ویرگول
ورودثبت نام
سارا حیدریان
سارا حیدریان«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
سارا حیدریان
سارا حیدریان
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

روایت قۇم‌گِلین «عروسِ شن»

توی ترکمن‌صحرا، طوفان که می‌آید، کسی بیرون نمی‌ماند. پیرها می‌گویند بادِ سرخ که از سمت دشت می‌وزد، خاک را جابه‌جا نمی‌کند؛ خاطره‌ها را پس‌وپیش می‌کند.
«آراز» تازه بیست سالش شده بود؛ از آن چابک‌سوارهایی که اسب زیر پایش آرام نمی‌گرفت. آن روز، اسبش از صدای رعدی دور رم کرد و او را تا دل تپه‌های شنی کشاند. باد آن‌قدر تند بود که نفس کشیدن سخت شده بود. چشم‌هایش را با دست پوشاند تا راه را پیدا کند، اما میان گردباد، چیزی دید که جایش آنجا نبود.
دختری با پیراهنی بلند و سرخ، آرام میان شن‌های سرگردان ایستاده بود؛ انگار باد به او نمی‌رسید. موهای بلندش روی صورتش ریخته بود و انگشت‌هایش بی‌وقفه روی هوا حرکت می‌کردند؛ انگار نخ‌های نامرئی را به هم می‌بافت.
آراز صدا زد: ـ گم شدی؟
دختر سر بلند کرد.
چشم‌هایش سیاه بود؛ نه ترسناک، فقط عمیق. آن‌قدر عمیق که آراز بی‌اختیار ساکت شد.
باد خوابید.
وقتی دوباره نگاه کرد، دختر رفته بود.
فقط روی شن‌ها، طرحی مانده بود که با نوک انگشت کشیده شده بود؛ نقش یک اسب.
آراز همان‌جا خشکش زد.
آن نقش، درست شبیه کره‌اسب سفیدی بود که سال‌ها پیش در طوفانی گم کرده بود؛ چیزی که جز خودش و پدرش، هیچ‌کس از آن خبر نداشت.
از آن روز، زندگی آراز به انتظار وزیدن باد گره خورد.
هر بار شن‌های داغ از دل دشت بلند می‌شدند، او راه شنزار را پیش می‌گرفت.
دختر همیشه می‌آمد.
هیچ‌وقت حرف نمی‌زد.
فقط کنار آراز می‌نشست.
آراز از گله می‌گفت، از مادرش که دیگر صدای خنده‌اش را به یاد نمی‌آورد، از پدرش که پیرتر شده بود، از اسب‌ها، از رؤیای رفتن تا آن سوی دشت.
دختر فقط گوش می‌داد.
گاهی با انگشتش روی شن چیزی می‌کشید.
یک روز پرنده.
یک روز چاه.
یک روز خانه.
و هر بار، پیش از آنکه آراز چیزی بپرسد، باد نقش‌ها را پاک می‌کرد.
کم‌کم آراز فهمید کنار این سکوت، آرام‌تر از هر جای دیگری است.
دیگر نمی‌آمد که فقط دختر را ببیند.
می‌آمد تا خودش را پیدا کند.
وقتی خواست دستش را بگیرد، انگشت‌هایش از میان دست دختر گذشت؛ مثل لمس کردن مه.
دختر فقط لبخند زد.

شب که شد، پدرِ آراز تنور را روشن می‌کرد و به دست‌های خاکیِ پسرش خیره شد: «دل و جانت بوی بیابان گرفته، پسر. بادِ صحرا فریبکار است. چیزهایی را در خود نشان می‌دهد که مال زمین نیستند. به چیزی دل نبند که نمی‌توانی در آغوشش بگیری.»
آراز چشمان سرخش را پایین انداخت.
پدر ادامه داد: «دشت، چیزهایی را که مال خودش است، به کسی نمی‌دهد. مواظب باش. پاییز نزدیک است و آسمان که تغییر کند، دشت هم چهره عوض می‌کند.»
آراز چیزی نگفت، اما در دلش می‌دانست که دیگر دیر شده است.
فقط به شعله‌های آتش خیره ماند.

روزها گذشت.
آراز دیگر نمی‌توانست زندگی را بدون انتظار باد تصور کند.
پاییز که رسید، آسمان رنگ دیگری گرفت.
آن روز دختر از همیشه ساکت‌تر بود.
روی شن‌ها چیزی کشید.
این بار آراز قبل از آنکه باد نقش را ببرد، آن را دید.
یک قطره.
بعد دختر برای اولین بار لب‌هایش را تکان داد.
صدایی نداشت.
اما آراز از حرکت لب‌هایش فقط یک واژه را فهمید:
«برو...»
همان لحظه آسمان شکافت.
اولین قطره باران روی پیشانی دختر نشست.
آراز دوید.
خواست او را در آغوش بگیرد.
اما دختر زیر دست‌هایش آرام‌آرام فرو ریخت.
هر قطره باران، تکه‌ای از پیراهن سرخش را به گل تبدیل می‌کرد.
اشکش شن بود.
دست‌های آراز از گل خیس پر شد.
و دیگر هیچ.
باران که بند آمد، روی تپه فقط لکه‌ای از گل سرخ مانده بود.

آراز همان‌جا نشست، تا صبح. کسی دنبالش نگشت؛ در ایل، غیبتِ یک شب برای مردی که عاشقِ دشت بود چیزِ عجیبی نبود. وقتی برگشت، پدرش چیزی نپرسید. فقط دستش را روی شانه‌ی پسرش گذاشت — کاری که سال‌ها بود انجام نداده بود — و گفت: «سخته...می‌دونم.» همین. آراز فهمید که پدرش هم، یک‌جایی در جوانی‌اش، شاید همین باد را دیده بوده.

آن زمستان، آراز کم حرف می‌زد. بهار که آمد، دوباره سرِ کار رفت، دوباره خندید، اما یک چیز دیگر شده بود؛ مثلِ کسی که تکه‌ای از خودش را در دشت جا گذاشته.


سال‌ها گذشت. آراز پیرمردی شد که در میان اهالی به یک چیز معروف بود؛ او هرگز همراه دیگران برای آمدن باران دعا نمی‌کرد. در عوض، هر بار که بادِ سرخ می‌وزید و گردباد تپه‌های شنی را به لرزه درمی‌آورد، روی تپه‌ای می‌ایستاد و منتظر می‌ماند تا طوفان، معشوقش را دوباره به او پس بدهد.

پایان

✍️ یادداشت نویسنده:

«این داستان بازآفرینی ادبی من بر پایهٔ بن‌مایه‌ها، باورها و فضای فولکلور ترکمن است؛ نه نقل یک روایت واحد و ثبت‌شده.»

داستان کوتاهداستاننویسندگیویرگول
۴۱
۲۴
سارا حیدریان
سارا حیدریان
«نه نویسنده‌ام، نه شاعر؛ من تنها کسی هستم که در آغوشِ واژه‌ها به خویشتن بازمی‌گردد. شاید اینجا، راهی باشد به سوی قراری گمشده… هم برای من، هم برای تو.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید