گاهی یک اتفاق، در ذهن دو نفر، دو داستان متفاوت می‌سازد.
ما تصمیم گرفتیم داستانی بنویسیم و از دو زاویه روایت کنیم. من، ماجرا را از نگاه باران می‌نویسم و قوس سیاه، همان لحظه‌ها را از نگاه آرمان روایت می‌کند.
اتفاق‌ها یکی هستند، اما احساسات، افکار و ناگفته‌ها متفاوت .
این دو روایت را کنار هم بخوانید تا ببینید پشت یک اتفاق مشترک، چه دنیاهای متفاوتی پنهان شده‌اند.
روایت آرمان، به قلم قوی سیاه
روایت باران، به قلم من
در حریم دنج ما
نزدیک به نیم ساعت بود که بیرون کافه، میان سرمای گزنده‌ی پاییز ایستاده بودم. باد سرکش مثل تازیانه به تن خیابان می‌خورد، برگ‌های خشک را بی‌رحمانه دور خودش می‌چرخاند و سوزِ سرما تا مغز استخوانم نفوذ می‌کرد. اما دلم نمی‌خواست داخل بروم؛ مدام در خیالم می‌دیدم که از پیچ خیابان می‌پیچد، نگاهم می‌کند و من همان‌جا با گرم‌ترین لبخندم چشم‌به‌راهش ایستاده‌ام. دلم پر می‌کشید که به محض رسیدنش، دست‌های مردانه و همیشه گرمش را میان انگشتانم بگیرم، گرمای وجودش را نفس بکشم و شانه به شانه‌ی هم، قدم به گرمای کافه بگذاریم.
دقایق اما کش می‌آمدند و خبری از او نبود. سرما کم‌کم بر جانم غلبه کرد و وقتی دیدم دیر کرده، با سرانگشتانی کرخ و دلی که نگرانش شده بود، تسلیم شدم و به داخل پناه بردم.
اما به محض اینکه پشت آن میز همیشگی نشستم، انگار جهان برایم در نقطه‌ای دور و امن متوقف شد. آن گوشه‌ی دنج و کم‌نور، پناهگاهی بود که تمام دلتنگی‌های چند روزه‌ام را در آن پنهان کرده بودم؛ جایی که انگار روح خسته‌ام فقط با دیدن او راه خانه را پیدا می‌کرد.
در باز شد و بالاخره آمد. نگاهم را به چهره‌اش دوختم. قلبم با دیدنش فرو ریخت؛ خستگی از سر و رویش می‌بارید، خستگیِ عمیقی که حتی لبخند همیشگی‌اش هم حریفِ پنهان کردنش نمی‌شد. اما میان همان پلک‌های خسته، برقی در چشمانش سوسو می‌زد که خوب می‌شناختمش؛ نوری که فقط و فقط برای من روشن می‌شد.
طاقت نیاوردم. دلتنگی‌ام در قالب لحنی نشست که ردی از گلایه‌ای نرم داشت. زمزمه کردم:
«دیر کردی عزیزم.»
تکیه داد به پشتی صندلی. لبخندی زد که این‌بار تلخیِ بی‌پناهِ بی‌خوابی‌هایش را لو می‌داد. خیره شد به چشمانم و گفت:
«اضافه کاری وایسادم که زودتر بیام خواستگاریت؛ می‌خواهم تکلیفِ این دلِ بی‌تاب، همین روزها روشن بشه.»
حرفش بوی غیرت و عشق می‌داد، اما درست وسط سینه‌ام تبدیل به بغضی سنگین شد. هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که دست پیش آورد و انگشتانم را در حصار امن دست‌هایش گرفت. آن تماس پوست‌به‌پوست، مثل جرقه‌ای در سرمای مغز استخوانم نشست. نگاهش را حتی برای یک لحظه از چشم‌هایم نگرفت و با صدایی که آرام‌تر و نگران‌تر شده بود، پرسید:
«چند دقیقه بیرون بودی؟»
نمی‌خواستم نگرانم شود؛ او خودش به اندازه‌ی کافی زیر بار دنیا خم شده بود. کوتاه پاسخ دادم:
«خیلی نبود.»
لبخندی کج زد و نگاهش از چشمانم سُر خورد روی دست‌هایم که هنوز توی دست‌های بزرگ و مردانه‌اش می‌لرزید:
«پس چرا دست‌هات این‌قدر یخه؟»
دست‌هایم را با احترامی عاشقانه بالا برد و به سمت دهانش کشید. نفس‌های گرمش را آرام و پیوسته میان انگشتانم رها کرد. آن لحظه، در آن سکوتِ پر از هیاهوی عشق، من غرق در گرمایی شدم که از بخار نفس‌هایش بلند می‌شد؛ گرمایی که فقط پوستم را داغ نمی‌کرد، قطره‌قطره به رگ‌هایم نفوذ می‌کرد و مستقیم به جانم می‌نشست.
اما دیگر تاب نداشتم؛ نگاه کردن به خستگی و تحلیل رفتن مردی که تمام دنیای من بود، داشت بندبند وجودم را پاره می‌کرد. آرام دستم را از میان حصار گرم دست‌هایش بیرون کشیدم. می‌خواستم لمسش کنم، می‌خواستم بفهمد که این‌همه عذاب را می‌بینم. سرانگشتانم را به زبریِ ته‌ریش چندروزه‌اش کشیدم. لمس زبری صورتش در کنار مظلومیت پنهان در نگاهش، صدام را لرزاند:
«آرمان، داری خودت را بیش از حد عذاب می‌دی... ببین، زیر چشم‌هات گود افتاده.»
به جای جواب، کف دستم را به لب‌هایش فشرد؛ بوسه‌ای کوتاه و داغ بر آن نشاند و دوباره دستم را با طمأنینه روی میز گذاشت؛ درست مثل سندی محکم برای قولی که داده بود، گویی می‌خواست پیوندمان را با صلابت روی چوب میز تثبیت کند. با صدایی محکم گفت:
«یادت هست جلوی پدرت چی گفتم؟ گفتم هر کاری می‌کنم تا خوشبخت بشی. این‌ها بهای همون خوشبختیه.»
اخمی دلبرانه بر پیشانی نشاندم؛ از آن اخم‌هایی که خوب می‌دانستم دلش را می‌لرزاند و نفسش را بند می‌آورد. دلم نمی‌خواست خودش را برای خوشبختیِ من فدا کند. دستم طاقت نیاورد؛ دوباره انگشتانم به سراغ صورت خسته‌اش رفت و نرمیِ پوستم، گودیِ زیر چشم‌هایش را لمس کرد. با این نوازش، آرمان چشمانش را بست؛ مثل کودکی خسته از جنگِ دنیا که تنها مأمن و آرامشش، همین سرانگشتانِ بی‌قرار من باشد. حس کردم آرامش ذره‌ذره از سرانگشتانم به روحش تزریق می‌شود.
قلبم سرریز از عشقی شد که دیگر در قالب واژه‌ها جا نمی‌گرفت. لب گشودم:
«می‌دونی چقدر دوستت دارم؟ می‌دونی چقدر ممنونم که برای ساختنِ این آینده، تمامِ جونت رو وسط گذاشتی؟ آرمانم... قربونت بروم، من همه‌جوره ممنونِ تو هستم.»
آرمان چشمانش را باز کرد. سکوت کرد و لب از لب باز نکرد. اما سکوتش فریادِ همه‌چیز بود؛ نیازی به حتی یک کلمه هم نبود. تمام حرف‌های نگفته‌مان، تمام وعده‌های تلخ و شیرینِ فردا، و تمام عشق‌بازیِ روح، در همان سکوتِ عمیق و تلاقیِ بی‌وقفه‌ی نگاهمان جاری شد. در عمق نگاهش غرق شدم؛ میان چشم‌های او و من، داستانی بود که فقط خودمان دو نفر الفبایش را بلد بودیم.
پایان
