ویرگول
ورودثبت نام
سارا حیدریان
سارا حیدریان«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
سارا حیدریان
سارا حیدریان
خواندن ۱۷ دقیقه·۱ سال پیش

قصه آنها که انتخاب شدن فصل دوم(قسمت اول)

مامان کتی
مامان کتی

*****

قصه آنها که انتخاب شدن فصل دوم(قسمت اول)

عمارت زند

اتاق خواب کتایون

پنج ماه، مثل پنج زمستان، بر دل این خانه گذشته بود...

دقیقاً پنج ماه از روزی که دنیا یک‌باره تغییر کرد؛

روزی که خانه‌ی زند، دیگر آن خانه‌ی سابق نشد.

فصل‌ها جابه‌جا شده بودند. زمستان رفته بود، اما سرمایش هنوز لابه‌لای درزهای دل کتایون مانده بود.

اکنون اردیبهشت بود؛ نه گرم، نه سرد.

هوا مثل آهی حبس‌شده در سینه، سنگین و خاموش.

پرده‌های سفید پنجره با نفس نسیمی ملایم می‌لرزیدند،

و نور خورشید، بااحتیاط، خود را به کنسول رسانده بود.

کتایون، تنها، روبه‌روی آینه نشسته بود.

شانه‌ی چوبی قدیمی را برداشت.

دست‌هایش یخ کرده بودند؛ شانه در انگشتانش سنگین‌تر از همیشه می‌نمود.

موهای سپیدش زیر انگشتان کش می‌آمدند، با نرمی‌ای تلخ.

شانه را کشید... یک‌بار، آرام... و گذشته فوران کرد.

اولین حرکت شانه...

چهره‌ی اشکان، آن پسرک معصوم، یتیمی که روزی در آغوش خانه‌شان جا گرفت، در آینه‌ی ذهنش نشست.

او حالا مردی شده بود... با دلی بزرگ‌تر از قاب این خانه.

پنج ماه گذشته را وقف کودکان کار کرده بود؛

خیریه‌ای راه انداخته بود، ته تهران، کنار همان کوره‌پزخانه‌هایی که بوی خاک سوخته‌اش، نفس آدم را می‌بُرید.

می‌گفت: «کودکی که از دل دود و دوده بیرون آمده، لیاقتش ترانه و رنگ است، نه زغال و تنهایی.»

دل بسته بود به پسرکی نابینا، اما معصوم…

پیری کوچک از دل خاک… که اشکان، او را "عزیز" صدا می‌زد.

شانه‌ی دوم…

و تارا... و دیاکو...

آرامشی که بعد از طوفان، پس از سال‌ها گریز و ترس، بالاخره جا خوش کرده بود در زندگی‌شان.

پنج ماه گذشته را با ساختن آغاز کرده بودند.

نه فقط خانه‌ای در گوشه‌ی باغ... نه فقط ویلایی دوطبقه...

خانه‌ای در دل هم ساخته بودند.

با نامزدی‌ای ساده، اما پُر از عشق.

هر دو زخمی بودند، اما زخمی‌هایی که یاد گرفته بودند کنار هم ترمیم کنند… نه اینکه از هم بگریزند.

شانه‌ی سوم…

بردیا...

پسرک زخم‌خورده‌ی شب‌های بی‌پناه،

که حالا خودش شده بود "پدر" برای خواهری کوچک.

مهسا...

با آن چشم‌های همیشه وحشت‌زده، که در عمارت لبخند یاد گرفت،

اما هنوز شب‌ها با کابوس از خواب می‌پرید.

بردیا برای او جان می‌داد.

جلسه‌های روان‌درمانی، بازی‌درمانی، نقاشی‌درمانی...

همه را با دقت پی گرفت.

اما خودش؟

در تنهایی‌اش داشت ذره‌ذره آب می‌شد.

گاهی آن‌قدر فشار رویش سنگینی می‌کرد که دست‌هایش می‌لرزید.

گاهی ساکت پشت پنجره می‌نشست و تا صبح به تاریکی خیره می‌ماند.

شانه‌ی چهارم…

کتایون مکث کرد.

شانه در میان موهایش گیر کرد...

انگار گذشته، دیگر نمی‌خواست جلوتر برود.

و بعد... سامیار و نیاز.

ابتدا فکر کرده بود، مثل همیشه، زمان همه‌چیز را درست می‌کند.

فکر کرده بود اگر دخالت نکند، اگر بگذارد فاصله و سکوت بین‌شان رخنه کند، شاید خودشان راهی برای بازگشت پیدا کنند.

اما اشتباه کرده بود.

پنج ماه از جدایی‌شان گذشته بود.

نیاز، بی‌آنکه حرفی بزند، چمدانش را بست و از عمارت رفت؛ بدون طلاق، فقط با سکوت.

درست همان روزی که فهمید دل سامیار با او نیست...

یا اگر هست، غرورش راه را بسته؛

رفت، تا بیشتر از این، له نشود.

شانه پنجم

سامیار... با سیگارهای شبانه‌اش،

با سکوت و تنهایی‌ای که دور خود تنیده بود،

در پیله‌ای پنهان شده بود، با نخِ نازک غرور.

نه جلوی رفتن نیاز را گرفت، نه حتی گفت: «بمون...»

فقط سیگار کشید و به سقف خیره شد،

انگار هیچ‌چیز دیگر، دیگر مهم نبود.

«چرا هیچ‌وقت یاد نگرفتی بگی: ببخش؟ یا حتی بگی: بمون؟»

در لاک خودش مانده بود،

زنده، اما نه در زندگی...

و حالا...

کتایون، با تمام رنجی که از رفتار پسرش در دل داشت،

هنوز نگرانش بود.

دلش نمی‌خواست سامیار تنها بماند.

نمی‌خواست این مرد، این کودکِ بزرگ‌شده،

فرصتِ جبران را از خودش بگیرد.

شانه‌ی چوبی را آهسته روی میز گذاشت...

و یادِ نیاز افتاد.

شکننده‌ترین دختر این خانه.

نیازی که پنج ماه، مثل سایه‌ای زندگی کرده بود؛

نه لبخندی، نه حرفی از ته دل.

موهایش پریشان، چهره‌اش رنگ‌پریده،

دست‌هایش همیشه سرد.

چه کرده بود سامیار با دل تب‌دار این دختر...

و امروز، باید پدرش را به خاک می‌سپرد.

تنها.

دل کتایون شکست.

نه برای نادر، که سال‌ها بود آرزوی رفتن می‌کرد،

بلکه برای دختری که دیگر هیچ‌کس را نداشت؛

نه مادر، نه همسر، نه پدر...

فقط یک تنهاییِ مطلق، بی‌پناه.

شال مشکی‌اش را برداشت.

با دو دست آن را گشود.

نگاهی در آینه انداخت...

زنی هفتاد ساله با چشمانی که هیچ‌کس رازشان را نمی‌دانست.

شال را آرام روی موهای سپیدش انداخت.

زمزمه کرد:

– امروز... من باید محکم باشم. برای همه‌شون.

و از اتاق بیرون رفت...

زنی با شالی مشکی، قلبی پُر درد، و عزمی فولادی.

آماده برای وداع با مردی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شد،

و پناه دادن به فرزندانی که جز او، هیچ‌کس پناه‌شان نبود.

-------

سامیار:

بوی تلخِ سیگار به سقف چسبیده بود؛

انگار هر دم و بازدم، خاکستر حرف‌های نگفته را در هوا پخش می‌کرد.

تنها نوری که در اتاق می‌سوخت، نور کم‌رمقِ گوشی بود،

مثل چشمی نیمه‌باز، که هنوز منتظر پیامی مانده... و ناامید نشده.

ساعت هفت‌ونیم صبح بود.

سامیار، روی مبل چرمی نشسته بود؛

با موهایی آشفته، ته‌ریشی که از شب قبل مانده بود،

و چشمانی قرمز، که انگار ساعت‌ها پلک نزده بودند.

اطراف پایش، چند پاکت سیگار مچاله‌شده افتاده بود،

کنارشان خاکستر پاشیده و لکه‌ای قهوه روی فرش.

روی میز: چند فنجان نیمه‌خورده‌ی قهوه،

برگه‌های خط‌خورده، یک جاسیگاری لب‌پَر،

و لیوان آبی که بیشتر شبیه دکور بود تا نوشیدنی.

هوا خفه بود، مثل نفس‌کشیدن در انباری.

پنجره‌ها بسته، پرده‌ها نیمه‌کشیده،

و نور صبح، با تردید، از شکاف باریکشان خزیده بود داخل.

نه برای روشن‌کردن چیزی؛ بیشتر شبیه نگاهی مردد که نمی‌داند اجازه‌ی ورود دارد یا نه.

دست‌هایش می‌لرزید...

نه از سرما، از انجمادی که از درون، استخوان‌هایش را خورده بود.

صدای ضبط‌شده‌ی نیاز،

با آن بغضِ یخ‌زده و صدای ترک‌خورده، در ذهنش تکرار می‌شد:

---

فلش‌بک، شب گذشته:

تارا با صدایی آهسته گفت:

— سامیار... نادر رفت.

دنیا، لحظه‌ای مکث کرد.

مثل وقتی که برق می‌پرد و همه‌چیز در تاریکی گم می‌شود.

سامیار لرزید. شماره‌ی نیاز را گرفت. چند بوق...

و بعد صدایی آشنا... اما شکسته:

— الو...

گلویش خشک شده بود.

— نیاز...

(سکوت)

— باورم نمی‌شه... خوبی؟

می‌خوام بیام پیشت، اگه کمکی...

پاسخی که رسید، فریاد نبود؛

اما مثل آوار بر سرش فرو ریخت:

— الان؟! نه سامیار.

— خواهش می‌کنم، بذار کنارِت باشم...

صدای نیاز شکست:

— اگه واقعاً می‌خواستی باشی، یک ماه وقت داشتی.

وقتی پشت در ICU اشک می‌ریختم، وقتی نصفه‌شب‌ها در به در داروخانه‌ها برای پیدا کردن دارو بودم.

وقتی یه‌بار قلب بابا وایساد و با شوک برگشت...

باید می‌بود‌ی.

باید کنارم می‌نشستی، حتی فقط برای اینکه من، پشت اون در، تنها زانو نزنم.

صدایش می‌لرزید. اما محکم بود.

— وقتی از ترس کابوس نمی‌خوابیدم، از درماندگی گریه می‌کردم...

تو لعنتی کجا بودی؟

نفسش را بالا کشید، محکم گفت:

— حالا که همه‌چی تموم شده، بود و نبودت هیچ فرقی برام نمی‌کنه.

جایی که باید می‌بودی، نبودی.

الان هم لطفاً... گوشی رو بذار.

و تا می‌تونی... ازم دور بمون.

بوق...

خط قطع شد.

---

سامیار خیره ماند به صفحه‌ی خاموش گوشی.

نه گریه، نه فریاد...

فقط گوشی را آهسته گذاشت روی میز.

سینه‌اش می‌سوخت.

نه از اندوه، از کلماتی که مثل خرده‌شیشه،

در گلویش گیر کرده بودند.

دست برد سمت پاکت سیگار دیگر...

اما دستش در میانه‌ی راه ایستاد.

در اتاق، بی‌هیچ تقه‌ای باز شد.

کتایون وارد شد.

با شالی مشکی،

و دستی لرزان اما مصمم، که بر چهارچوب در ایستاده بود.

بوی اتاق، تلخ بود.

بوی غم می‌داد.

چند ثانیه نگاهش روی سامیار ماند.

دلش می‌خواست فریاد بزند، بپرسد چرا گذاشتی تنها بمونه؟

اما نگفت.

فقط جلو آمد. آهسته.

مثل کسی که می‌داند صدای بلند، ممکن است این بنای ترک‌خورده را فرو بریزد.

روبرویش ایستاد.

— بلند شو سامیار... وقت رفتنه.

سامیار سرش را بلند نکرد.

لب‌های خشکش را با زبان تر کرد. صدایش گرفته بود.

— نمی‌خواد که من باشم… خودش گفت.

کتایون آه کشید.

دستش را روی شانه‌ی پسر گذاشت. نه محکم، نه مهربان؛

فقط لمس یک مادر برای برگرداندن پسرش از لبه‌ی پرتگاه:

— اون نخواد... اما باید باشی.

سامیار نگاهش کرد. چشم‌هایش برق زد…

نه از خشم، از دردی عمیق.

— گفت این یه ماه نبودی، بقیه‌شم نباش. گفت بود و نبودم فرقی نداره.

کتایون پلک بست. نفسی لرزان کشید.

— اون گفت، چون زخمیه.

چون تمام سختیِ رفتن نادر رو تنها بلعید و بلعید و...

تو کنارش نبودی. اما عزیزم... دل‌شکسته‌تر از اینش نکن.

نزدیک‌تر شد. زانو زد روبرویش.

برای اولین‌بار بعد از سال‌ها، فقط مادر شد.

نه بانوی هلدینگ، نه زن قدرتمند.

فقط مادری، برای پسری که دارد در خودش گم می‌شود.

— سامیار... نیاز دیگه کسی رو نداره.

نه مادر، نه پدر، نه تکیه‌گاه...

فقط تو موندی.

حتی اگه پس زد... حتی اگه گفت «نیا»...

بیا.

بمون.

اشک از چشم‌های سامیار افتاد. بی‌صدا.

نه از اندوه، از شرم.

دست‌هایش افتادند کنار بدن.

شانه‌هایش تکان نخورد.

انگار درد، سنگ شده باشد درونش.

— اگه دیر باشه چی؟ اگه همه‌چی تموم شده باشه؟

کتایون لبخند محوی زد.

نه از امید، از فهمیدن عمق ترس.

— شاید دیر باشه...

اما تو امتحان کن.

برای بودن، برای دوست‌داشتن،

برای گفتن یه جمله‌ی ساده:

«من هستم.»

شال مشکی را صاف کرد روی شانه‌اش.

دست پسرش را گرفت و با صدایی آرام، شبیه زمزمه‌ای مهربان:

— بلند شو پسرم... وقت رفتنه.

بیمارستان

نیاز:

هوا خنک و نیمه‌روشن بود؛

مثل دهانِ نیمه‌باز شهری که هنوز کامل از خواب بیدار نشده.

نیاز، با شال مشکی دور گردنش و پالتوی خاکستریِ نازکی که روی شانه‌اش افتاده بود،

از ماشین پیاده شد.

سردش بود...

تمام جانش یخ کرده بود.

حتی موهایش هم انگار از خستگی فرو ریخته بودند؛

چند تار سفید میان مشکی‌هایِ درهم‌ریخته‌اش چشمک می‌زدند.

سایه‌اش روی آسفالت خیس کشیده شد؛

بلند، تنها، بی‌پناه.

نگهبانِ دم در، مردی جاافتاده با سبیل جوگندمی، گوشی‌اش را کنار گذاشت و جلو آمد:

— خانم، این‌وقت صبح کجا دارین می‌رین؟

نیاز، صدایش آهسته و بی‌رمق بود.

انگار کلمات را نه از دهان، که از تهِ دلِ زخمی‌اش بیرون می‌کشید:

— برای ترخیص پدرم اومدم. گفتن باید صبح زود اینجا باشم.

نگهبان ابرو در هم کشید:

— خانم محترم، ترخیص از ساعت دو شروع می‌شه. کی بهتون گفته الان بیاین؟

نیاز مکث کرد.

بغض بالا آمد... اما بی‌صدا فرو دادش.

فقط زمزمه کرد:

— نمی‌دونم... فقط گفتن از سردخونه باید تحویل بگیرم.

مرد ساکت ماند.

انگار جمله‌ی آخر، هوشیاری‌اش را بلعیده باشد.

نگاهی انداخت به صورت رنگ‌پریده‌ی زن جوان،

به موهای پریشان، به چشم‌هایی که چیزی در آن‌ها خاموش شده بود.

آهسته پرسید:

— دخترم... چرا تنها اومدین؟ کسی همراه‌تون نیست؟

نیاز سرش را بالا گرفت.

لبش لرزید...

اما لبخند زد.

لبخندی تلخ،

مثل ترکِ روی شیشه:

— خودم آوردمش...

خودمم اومدم ببرمش.

مرد دیگر چیزی نگفت.

فقط راه را باز کرد...

و نگاهش را به زمین دوخت.

---

سردخانه:

راهروهای بیمارستان، بی‌صدا و بی‌روح بودند.

مثل دره‌ای از نورهای نئونی سرد و بوی استریل.

نیاز، آرام قدم برمی‌داشت.

شال مشکی‌اش از روی سر سر خورده بود و موهای تیره با رشته‌های سفید، مثل دردهایی بی‌صدا، از دو طرف صورتش پایین ریخته بودند.

هیچ‌کس همراهش نبود.

نه دستی، نه شانه‌ای، نه صدایی.

فقط فرم‌های رسمی... و قلبی که به‌زور می‌تپید.

درِ سردخانه باز بود.

مردی با روپوش سفید پشت میز نشسته بود.

با لحنی عادی پرسید:

— اسم؟

— نادر احتشامی... پدرم.

مرد بلند شد.

به سمت یکی از قفسه‌های فلزی رفت.

لحظه‌ای مکث کرد و گفت:

— بهتر نیست کسی دیگه شناسایی کنه؟ تنها هستین؟

نیاز، بی‌تأمل گفت:

— تنهام.

کی بهتر از دختر می‌تونه پدرش رو بشناسه؟

مرد سکوت کرد.

بعد، یکی از کشوها را با احتیاط بیرون کشید.

بدنی بی‌جان، در کاور سیاه زیپ‌داری خوابیده بود.

زیپ را آرام تا صورت پایین کشید...

صورت نادر، آرام، بی‌حرکت،

در نور فلورسنت سرد و بی‌روح، پدیدار شد.

نیاز جلو رفت.

پاهایش می‌لرزید، اما عقب نرفت.

تا چند سانتی‌متریِ صورت پدر خم شد.

خیره ماند...

باور نکردنی بود.

این، همان مردی بود که یک عمر،

سایه‌اش، سرزنش‌هایش، غرورش، حتی لبخندهای گمشده‌اش،

تمام ذهن نیاز را پُر کرده بود؟

همانی که یک ماه تمام، در سکوت کُما، آرام آرام خاموش شد؟

لب‌های نیاز لرزیدند...

و ناگهان، بی‌هیچ واهمه‌ای،

خودش را انداخت روی پدر.

صورتش را چسباند به گونه‌ی سرد او.

آغوشی که سال‌ها از آن محروم بود،

حالا مثل آرامگاهِ سردی، دور تنش حلقه زده بود.

اشک‌های داغش، بی‌وقفه،

روی صورت پدر ریخت...

انگار می‌خواست با اشک، دوباره جان در او بدمد.

لب‌هایش جنبیدند، اما صدایی نیامد.

فقط یک جمله، از دل، فریاد کشید:

بابا... منو ببخش.

می‌لرزید.

نفسش بالا نمی‌آمد.

مرد پشت میز،

دست‌هایش را در هم گره کرده،

ساکت ایستاده بود.

تنها گفت:

— تسلیت می‌گم.

زمان ایستاده بود.

نفس... زندگی... همه‌چیز متوقف شده بود.

و در آن آغوشِ سرد،

جایی میان اشک و زمزمه،

آخرین تکه‌ی قلب نیاز هم خاموش شد.

-----

محوطه‌ی بیرونی بیمارستان

نیاز، با چشمانی خشک‌شده از گریه،

از درِ سردخانه بیرون آمد.

