی مرکز راه‌آرام بودی... و گفتی اطلاعاتی درباره‌ی دکتر شاهرودی داری. من گوش می‌دم.

رامین لحظه‌ای مکث کرد. بعد با صدایی گرفته اما واضح گفت:

– من بیمار بودم. بعد از تصادف خواهرم، اضطراب شدید گرفتم. کابوس، لرزش، حمله‌های هراس. پیش هر روان‌پزشکی رفتم، گفتن مشکلت روان‌تنیه. یه همکار، مرکز راه‌آرام رو معرفی کرد. گفت روش‌های نوین دارن، «نه دارو، نه بستری». فقط گفت باهاشون "همراه" بشم.

نفس عمیقی کشید. نگاهش افتاد به دست‌هایش.

– جلسه‌ی اول، همه‌چی نرمال بود. دکتر شاهرودی حتی محترم و دل‌نشین به نظر می‌رسید. فقط گوش داد. ولی جلسه‌ی سوم... ازم خواستن یه دمنوش خاص رو بنوشم. اسمش «ترکیب آشتی» بود. گفتن باعث باز شدن درهای درونی می‌شه. بعد... تمرین‌ها شروع شد. سکوت‌های طولانی. تمرکز اجباری. تصویرسازی‌های ذهنی شدید.

و دارو... گفتن "یه مکمل برای رسیدن به حالت ذهنی خالص‌تر".

دیاکو فقط سر تکان داد. نه تشویق، نه اخلال. گوش می‌داد مثل بازجوی باتجربه‌ای که می‌دونه نقطه‌ی حساس کجاست.

رامین ادامه داد:

– شب اول بعد دارو... خواب نبود، یه خلسه بود. دو روز بعدش، همه‌چی تو مغزم مثل مه شده بود. نمی‌دونستم امروز چندمه، با کی حرف زدم. زنم مشکوک شد. گفت تو تغییر کردی. گفت نگاهت عوض شده. یک روز قرص‌ها رو برداشت، داد آزمایشگاه. نتیجه‌ش؟ گفت اون دارو حاوی ترکیب آرومتیکیه که فقط تو نسخه‌های بالینی برای بیماران شَدید اسکیزوفرنی استفاده می‌شه. همون روز، کشیدم بیرون.

دیاکو کمی به جلو خم شد.

– از اون روز با کسی حرف زدی؟ از این تجربه؟

– نه. فقط اون کارمندِ سابق مرکز باهام تماس گرفت. ببخشید نمیتونم اسمی ازشون ببرم. گفت یه پلیس داره روی پرونده‌ی قتل امیررضا کار می‌کنه. امیررضا رو دیده بودم. داغون بود. انگار یه چیزی از درونش خالی شده بود. اون کارمند گفت بقیه‌ی مقتول‌ها هم سابقه‌ی مراجعه به همین مرکز رو داشتن.

دیاکو تکیه زد. صداش نرم شد، ولی عمیق:

– پس اینو می‌دونی، غفاری... الان ما بهت نیاز داریم. پرونده‌ای که داریم، به هیچ مدرک فیزیکی وصل نیست. هیچ شاهد رسمی‌ای نداریم. فقط ترس، فقط سکوت.

رامین نگاهش کرد. چشم‌هاش لرزید.

– من نمی‌تونم. دوباره وارد اون محیط بشم؟ اصلاً معلوم نیست زنده بیرون بیام. اون آدم یه روان‌درمانگر نیست، یه مغزشوی حرفه‌ایه.

– قرار نیست تنها بری.

مکث. بعد دیاکو آهسته گفت:

– منم اونجام. با اسم مستعار وارد شدم. یه پرونده‌ی ساختگی دارم. دارم روی دکتر کار می‌کنم، ولی تا بخوام جلب اعتماد کنم، وقت زیادی از دست می‌ره. شاید... جون یکی دیگه گرفته شه.

