افکار و دردهایی نه چندان دلنشین مثل ترکش ها در ذره ذره وجودم جا خوش کرده اند. کوچک اما دردناک و ماندگار. مطمعنم اگر درد ها انسان بودند به جای اشک از چشم هایشان تفرعن جاری میشد.راه فراری ندارم. بزدلانه در برابر انها زانو میزنم و میخواهم وجودم را پس بدهند.
