
سراشیبی را با زانوهای لرزان پایین آمد.
برف روی شانههایش آب میشد و تا استخوانش نفوذ میکرد.
هوای سرد هنوز در ریههایش بود،
انگار کوه نمیخواست رهایش کند.
به چایخانهی کوچک کنار جاده پناه برد.
زنی پشت پیشخوان ایستاده بود.
فنجانی بخارآلود جلو آورد؛
بخارش بالا میرفت، مثل رشتهای نازک از زندگی.
«چقدر عجیب بود… دستی که چیزی به او میداد، بیآنکه چیزی بخواهد.
سالها بود هر دستی که به سویش دراز میشد، یا فرمان داشت، یا بیمهری.
این بار، فقط چای بود. و بخار. و سکوتی مهربان.»
لبش را نزدیک برد.
گرما روی پوست خشکیدهاش نشست.
نرم، آرام، بیادعا.
و برای اولین بار فهمید:
بوسه همیشه بر پوست نیست.
گاهی لبهی یک فنجان
میتواند نجاتِ تمام خستگیهای جهان باشد.