رامین مکث کرد. صدایش افتاد:

– زنم دیگه طاقت نداره. گفت اگه یه بار دیگه اون قرصا رو دستم ببینه، می‌ذاره می‌ره...

دیاکو حرفش را برید، محکم‌تر:

– قرص نمی‌خوری. ما میکروفن برات کار می‌ذاریم. تیم نظارتی هم بیرون مرکز باهاته. فقط باید توی جلسات، بذاری بازی‌ت بده. بازیش رو بشناسی. ما لازم داریم ببینیم این "درمان"، از کجا شروع می‌شه و چطور می‌رسه به نابودی.

رامین دندان روی لب گذاشت.

– فکر می‌کنین من قهرمانم؟ من حتی خودمم رو نتونستم حفظ کنم، حالا...

دیاکو، خیلی آرام، رو به جلو خم شد. نگاهش مستقیم شد، لحنش محکم:

– اتفاقاً به همین دلیله که تو بهترین گزینه‌ای. چون تو زنده موندی. چون برگشتی. چون زنت نجاتت داد...

و حالا، اگه وارد این مأموریت بشی، می‌تونی کسی باشی که از نابود شدن بقیه، جلوگیری کرده.

می‌تونی برای زنت، برای خودت، برای یه مشت آدمی که صداشون درنمیاد... قهرمان باشی.

چشم‌های رامین پر شد. اما این‌بار، اشک نبود. مکثی کرد. نگاهش را پایین انداخت. بعد گفت:

– چند جلسه؟

– سه، چهار جلسه فکر کنم کافی باشه. بستگی داره تا چه حد بتونی نقش قربانی رو خوب ایفا کنی. در کنارش روان پزشک مخصوص برات در نظر میگیریم که هم کمک حالت باشه هم نزاره افکار مالیخولیایی شاهرودی روت تاثیر بزاره. تمام هزینه هاش هم با ماست. و بعد از این زیر نظر همین روان پزشک قرار میگیری تا بهبودی... نبض این داستان الان تو دست تو. هرچه زودتر اقدام کنی ، هرچه زودتر بهش نزدیک بشی و کاری کنی که بفهمیم پشت این نقاب یک قاتل یا یک عامل برای کسِ دیگه.

– کی شروع می‌کنیم؟

دیاکو فقط لبخند زد. این‌بار، کوتاه، ولی واقعی:

– همین هفته.

-------

خانه‌ی نیاز – شب – ساعت ۹:۳۰

پنجره‌ی بزرگِ رو به حیاط نیمه‌تاریک، باز بود. هوای تیرماه که از حرارت روز پایین آمده بود، حالا بوی یاس شب و خاک نیم‌گرم را توی اتاق پخش می‌کرد. صدای دور جیرجیرک‌ها با رفت‌وآمد ماشین‌های خیابان پشتی قاطی می‌شد.

نیاز، با شلوار راحتی و بلوز نخی مشکی، روی کاناپه لم داده بود. لپ‌تاپ نیمه‌باز بود اما صفحه‌اش خاموش، و فنجان چای روی میز سرد شده. موهایش را شل بالا بسته بود، طوری که فقط از چشمش کنار برود. نه مرتب، نه آشفته. شبیه دلش.

دنیز، با موهای بافته‌شده و لبخند کمرنگ، وارد شد. یک بشقاب میوه در دست داشت.

– تموم کردی یا فقط زل زدی به صفحه‌ی خاموش؟

نیاز نفسش را آهسته بیرون داد.

– بیشتر قسمت دوم. مغزم پره، ولی انگشتام قهر کردن.

دنیز بشقاب را روی میز گذاشت. خودش روبه‌روی نیاز نشست، تکه‌ای زردآلو برداشت.

– امروز سامیار اومد دفتر، نه؟

نیاز نگاهش را پایین انداخت. دستش فنجان سرد شده را لمس کرد، اما ننوشید.

– اومد... با بارانی از حرف‌هایی که هشت سال نگفته بود. یا نتونسته بود. یا گذاشته بود برای وقتی که دیگه هیچ فایده نداره.

دنیز سر خم کرد، چشم‌دوخته به صورت خواهر.

– چی گفت؟

نیاز لبخند زد، از اون لبخندایی که خستگی توش بیشتر از شادیه.

– گفت عاشقمه. گفت نمی‌ذاره طلاق بگیرم. گفت فقط یه شب... مثل یه زن و شوهر واقعی باشیم... بعدش شاید همه‌چی درست شه.

دنیز ابرو بالا انداخت.

– جدی گفت اینو؟ بعد این‌همه سال بی‌تفاوتی؟

– با جدی‌ترین حالت دنیا... ولی من فقط تونستم بخندم. بهش گفتم: هشت سال وقت داشتی سامیار. الان یادت افتاده؟ اونم از نوع مثبت هجده‌ش؟

دنیز خنده‌اش گرفت، اما زود خاموش شد.

– چی کار کرد؟

نیاز نفسش را حبس کرد. پلک زد.

– یخ کرد. نفهمید دارم مسخره‌ش می‌کنم یا دارم حقیقتو می‌گم. ولی آخرش گفت هنوز عاشقتم. گفت دلش می‌خواد فقط یه‌بار، طعم وصالو بچشیم.

چند ثانیه سکوت کرد. بعد با صدایی بغض‌دار، گفت:

– دنیز...

هشت سال تمنا کردم برای یه لمس. یه بغل ساده. یه بوسه‌ی خسته بعد یه روز لعنتی.

کنارم بود، ولی هیچ‌وقت «با من» نبود. چرا خوشبختی حق من نشد؟

اشک آرام از گوشه‌ی چشمش افتاد. بی‌صدا. شبیه کسی که انکارش تموم شده.

– اون هیچ‌وقت نپرسید "نیاز، حالت خوبه؟"

همیشه پرسید "آمار فروش چی شد؟ سود چند درصد بالا رفت؟"

دنیز فنجان چای را برای هر دو پر کرد. آرام، با دقت. کنارش نشست. شانه‌اش را به شانه‌ی خواهرش چسباند.

– شاید هنوز یه تکه‌ت بهش وصله... نه؟

نیاز نگاهش کرد. اشک تو چشم‌هاش برق می‌زد.

– وصله، ولی داره پوسیده می‌شه. مثل نخ دندون‌ که گیر کرده و فقط درد میاره. باهاش کلنجار بری خون می‌ندازه ولی... سخته، دنیز. هنوزم یه گوشه‌ی دلم، دنبال یه دلیل کوچیکه که نگهش داره.

حتی وقتی همه‌چی تموم شده... این احمقانه‌ترین بخش ماجراست. سامیار تنها عشق زندگی من بود.

دنیز سرش را کمی خم کرد، آروم.

– می‌فهمم. دل کندن از کسی که یه روز باهاش رؤیا ساختی، آسون نیست. اونم وقتی خودش تمام اون رؤیا رو با دست خودش خاک کرده.

ولی مهم‌تر از بخشیدن یا فراموش کردن، اینه که مطمئن شی تصمیمت برای خودته. نه از تنهایی، نه از سر دلسوزی. چند سال زندگی بازیت داده ، حالا وقتش خودت بازیگر زندگیت باشی. هر تصمیمی که می خوای بگیری، عقل و قلبت رو از هم جدا نکن. با هردوشون به نتیجه ای برس که خوشحالت کنه.

نیاز سرش را به شانه‌ی دنیز تکیه داد. صداش از لابه‌لای اشک و آه دراومد:

– نمی‌دونی چقدر خوبه که هستی.

تو تنها کسی هستی که خوب درکم میکنی...

دنیز بازوی خواهرش را گرفت. محکم. بی‌کلمه.

دو خواهر، در میان بوی یاس، نور زرد ملایم، و سکوت خانه، کنار هم نشسته بودند. نه برای راه‌حل، نه برای قضاوت. فقط برای بقا.

مدتی بعد، دنیز بلند شد.

– جمع کنیم؟ کم‌کم باید بریم بخوابیم.

نیاز نفسش سبک‌تر شده بود. لبخند کمرنگی زد.

– من که چشمام دارن تسلیم می‌شن.

شروع کردند به برداشتن فنجان‌ها و بشقاب‌های میوه. صداهای کوچک قاشق و لیوان در سکوت شب خانه زنده شده بود.

دنیز، همان‌طور که ظرف‌ها را جمع می‌کرد، با لحنی معمولی اما کمی محتاطانه گفت:

– راستی... اشکان... خیلی ساکته نه؟

نیاز نیم‌نگاهی به او انداخت. برق شوخی در نگاهش نشست.

– هوم؟ چی شد یهو اشکان یادِت افتاد؟

دنیز لبخند زد، دستی به گردنبد اهدایی اشکان تو گردنش کشید و با کمی خجالت گفت:

– آخه... نمی‌دونم. امروز، یه لحظه وقتی اومد دنبال اون بسته‌ی پستی‌ات، یه جور خاصی نگاهم کرد. یا شاید من فکر کردم.

نیاز بشقاب توی دستش را گذاشت کنار سینک. برگشت سمت دنیز. لبخندش حالا کاملاً شیطنت‌آمیز بود.

– صادق باش دنیز... حس کردی یه چیزی هست؟ یا می‌خوای باشه؟

دنیز شانه بالا انداخت، انگار خودش هم مطمئن نبود.

– فقط... حس خوبی داشتم. همون‌قدر که از سامیار از همون اول حس فاصله گرفتم، برعکسش اشکان حس نزدیکی می‌ده. انگار بی‌دلیل، قابل اعتماده.

نیاز کمی جدی شد. به سینک تکیه داد.

– خب، اشکان دقیقاً همینه. آدمیه که بودن کنارش حس اطمینان می‌ده. شوخه، آرومه، ولی نه بی‌تفاوت. نابغه‌ست، تو موسیقی معجزه‌ست. اون سالی که برنده‌ی فستیوال بوداپست شد... مطبوعات اروپا دیوونه‌اش شدن. ولی با همه‌ی اون موفقیتا، هنوز هم همونه. بی‌ادعا، بی‌غرور. همیشه اهل گوش‌دادنه، نه حرف‌زدن.

دنیز نگاهش کرد. نگاهش برق می‌زد.

– واقعاً؟ چرا تا حالا درباره‌ش این‌قدر صحبت نکرده بودی؟

– چون اشکان از اون آدماست که خودش باید خودش رو نشون بده. نمی‌شه تعریفش کرد، باید دیدش. باید زمان بدی تا بفهمی چقدر پشت اون چهره‌ی ساکت، گرما هست.

دنیز سینی رو برداشت و گفت:

– خب من... می‌خوام بشناسمش. اگه اشکالی نداره.

نیاز انگشتش رو به شوخی بلند کرد.

– با رضایت اولیا بلامانع است.

نیاز لبخند زد. از اون لبخندهایی که آدم فقط برای یه رفیق عزیز یا خواهری که جاش تو دل آدمه می‌زنه.

– چرا باید اشکال داشته باشه؟ اتفاقاً... فردا شب چهلم باباست می‌تونیم یه دورهمی ساده داشته باشیم. بچه‌ها بیان اینجا. یه شام راحت، یه شب سبک. کمک می‌کنه بیشتر بشناسیش. دلت می خواد ؟ مشکلی با ایرانی بودنش نداری؟

دنیز لحظه‌ای مکث کرد، بعد با لبخند گفت:

– خیلی دلم می‌خواد.

نیاز به شوخی گفت:

– خیلی هم عالی. فردا شب هم دوستتو می‌بینی، هم شانس داری ببینی آیا حسِت درست بوده یا نه!

