ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

کدام سرزمین از آن من است؟

از کودکی عاشق مطالعه بودم. احتمالاً این علاقه‌ام از داستان‌های حسنی و ده شلمرود شروع شده بود و با دزد و مرغ فلفلی و کم‌کم دخترک کبریت‌فروش رشد کرده بود. بعد هم داستان‌های کودکانه‌ی مثنوی معنوی تا کلیله و دمنه.

اما هیچ‌وقت یادم نمی‌رود اولین باری که کتاب «آلیس در سرزمین عجایب» را خواندم. حجم تخیل و موجودات عجیب‌وغریب داستان برایم آن‌قدر زیاد بود که حس می‌کردم در جدیدی در مغزم باز شده است.

این علاقه هیچ‌وقت کمرنگ نشد، اما گاهی از خودم می‌پرسم آیا خواندن انواع رمان‌ها به‌تنهایی کافی است؟ آیا نباید حق تقدم را به آثار مشهور جهان بدهم، به بزرگان دنیای نویسندگی؟

این سؤال در جمع بعضی از کتاب‌خوان‌ها برایم پیش آمد. آن‌ها از مشاهیر با چنان اداواطواری یاد می‌کردند که انگار همنشینشان بوده‌اند! از نظر آن‌ها اعتراف به اینکه بعضی آثار بزرگ، با وجود تمام ویژگی‌های قابل احترامشان، برایم جذاب نیستند، تقریباً اعتراف وحشتناکی است.

مثلاً من به‌هیچ‌عنوان با رمان‌های روسی کنار نیامده‌ام. بخش اعظمش به خاطر نام‌هایی است که در خاطرم نمی‌مانند و بخش دیگرش به خاطر سنگینی روند داستان. برای همین، با ادای احترام به جناب داستایوفسکی، خواندن کتاب‌های ایشان برایم سنگین و ناملموس است. البته نظرم فعلاً بر اساس کتاب‌های «نازنین» و «قمارباز» است و هنوز به «برادران کارامازوف» و «جنایت و مکافات» نرسیده‌ام.

برای من هنوز «جای خالی سلوچ» جناب دولت‌آبادی خیلی جذاب‌تر از آثار جناب داستایوفسکی و آلبر کامو است.

حتی کتاب «راهنمای مردن با گیاهان دارویی» از نویسنده‌ی معاصرمان، خانم عطارزاده، برای من با «صد سال تنهایی» جناب مارکز برابری می‌کند.

کتاب «وقتی نیچه گریست» اروین یالوم را هم از کتاب‌های خود نیچه بیشتر دوست دارم.

من همان‌قدر که تمام کتاب‌های پائولو کوئیلو، یوستین گوردر، سفرنامه‌های جناب ضابطیان و مجموعه‌ی جک ریچر را دوست دارم، از کتاب «کتابخانه‌ی نیمه‌شب» هم که در مدت کوتاهی همه‌جا صحبتش بود، ناامید شدم.

گاهی فکر می‌کنم چرا جرئت اعتراف به بعضی چیزها را نداریم؟

شاید یک توت‌فرنگی از همه لحاظ بی‌نقص‌ترین و بهترین توت‌فرنگی عالم باشد، ولی کسی وجود داشته باشد که اصلاً توت‌فرنگی دوست نداشته باشد.

حالا با احترام به تمام بزرگان می‌نویسم که مدتی است مجذوب نوشته‌های خانم فریدا مک‌فادن شده‌ام. البته که همه‌ی کارهای ایشان به یک اندازه جالب و قوی نیستند، ولی قطعاً از بین کارهایشان، «بخش دی» تا اینجا برایم جذاب‌ترین بوده است.

یک تریلر روان‌شناختی جنایی.

عاشق اینم که سعی کنم حدس بزنم قاتل کیست یا بفهمم چه اتفاقی دارد می‌افتد؛ درست مثل بعضی از داستان‌های آگاتا کریستی.

برای اینکه بین تمام این تریلرهای معمایی مغزم داغ نکند، چند کتاب با ریتم آرام‌تر هم دارم؛ چیزهایی مثل «پیش از آنکه قهوه‌ات سرد شود»، «جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند»، «مغازه‌ی رؤیافروشی دالرگات» و ...

خودم هم دوست دارم روزی بتوانم از این‌جور داستان‌ها بنویسم. البته چیزی که از خواندن مجموعه‌های این عزیزان کشف کرده‌ام این است که برای نویسنده باید خیلی سخت باشد که همیشه یک الگو را پیش نبرد؛ مثلاً اینکه در هر داستان، فردی که بیشترین مدارک علیه‌اش وجود دارد، بی‌گناه از آب دربیاید.

شاید یکی از جذابیت‌های این ژانر برای من همین باشد؛ اینکه نویسنده باید مدام راه‌های تازه‌ای برای غافلگیر کردن خواننده پیدا کند، بدون اینکه دستش بیش از حد رو شود.

علی‌الحساب، این چالش یک سال نوشتن هرروزه را پیش می‌برم تا آرزوی خاک‌گرفته‌ی نوشتنم زنده شود و بعد ببینم کدام سرزمین، جای من است.

۱۷ مهر / ۳۲۷ روز مانده

یوستین گوردرکتابداستایوفسکیآلبر کامومحمود دولت آبادی
۱
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید