
غروب، بر آسمانی خاکستری میلغزید و آفتاب همچون سکهای گمشده آخرین درخششش را خرج میکرد. از دل باد، بوی سفر برمیخاست. پرندگان، دستهدسته، انگار واژههایی که از سطرهای شاعر گریخته باشند، در هوا شکل میگرفتند و میگریختند.
پیرمرد بر سنگی نشسته بود. سالها بود که پرواز برایش تنها خاطرهای دور شده بود، اما هر بار که این سیاهیهای لرزان را میدید، چیزی در سینهاش تکان میخورد؛ چیزی شبیه یاد.
صدای قدمهای آرامی نزدیک شد. دخترک کنار او ایستاد و رو به آسمان پرسید:
«کجا میرن؟»
پیرمرد بدون آنکه چشم از پرندگان بردارد گفت:
«جایی که ما نمیبینیم؛ اما اونا از صبح میدونستن کجاست.»
پرواز، مدام شکل عوض میکرد؛ گاهی موج، گاهی دورانی، گاهی خطی ناتمام که انگار آسمان تنها برای دلهای بیدار مینوشت.
دخترک دوباره پرسید: «کی بهشون میگه که با هم بلند شن؟»
پیرمرد لبخند کمرنگی زد: «آفتاب که به آخر میرسه، هرکسی یادش میافته وقت رفتنه.»
پرندگان با همهمهای تیز و زنده از بالای سرشان میگذشتند؛ صدايشان غروب را چنان پر میکرد که گویی روز دارد آخرین نتهایش را در آسمان مینوازد.
باد شدت گرفت. پرندهای جدا شد؛ دوری زد و درست از برابر خورشید گذشت.
«اون یکی چرا تنهاست؟»
پیرمرد گفت: «بعضیها دیرتر میفهمن. اما مهم اینه که بالاخره میفهمن.»
و هنگامی که آخرین پرنده نیز در غبارِ طلاییِ غروب حل شد، دخترک سرش را بالا گرفت و لبخندی زد؛ لبخندی شبیه پرواز. انگار تازه فهمیده باشد که او هم باید راه خودش را پیدا کند و قدم در مسیر خودش بگذارد.
پینوشت:
به دلیل شرایطی که در این روزها پیش آمده، فعلاً از ادامهدادن داستان «دوستِ من، خودم» معذور هستم. برای اینکه روایت را کاملتر و پختهتر ارائه کنم، نیاز به زمان و آرامش بیشتری دارم.قطعاً در فرصتی مناسب، نسخهٔ کاملشدهٔ داستان را دوباره با شما به اشتراک خواهم گذاشت. از همراهی و مهربانی همهٔ دوستان ممنونم.