دنیز خندید.

– الان که گفتی «دوستت»، یه لحظه دلم تپید.

نیاز زد روی شونه‌اش.

– نترس. دلشم بخواد، به کس کسونت نمی‌دم. یکهو بعض دار اما با احتیاط که دنیز رو نرنجونه گفت. خدا رحمت کنه بابا رو سر خواستگاری من این و گفت.

دنیز بغلش کرد و آروم کمی به خودش فشرده و گفت: خدای من... نیاز جانم. فدای اشکات بشم.Allah sabır versin.(خدا بهت صبر بده)

---

عمارت زند – شب – ساعت ۱۰:۴۰

اتاق سامیار نیمه‌تاریک بود. فقط نور چراغ مطالعه روی میز، گوشه‌ای از فضا را روشن کرده بود. هوا از بوی سیگارخفه بود. سامیار، با پیراهن با دکمه های باز، روی مبل نشسته بود. سیگاری بین انگشتانش دود می‌کرد، بی‌آن‌که واقعاً بکشد.

در باز شد. دیاکو، با یک لیوان دمنوش بابونه توی دست، بی‌اجازه وارد شد. چند لحظه به برادرش خیره ماند. بعد سیگار را به‌آرامی از دستش گرفت. توی جاسیگاری خاموشش کرد.

– این لعنتی چی رو درست کرد، که از این به بعد درستش کنه؟

سامیار چیزی نگفت. فقط نگاهش را به پنجره بسته داد..

– حداقل دمنوش رو بخور. بابونه‌ست. آرومت می‌کنه.

لیوان رو بهش داد. سامیار گرفت، جرعه‌ای نوشید. بعد از چند ثانیه، با صدایی خش‌دار گفت:

– رفت... واقعاً رفت.

دیاکو نشست روبه‌روش. پاهاش رو باز روی زمین گذاشت، انگار آماده‌ی شنیدن بود.

– نرفته هنوز. ولی تو خودت، خیلی وقت پیش گمش کردی.

سامیار خندید. خنده‌ای نصفه، شکست‌خورده.

– امروز باهام بحث کرد. گفتم بیا برای یک روز مثل زن و شوهر زندگی کنیم. بزار طعم وصال رو بچشیم شاید روزنه‌ای برای برگشت باشه. جوابمو با خنده داد. اونجوری که انگار دیگه چیزی تو وجودش برای عشق من نمونده. گفت بچه‌ام. گفت هشت سال وقت داشتی، الان به صرافت افتادی؟

لحظه‌ای سکوت. بعد اشک توی چشماش حلقه زد، بی‌اجازه، بی‌غرور.

– من... هیچی نفهمیدم، دیاکو. می‌دونی؟ نفهمیدم کی دوست‌داشتن، از بودنِ روزمره گذشت. نفهمیدم کی نیاز... ساکت شد و من فکر کردم این یعنی رضایت.

فکر می‌کردم دارم خونه می‌سازم، ثبات می‌دم. ولی خونه بی‌گرما... فقط یه پناهگاهِ خالیه.

دیاکو آرام سری تکان داد.

– چون ما فکر می‌کنیم "نگه داشتن"، یعنی بودن.

ولی بودن... گاهی یعنی شنیدنِ سکوت. دیدنِ حرفایی که نگفته‌ن. حس کردن یه زن، نه فقط در تخت، بلکه تو روزمرگی.

سامیار بغض کرد. دستش را کشید روی صورتش.

– چیکار کنم نره؟ بگم ببخش؟ التماس کنم؟ قول بدم؟

باید چیکار کنم واسه اون امضا... که یه روز نبینم اسمش از شناسنامه‌م حذف شده؟

چند لحظه سنگینی افتاد.

– چطور تو... با اون همه تلخی که تو دلت داشتی، با اون صورت سنگی، کاری کردی تارا جز تو کسی رو نبینه؟

چرا من و تو، با اینکه داداشیم... این‌قدر فرق داریم؟

تو انگار یه جایی رو تو دل تارا می‌فهمیدی که من هیچ‌وقت درباره نیاز نفهمیدم.

دیاکو خیره شد به لیوان دمنوش، بعد آرام گفت:

– چون من، برعکس تو، همیشه از "رفتن" ترسیدم.

برای همین، بیشتر گوش دادم، بیشتر دیدم، بیشتر سکوت کردم.

نه که بلد بودم دلبری کنم، فقط...

فقط بیشتر از تو شکست خورده بودم. می‌دونی چقدر علاقه یکطرفه و عشق به کسی که از خوت سیزده سال کوچک‌تر باشه سخته، این که ندونی اون طرف واقعا دوست داره یا بهت عادت کرده؟ راه من خیلی سخت بود اما گذاشتم خود تارا بتونه احساسش رو کنترل کنه و متوجه نوع حسش بهم بشه.

تو وقتی شروع کردی، همه‌چی داشتی. من وقتی شروع کردم، هیچی نداشتم جز عشق تارا... و حالا یاد گرفتم آدم، اگه عاشقی نکنه، از دست می‌ده.

مکث کرد. نگاهش گرم شد. آرام. نه قضاوت‌گر.

– سامیار... زن‌ها، دنبال معجزه نیستن. دنبال دیده‌شدن‌ان.

تو نیاز رو ندیدی. نه وقتی خسته بود، نه وقتی سکوت کرد، نه وقتی منتظر شد. و نه وقتی که نادر بیمارستان بود. این آخری از همه بدتر بود. غیر قابل جبران. هرچیزی رو ببخشه، نبود تو در ترسناک ترین لحظه های زندگی از یادش نمیره. تو هیچ کدوم رو ندیدی.

و الان... وقتِ دیدن تموم شده.

سامیار آهی کشید. مثل فروپاشی ستون فکری‌اش.

– تو الان می‌گی دیر شده؟

دیاکو سر تکون داد.

– نه. برای خیلی چیزها دیر شده. ولی برای آدم شدن، برای بالغ شدن، نه.

مکثی کرد. این‌بار نه برادرِ پلیس، بلکه برادری که فهمیده عشق، بیشتر از جنگیدن، دیدنه.

– تو اگه می‌خوای واقعاً براش بمونی، نه ادعا کن، نه بگو قد «یه شب» فرصت بده.

نشونش بده مردی که هستی، دیگه اون مردی نیست که گذاشتش تو تاریکی.

نه با کادو، نه با قربون‌صدقه. با رشد.

با اینکه بتونه ببینه دردش رو فهمیدی. نه اینکه فقط از دست‌دادنش اذیتت کرده.

سامیار به لیوان نگاه کرد. بعد آروم، زیر لب گفت:

– نمی‌دونم بلدم

دیاکو دست گذاشت روی شونه‌اش.

– بلدی. فقط تا حالا امتحان نکردی.

چند لحظه سکوت بین‌شان نشست. نه سنگین، نه تلخ.

فقط مثل دو مرد، دو برادر، که بالاخره، بعد سال‌ها، بدون سرزنش، فقط «شنیدن» رو یاد گرفتن.

سامیار گفت:

– ممنونم... داداش.

دیاکو لبخند نزد. فقط سری به نشانه‌ی فهمیدن تکان داد.

– امشب دمنوشو بخور. سیگار نکش. و فقط... فردا یه کار کن.

برای اولین‌بار، به جای اینکه بگی "نرو"...

بپرس "چی لازم داری تا بخوای بمونی؟"

و بعد، در سکوت، اتاق را ترک کرد.

سامیار تنها ماند.

با لیوان داغ توی دست.

و ذهنی که حالا، برای اولین‌بار، از دفاع‌کردن... به فهمیدن رسیده بود...

رمانداستاننویسندگیرمان عاشقانه
۶۰
۱۹
سارا حیدریان
سارا حیدریان
«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید