
نمیدانم تارموهای سپید کی به مهمانی گیسوانم آمدند. تنها میدانم روزی که مقابل آینه، در چشمان خودم به دنبال معنایی برای رنجها میگشتم، متوجهشان شدم.
تارهایی در تناقضی آشکار با دنیای فانتزی و جادویی دور و برم؛ قلمرویی که برای خودم ساخته بودم. تارهایی که با رنگهای شادی که میپوشیدم، تضاد غریبی داشتند.
تارهایی که انگار خندههای بلندبلندم هم نتوانسته بود گولشان بزند.
تارهای سپید گاهی زودهنگام میآیند و برخلاف تصورم، همیشه نماد خردمندی و غنای عمر زیسته نیستند. گاهی اثر شبیخون یک حادثهاند.
حالا این لشکر سپید در فکر تسخیر گیسوانی است که هنوز خاطرهی رهاییشان در باد، هنگام بادبادکبازی را یدک میکشند؛ گیسوانی که هنوز عطر نوازشهای دست مادر را در خود دارند.
نمیدانم سالیان چگونه گذشتند، اما میدانم ذرهای به معنای زندگی نزدیک نشدهام.
نمیدانم قرار بود از صدای بوق ترافیکها، صبحهای رباتیکوار کاری و همهمهی آدمیانی که موقتاً در زندگیام حضور دارند، چه چیزی بیاموزم.
فقط میدانم تمام عمر تصورم این بود که هنگام میزبانی از این مهمانان ناگزیر، چون پیرزنی فرزانه و آرام به جهان لبخند خواهم زد؛ نه چون کودکی گمشده در شهربازیای که هیچ از وسایلش نمیداند و از هیچکدام لذتی نبرده است.
کودکی که فقط به دنبال گمشدهای میگردد که یادش بیندازد اصلاً چرا به اینجا آمده بود.
۱۹ مهر / ۳۲۵ روز مانده