
از پیش از طلوع خورشید اینجا نشستهام و حالا آفتاب کمجان پاییز خودش را تا لبهی استکانم رسانده. بخار چای محو میشود و ضربات خودکارم روی کاغذ سفید با ثانیهشمار ساعت هماهنگ شدهاند. نمیدانم چند دقیقه است در همین نقطه متوقف شدهام. فکری سمج رهایم نمیکند.
ده سال است این دفتر همراهم است؛ از همان زمانی که نقش مادر بودن به نقشهای دیگرم اضافه شد.
این دفتر را برای ثبت تجربههای زندگیام انتخاب کرده بودم؛ یادگاری برای فرزندانم و شاید نوههایم. شاید هم سپری نامرئی در برابر اشتباهاتی که ممکن بود روزی آنها نیز با آنها روبهرو شوند.
اما دیروز از خودم پرسیدم: در دنیای آینده، آیا تجربههای زیستهی من هنوز به کار کسی خواهند آمد؟
اگر خودم به گذشته برگردم، احتمالاً نصیحت بعضی از آدمها را دربارهی انتخاب رشتهی تحصیلی گوش نمیکنم. نه اینکه حرفشان نادرست بوده باشد؛ دنیا آنقدر تغییر کرده بود که بعضی از آن توصیهها دیگر به کار نمیآمدند.
دفتر را ورق میزنم. از یک طرف نمیخواهم فرزندانم نسخهی دیگری از من باشند؛ همانطور که به قول امام علی (ع)، فرزندان برای زمانی غیر از زمان پدرانشان آفریده شدهاند. از طرف دیگر، نمیتوانم از خودم نپرسم: پس تکلیف این همه تجربه چه میشود؟
چای سرد شده است. تلخیاش با طعم گس ناامیدی درآمیخته.
اما ناگهان فکری به ذهنم میرسد.
شاید قرار نیست این دفتر راه آیندهی آنها را تعیین کند. شاید فقط باید آنچه را زیستهام بنویسم و انتخاب را به خودشان بسپارم؛ بگذارم آنها تصمیم بگیرند کدام تجربه هنوز به کارشان میآید و کدام، در زمانهی آنها، دیگر پاسخی برای پرسشهایشان ندارد.
شاید شکل زندگی عوض شود، اما بعضی چیزها همچنان حرفی برای گفتن داشته باشند؛ همان مفاهیمی که در گذر قرنها، از دل ادیان، شعر و عرفان و داستانهای ریشهدار فرهنگها، به ما رسیدهاند.
پس مینویسم؛ نه برای آنکه راهشان را انتخاب کنم، بلکه برای آنکه چیزی از راهی که آمدهام، برایشان باقی بماند.
۱ آبان / ۳۱۳ روز مانده