هوا صاف بود، نیمه‌گرم؛

اما نسیمی که از لابه‌لای درخت‌های محوطه عبور می‌کرد،

بوی مرگ می‌داد.

شالش، شُل روی شانه افتاده بود.

قدم‌هایش آرام...

انگار هر قدم را از زمین قرض می‌گرفت.

صدای ماشین... بعد صدای در...

و قدم‌هایی تندتر از معمول.

اشکان بود.

و پشت سرش، دنیز؛

دوست قدیمی‌اش از لندن،

با همان چشم‌های مهربان و خسته.

اشکان دو قدم جلو آمد.

— نیــــاز...

نیاز ایستاد.

چند ثانیه فقط نگاهش کرد.

بعد، بی‌هیچ کلمه‌ای، خودش را در آغوشش انداخت.

اشکان بی‌درنگ، بازوانش را دور او حلقه کرد.

محکم.

مثل یک برادر واقعی.

— چرا صبر نکردی؟

می‌خواستم خودم بیام دنبالت.

چرا با دنیز نیومدی؟

نیاز، هنوز صورتش به سینه‌ی اشکان بود،

با صدایی آهسته گفت:

— خوابم نبرد...

گفتم زودتر بیام، کارا رو انجام بدم...

نذارم شماها هم به‌خاطر من اذیت شین.

اشکان آهی کشید.

دستش را آرام به پشت نیاز کشید.

بعد کمی از او فاصله گرفت و شانه‌هایش را گرفت:

— الان باید بریم بهشت زهرا.

من با ماشین خودم جلوتر می‌رم، کارای مقدماتی رو انجام می‌دم.

پوشه‌ی مدارک را به‌آرامی از دست‌های لرزان نیاز گرفت.

— اما تو نباید پشت فرمون بشینی.

دنیز کنارته.

تارا هم نزدیکه... بمون با هم بیایید.

رو به دنیز کرد.

با لحنی نرم، اما محکم:

— حتی یه لحظه تنهاش نذار... خواهش می‌کنم.

دنیز، بی‌کلام سر تکان داد.

چشمانش پر از بغض بود.

اشکان دوباره رو به نیاز کرد:

— من زودتر می‌رم.

هر چی بشه، من کنارتم.

قول داده بودم...

دیگه این کارو با خودت و با ما نکن.

نیاز فقط سر تکان داد.

دستش لرزید،

اما اشک نریخت.

اشکان، دستی بر بازویش گذاشت،

برگشت، سوار ماشین شد،

و آرام دور شد.

نیاز و دنیز، بی‌کلام، به‌سمت ماشین دیگر رفتند.

قدم‌های نیاز خسته و سنگین بود.

دنیز، در سکوت، همراهش بود.

تنها چیزی که بین‌شان ردوبدل می‌شد،

درد بود.

صدای باز شدن دری دیگر...

قدم‌هایی آهسته... اما محکم.

نیاز سر بلند نکرد،

اما دلش لرزید.

تارا و دیاکو از انتهای محوطه نزدیک می‌شدند.

هر دو در لباس مشکی،

هر دو، آشنا و امن.

دیاکو جلو رفت. مستقیم.

بدون مقدمه،

نیاز را در آغوش گرفت.

گرم... و بی‌ادعا.

پیشانی‌اش را به آرامی بوسید و گفت:

— تسلیت می‌گم، خواهر کوچولوی خودم.

نیاز نفسش شکست.

انگار تازه فهمید چقدر خسته است...

تارا با صورتی غرق اشک، آرام جلو آمد.

وقتی رسید، بی‌هیچ کلمه‌ای،

نیاز را محکم در آغوش گرفت؛

آن‌قدر محکم که انگار می‌خواست تمام دردهایش را از تنش بیرون بکشد.

با صدایی بغض‌آلود و لرزان گفت:

— مگه ما مُردیم که پاشدی تنهایی واسه خودت راه افتادی؟

لبش لرزید.

— دیگه حق نداری از این کارا بکنی...

ما هستیم.

تا تهش.

همیشه.

تو تنها نیستی.

نیاز سرش را روی شانه‌ی تارا گذاشت.

بدنش لرزید.

اشک‌های فروخورده بالا آمدند.

گریه‌اش بی‌صدا بود،

اما عمیق... و ویرانگر.

با صدایی خفه، گفت:

— باشه... راست می‌گی...

خیلی سخت بود...

خیلی...

من تنهایی نمی‌تونم...

بقیش با شما...

تارا او را محکم‌تر در آغوش گرفت.

دستی آرام روی موهایش کشید.

دیاکو ساکت نگاه‌شان کرد.

بعد، به‌آرامی شانه‌ی تارا را لمس کرد:

— بمون پیشش.

می‌رم بهشت زهرا با اشکان کارا رو ردیف کنیم.

و بی‌آنکه منتظر جواب بماند،

برگشت و رفت.

تارا دستی به پشت نیاز زد.

دنیز نزدیک‌تر آمد.

با نگاهی موافق و دلسوز.

سه‌تایی به سمت ماشین رفتند.

تارا در جلو را باز کرد،

کمک کرد نیاز بنشیند.

خودش پشت فرمان نشست.

و دنیز در صندلی عقب جا گرفت.

ماشین، آرام در دل خیابان‌های نیمه‌گرم صبح لغزید.

سکوت، مثل پارچه‌ای سیاه، دور همه‌چیز پیچیده بود.

تنها صدایی که باقی مانده بود...

گریه‌ی زنی بود که دیگر تنها نبود.

بهشت زهرا

آفتاب، از لابه‌لای شاخه‌های درختان بهشت زهرا می‌تابید.

خاک، تازه بود و نرم...

اما عطرش تلخ.

صدای اذان، از دور می‌آمد؛

آرام... خفه...

مثل زمزمه‌ای از دلِ خاک.

جمعیت زیادی اطراف قبر ایستاده بودند؛

پیرمردهایی با عصا،

مردهایی با کت‌وشلوارهای تیره،

زن‌هایی با شال‌های مشکی و چشم‌هایی سرخ.

دوستان قدیمی،

آشناهای کاری،

فامیل دور و نزدیک

همه آمده بودند...

اما خیلی دیر.

نیاز، آرام قدم برمی‌داشت.

تارا کنارش بود، دنیز در سمت دیگر.

نگاهش روی چهره‌ها می‌چرخید؛

همه آشنا، اما دور.

همه اینجا بودند...

وقتی دیگر کاری از کسی برنمی‌آمد.

سرش را به‌سمت دنیز خم کرد.

با صدایی گرفته، به ترکی زمزمه کرد:

— Bu kadar insan… Baba yaşarken neredeydiler?

(این‌همه آدم... وقتی بابا زنده بود، کجا بودن؟)

دنیز نفسش را آه‌آلود بیرون داد.

دستش را روی شانه‌ی نیاز گذاشت:

— Her yerde böyle canım… Dünyanın her yerinde.

(همه‌جا همینه عزیزم… توی همه‌ جای دنیا.)

نیاز، چشم از جمعیت برداشت و خیره شد به قبر نیمه‌باز.

آن‌سوتر، سامیار ایستاده بود؛

کنار کتایون.

دست‌هایش در جیب،

صورتش بی‌قرار.

بردیا هم کمی دورتر ایستاده بود،

با چهره‌ای غمگین و نگاهی که مدام قبر را می‌پایید.

صدای روحانی مراسم بالا گرفت.

اشکان، دیاکو، و چند نفر دیگر،

تابوت را به‌آرامی به‌سمت قبر بردند.

نیاز ایستاد.

دست تارا را گرفت.

تارا لحظه‌ای به سامیار نگاه کرد...

اما بعد دوباره برگشت سمت نیاز.

نیاز دیگر طاقت ایستادن نداشت.

دیگر نمی‌توانست ببیند... یا بشنود.

روی دو زانو افتاد.

چشم‌هایش را بست.

گوش‌هایش را گرفت.

و زار زد.

نفهمید کی...

نفهمید چطور...

اما ناگهان، در آغوش آشنایِ این روزهای ناآشنا، فرو رفت.

آن بو، آن بغل...

در آن لحظه، تنها چیزی بود که به آن نیاز داشت.

بی‌آنکه چشم باز کند،

چنگ زد به آن گرمای آشنا.

با صدایی لرزان، با تمام جانش التماس کرد:

— سامیار... من بابامو می‌خوام...

نذار ببرنش...

بی‌کس می‌شم سامیار، نذار ببرنش...

در آغوش گرمش فشرد شد.

و صدای بارانیِ سامیار، زمزمه‌وار در گوشش پیچید:

— نکن نیازم...

نکن عشقم...

من هستم، به خدا من هستم...

نفس‌های نیاز کوتاه و ناپایدار شد.

قلبش تیر کشید.

دهانش نیمه‌باز ماند.

و فقط توانست بگوید:

— نمی‌خوام...

و درست در همان لحظه...

در آغوش سامیار،

بی‌هوش شد.

سامیار:

نیاز در آغوش سامیار آرام شد.

اما نه آن آرامشی که دل آدم می‌خواهد…

از آن مدلِ خطرناک‌ها.

نفس‌هایش نامنظم بود، کوتاه، تند…

بعد ناگهان… هیچ.

سامیار اول فکر کرد خودش است که نفسش بند آمده.

اما نه…

این سکوت از جنس نبودن بود.

— نیاز...

صدایش شکست.

لرزید.

صورتش را کمی عقب کشید تا چهره‌ی او را ببیند.

بی‌رنگ.

چشم‌ها بسته.

لب‌ها نیمه‌باز.

مثل کسی که دارد در خواب غرق می‌شود...

— نه... نه عزیزم... نکن این کارو...

قلبش به تندی می‌زد.

دستش را گذاشت روی گونه‌ی نیاز.

سرد بود.

نه یخ،

اما کافی برای اینکه دلش سقوط کند تهِ سینه‌اش.

نگاهش دور قبر و جمعیت دوید،

انگار چیزی را می‌جست...

چیزی که خودش هم نمی‌دانست چیست.

— مامان؟!

صدایش بلند نبود... اما پر از دلشوره.

کتایون سریع‌تر از آن‌چه سنش اجازه می‌داد، خودش را رساند.

کنارش زانو زد.

— چی شده؟!

— مامان... نفس نمی‌کشه... انگار بیهوش شده...

دست‌های کتایون لرزیدند.

سریع نبض گرفت.

جدی و حساب‌شده...

اما لب‌هایش می‌لرزیدند.

— سامیار... بیارش... باید برسونیمش بیمارستان... بجنب.

سامیار حتی نپرسید "با چی؟"

فقط بلندش کرد.

او را بغل گرفت مثل یک دخترک کوچک...

سبک...

بی‌حرکت...

مثل ترس.

قدم برداشت.

هر قدم، سنگین‌تر از قبلی.

در ذهنش، فقط یک جمله تکرار می‌شد:

نکنه دیر شده باشه... نکنه دیگه چشم باز نکنه...

همه‌چیز در اطرافش محو بود.

صدای مداحی هنوز در باد می‌پیچید،

اما دیگر نمی‌فهمید.

فقط می‌شنید که خودش دارد زمزمه می‌کند:

— نفس بکش... تو نمی‌تونی بری...

ماشینی جلوی پایش ترمز کرد.

یکی درِ عقب را باز کرد.

مهم نبود چه کسی.

فقط مهم بود که برساندش.

نیاز را آرام خواباند روی صندلی عقب.

خودش از طرف دیگر نشست کنارش.

سرِ نیاز را روی پایش گذاشت.

کتایون خواست سوار شود،

اما دنیز با فارسی دست‌و‌پا‌شکسته گفت:

— شما لازمی اینجا... من می‌برمش.

و جلو نشست.

شاید راننده بردیا بود.

شاید کس دیگر.

فرقی نمی‌کرد.

ماشین به راه افتاد.

سامیار گونه‌ی نیاز را نوازش می‌کرد.

صدایش پایین، اما نفس‌نفس‌زنان:

— نذار بری... من طاقت ندارم... تو نمی‌تونی بری...

اما چشم‌های نیاز بسته بود.

بدنش نرم و بی‌واکنش.

دنیز برگشت،

نگاهش از روی چهره‌ی نیاز به چشمان سامیار رسید.

پر از وحشت بودند.

آرام، با لحنی اطمینان‌بخش گفت:

— She just passed out. It's gonna be okay, alright?

(فقط بیهوش شده، همه‌چی درست می‌شه، باشه؟)

---

بیمارستان:

مثل همیشه، شلوغ بود.

اما این بار، دنیا فشرده‌تر شده بود.

همه‌چیز خلاصه شده بود در یک نقطه:

تختی که نیاز روی آن افتاده بود.

سامیار بالای سرش بود.

نگذاشته بودند کسی دیگر داخل برود.

دست نیاز هنوز در دستش بود.

پرده‌ی کناری کمی کنار رفته بود.

پرستاری سرم وصل می‌کرد.

دکتر آمد. نبض گرفت. فشار چک کرد.

نگاهی به سامیار انداخت:

— استرس شدید. احتمالاً حمله‌ی عصبی.

به‌هوش میاد... چند دقیقه طول می‌کشه.

«چند دقیقه؟»

برای سامیار، آن چند دقیقه یک سال کش آمد.

با خودش حرف می‌زد.

بی‌صدا... یا شاید با خدا.

«اگه چشم‌هاشو باز نکنه چی؟ اگه دیگه صدامو نشنوه چی؟ من چی‌کار کردم با این دختر؟»

«چرا نفهمیدم چقدر خسته‌ست؟ چرا وقتی داشت فرو می‌ریخت، نگاه نکردم؟»

و درست همان‌لحظه‌ای که داشت فرو می‌پاشید،

انگشت‌های نازک نیاز، توی دستش تکان خوردند.

اول فکر کرد خیاله.

اما بعد... لب‌هایش لرزیدند.

نیاز، آرام پلک زد.

گیج...

مثل کسی که از تهِ کابوسی بیرون آمده.

— سامیار...؟

صدایش، مثل نفس بود.

ضعیف. ترک‌خورده.

اما بود...

سامیار دستش را بوسید.

زانو زد کنار تخت.

پیشانی‌اش را گذاشت روی دست نیاز.

چشم‌هایش خیس.

— من اینجام.

به خدا اینجام.

نمی‌ذارم بری.

هیچ‌جا...

نیاز فقط نگاهش کرد.

قطره اشکی، آرام از گوشه‌ی چشمش لغزید.

اما دیگر دیر شده بود.

قلبش مثل قبری خالی بود.

سرد و بی‌روح.

نور زردِ اتاق، مهربان بود،

اما بی‌اثر.

نیاز پلک زد.

لب‌های خشکش تکان خوردند.

صدایی نداشت.

اما اشک داشت.

