ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

یک فنجان چای با بنان

بچه ها را به مدرسه رساندم و سریع تر از همیشه به سمت خانه پرواز کردم.

امروز خودم هستم و خودم...

 لباس ها روی دسته ی مبل رها شدند .

لیوانی چای و کلوچه ی خرمایی جای صبحانه ی معمول را گرفت.

یک بخش از وجودم می خواهد مقررات را در چشمانم فرو کند . که من همیشگی طبق عادت لباس ها را سر جایش بگذارد. پشت میز آشپزخانه صبحانه را صرف کند و بعد از آن به روال اکثریت روزهای سال یا به داد خانه برسد یا لیست تمام نشدنی اهداف.

اگر فقط یک روز خودم را از حصار قواعد خودم برهانم چه می شود؟

امروز در راه به این فکر می کردم که اگر تمام نقش های مادر ، همسر ، خانم خانه ، کارمند و فرزند را از روی روحم کنار بزنم، دوست دارم چه کنم؟

از اینکه بیشتر گزینه هایم در این مستطیل کوچک الکترونیکی حضور دارند ، هم نا امید و هم متعجب می شوم.

از اینکه ریشه های تکنولوژی تا چه عمقی از وجودمان نفوذ کرده است.

زبان، نویسندگی ، پازل بازی ،کتاب الکترونیک ، موسیقی و پادکست ، حتی تمام شبکه های مجازی و دوستان و پیج های آموزشی.

ولی من امروز میخواهم لحظه را حس کنم و این یک مورد برای من با وجود موبایل اتفاق نمی افتد.

اینترنت را قطع می کنم و موبایل حالا فقط نقش پخش کننده ی موزیک دارد. تا ده دقیقه احساس گیجی می کنم. انگار زوایای خانه و زندگی را تا به حال اینقدر با کیفیت ندیده بودم .

برای شروع، آهنگ " تا بهار دلنشین " از استاد بنان را  می گذارم . نسخه ای که احتمالا سال ها قبل از تولد من روی صفحه های گرامافون پخش می شده است . چشمانم را می بندم .

 می روم به زمانی که صدای تیک تیک ساعت ها هم وزن داشت و دنیا با متانت حرکت می کرد .

به زمانی که می توانستی ذرات معلق را در آبشار نور خورشید ببینی و صدای قدم های کفشدوزک بر ساقه ی گیاه را بشنوی.

من امروز دیگر شتابی ندارم ...

1 مهر / 343 روز مانده

شبکه‌های مجازیخودشناسیآرامشرهایی
۲
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید