امروز می‌خواهم درباره‌ی چیزی برایتان بنویسم که گمان می‌کنم تاریخ انقضایی برایش وجود ندارد؛ چیزی که دیر یا زود با آن مواجه خواهید شد: مد یا همان ترند روز.
مد، گاهی بازی بزرگی است که سودش بیش از همه به جیب سازندگان و گردانندگانش می‌رود. تصور کنید گروهی در گوشه‌ای از دنیا تصمیم بگیرند امسال چه رنگ لباسی بپوشید، چه مدل مویی داشته باشید یا چه وسایلی بخرید و شما، سال‌به‌سال، بی‌آنکه از خودتان بپرسید واقعاً چه چیزی را دوست دارید، دنبالشان راه بیفتید. آن‌وقت کم‌کم از سلیقه و خواسته‌های خودتان دور می‌شوید؛ فقط برای اینکه شبیه چیزی باشید که دیگران به شما می‌گویند زیبا و پسندیده است.
نمی‌خواهم این حرف‌ها را صرفاً به‌عنوان نصیحت‌های یک مادر بخوانید؛ شاید در زمان شما هم چنین حرف‌هایی قدیمی و دمده به نظر برسند! فقط از شما می‌خواهم گاهی این سؤال را از خودتان بپرسید: اگر مد قرار است بیانگر هنر و زیبایی باشد، چرا تعریفش این‌قدر زود تغییر می‌کند؟
یک سال موی صاف زیباست و سال بعد موی فر؛ یک روز ابروهای باریک و روزی دیگر ابروهای پهن؛ امسال فلان مدل و رنگ گوشی و سال دیگر مدلی دیگر. چرا باید چیزی را که دیروز زیبا و خواستنی معرفی می‌شد، امروز کنار بگذاریم و برای خریدن جایگزینش هزینه کنیم؟ به سود چه کسی؟
البته تغییر سلیقه به‌خودی‌خود بد نیست. آدم‌ها حق دارند چیزهای تازه را تجربه کنند، از هنرهای جدید لذت ببرند و نظرشان را تغییر دهند. مسئله از جایی شروع می‌شود که دیگر انتخاب نمی‌کنیم، بلکه احساس می‌کنیم باید انتخاب کنیم؛ چون می‌ترسیم از جمع عقب بمانیم یا دیگران ما را نپسندند.
گاهی حتی چیزهایی را با اکراه امتحان می‌کنیم و وانمود می‌کنیم که چقدر دوستشان داریم؛ بعد هم شبکه‌های اجتماعی را از نمایش این علاقه‌ی ساختگی پُر می‌کنیم. انگار مهم‌تر از لذت‌بردن از زندگی، این شده است که دیگران باور کنند چقدر مطابق روز هستیم!
دخترانم، چه می‌شود اگر به آنچه واقعاً دوست دارید وفادار بمانید؟ اگر چیزی را نمی‌پسندید، فقط به این دلیل که همه آن را می‌پسندند، مجبور به انتخابش نشوید. اگر چیزی را دوست دارید، از آن خجالت نکشید؛ حتی اگر مد روز نباشد. اجازه ندهید ترس از تمسخر دیگران، سلیقه و انتخابتان را تعیین کند. کسانی که فقط به‌خاطر ظاهر و مطابق سلیقه‌ی جمع بودن شما را می‌پذیرند، لزوماً همان کسانی نیستند که باید برای ماندن در کنارشان، خودتان را تغییر دهید. گاهی با کناررفتن چنین آدم‌هایی، جا برای کسانی باز می‌شود که خود واقعی‌تان را دوست دارند.
روزی با دوستی از کشوری دیگر صحبت می‌کردم و بحثمان به اینجا رسید که چقدر غم‌انگیز است اگر اصالت‌های فرهنگی کشورها زیر سایه‌ی موج‌های جهانی کم‌رنگ شوند. چرا خانه‌ها، لباس‌ها و حتی سبک زندگی مردم در گوشه‌های مختلف دنیا روزبه‌روز شبیه‌تر می‌شوند؟ چرا گاهی احساس می‌کنیم یک ربات عظیم مشغول ساختن نسخه‌های تکراری از آدم‌ها و زندگی‌هایشان است؟
من از آشناشدن با فرهنگ‌های دیگر حرف نمی‌زنم؛ این آشنایی می‌تواند دریچه‌ای به دنیایی تازه باشد. حرفم این است که برای پذیرفتن چیزهای تازه، مجبور نیستیم ریشه‌های خودمان را فراموش کنیم. می‌توانیم از دیگران یاد بگیریم و در عین حال، آنچه را از فرهنگ و هنر و هویت خودمان ارزشمند می‌دانیم، حفظ کنیم.
و اما اگر قرار باشد روزی چیزی به نام مد را تحسین کنم، دلم می‌خواهد روزی برسد که مُدِ انسانیت باشد؛ روزی که کتاب‌خواندن، مهربانی، عشق حقیقی به زمین، شناخت فرهنگ‌ها، آفرینش هنری و احترام به تفاوت‌های آدم‌ها چنان خواستنی شوند که مردم برای نزدیک‌شدن به آن‌ها از یکدیگر سبقت بگیرند.
آن روز، اگر قرار باشد همه از چیزی پیروی کنیم، شاید جهان جای زیباتری برای زندگی باشد.
با عشق، از مادری که دوست دارد شما پیش از هر چیز، خودتان باشید.
۴آبان / ۳۱۰ روز مانده