اشکی که بی‌اجازه لغزید...

گرم... تلخ...

دستش را آرام عقب کشید.

سامیار محکم گرفت.

— عزیزم... من اینجام.

همه‌چی تموم شده.

فقط نترس...

نیاز لحظه‌ای به چهره‌اش خیره شد.

اما نه با عشق.

نه حتی با خشم.

با نگاه کسی که دیگر چیزی نمی‌خواهد.

آرام، بی‌صدا،

گونه‌اش را برگرداند.

و زمزمه کرد:

— برو.

سامیار خشکش زد.

— چی؟

نگاهش نکرد.

حتی نفس نکشید.

فقط، پشت به او،

با صدایی خفه و شکسته گفت:

— گفتم برو.

نمی‌خوام ببینمت.

این بار، دستش را کشید.

و سامیار، رها کرد.

انگار از جانش چیزی جدا شد.

سکوت افتاد.

ساکت‌تر از قبرستان.

سامیار فقط زمزمه کرد:

— باشه عزیزم...

عصبی نشو... برات خوب نیست...

من بیرونم... اگه چیزی خواستی...

اما جمله‌اش نیمه‌تمام ماند.

نیاز، بی‌واکنش مانده بود.

سامیار، از پشت پرده‌ی اورژانس بیرون آمد.

پاشنه‌های کفشش روی زمین صدا می‌دادند؛

سنگین، خسته، درهم‌شکسته.

راهرو، پر از صدای پا بود، پر از بی‌قراری.

و میان آن شلوغی،

اشکان ایستاده بود.

کنارش، دنیز...

که شال نازکش را مرتب می‌کرد.

سامیار نزدیک شد.

چهره‌اش گنگ، نفسش کوتاه، صدایش خش‌دار:

— She doesn’t wanna see me.

You go in.

She shouldn't be alone.

She's not okay.

(نمی‌خواد منو ببینه.

تو برو پیشش.

نباید تنها باشه.

حالش خوب نیست.)

دنیز، نگاهی عمیق به چشم‌های خسته‌ی او انداخت؛

چشم‌هایی که دیگر چیزی برای پنهان کردن نداشتند.

او اما آرام، با لحنی نرم و شمرده، فقط یک جمله گفت:

— Just try to understand her, okay?

You hurt her bad.

(فقط سعی کن درکش کنی، باشه؟

خیلی اذیتش کردی.)

و رفت.

اشکان، چند ثانیه به پشت سر دنیز نگاه کرد.

بعد، نگاهش را چرخاند به سامیار.

نفسش را آهسته بیرون داد.

و بدون هیچ تعارفی گفت:

— بذار یه چیزی رو رک بهت بگم، سامیار.

تو تنها کسی بودی که نمی‌فهمیدی نیاز چقدر دوستت داره.

مکث کرد.

چشم در چشم او انداخت، جدی‌تر:

— همه می‌دونستن... جز تو.

تو اون دخترو از درون خالی کردی...

نه با یه اشتباه بزرگ.

با یه عااالمه بی‌توجهی کوچیک.

با سکوت‌هات. با غرورت.

با اینکه هیچ‌وقت نفهمیدی بودنش کنار تو، یه انتخاب بود؛ نه یه وظیفه.

صدایش پایین‌تر آمد، اما وزن کلماتش سنگین‌تر شد:

— می‌دونی چیه؟

گاهی یه نفر، اون‌قدر زخم می‌خوره

که دیگه دلش نمی‌خواد حتی ترمیم بشه.

نه اینکه نشه...

ولی دیگه حس و حالی نمی‌مونه که بخواد برگرده.

نگاهش را از چهره‌ی بی‌رنگ سامیار برنداشت:

— نیاز الان به اون نقطه نزدیکه.

و این بار، تقصیر هیچ‌کس نیست...

جز خودت.

سکوتی کوتاه.

اشکان نرم‌تر ادامه داد:

— می‌دونم هنوز دوستش داری.

اما عشق، فقط گفتنش نیست، سامیار.

اگه نتونی به کسی که دوستش داری،

امنیت بدی... آرامش بدی...

اگه وقتی کنارت ایستاده،

باز هم احساس تنهایی کنه...

اون‌وقت، حتی عمیق‌ترین عشق دنیا هم

براش کافی نیست.

چند لحظه نگاهش را پایین انداخت.

بعد دوباره بلند کرد.

— یه روز، شاید خیلی زود،

چشم باز می‌کنی و می‌بینی

کسی که عاشقش بودی...

دیگه برگشتنی نیست.

نه چون رفته...

چون دیگه دلی برای برگشتن براش نمونده.

---

سامیار، ساکت ماند.

هیچ‌چیز نگفت.

فقط نگاهش را از اشکان دزدید.

به زمین خیره ماند،

مثل کسی که تازه،

یک حقیقت کهنه رو برای اولین بار شنیده...

رمانرمان عاشقانهنویسندگیاحساس تنهایی
۶۵
۲۲
سارا حیدریان
سارا حیدریان
«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید