
نشسته ام پای نوشتن در حالیکه بعد از سه روز تمام پاورپوینت های جلسه ی عصر حاضر شده و حالا باید از تمام تکنولوژی یاری بطلبم تا غذایم زودتر حاضر بشود ، ظرفها به حمام اتوماتشان منتقل شوند و لباسشویی برای ساعات آخر شب شکمش را پر کند .
کتمان نمی کنم عمری شیفته ی سرعت بودم. شیفته ی سریع رسیدن و نتیجه گرفتن .شیفته ی تمام تبلیغاتی که وعده ی چیزی را فقط طی یک ماه یا نهایتا شش ماه آینده می دادند. و صد البته که هزینه های گزافی هم برای آنها صرف کردم و تقریبا همگی شان تو زرد از آب در آمدند . اگر هم یکی شان مثمرثمر بود تمام شیره ی حیات و ساعات روزمره و سلامت جسم و روان و ارتباطاتم را می مکید تا در رقابت با زمان پیروز شود.
امروز اما عجیب خسته ام . دیگر حتی حس نمی کنم فریادها و دادزدن های هیچ سمینار انگیزشی ای مرا به حرکت وا دارد..
دلم می خواهد به دوره ای دیگر تعلق داشتم حد اقل برای چند هفته .
مثلا اسمم اخترالملوک یا نمیدانم چی چی السلطنه باشد. صبح ها با نور تابیده از شیشه های رنگی بیدار شوم و در ایوان مشرف به حوض بزرگ صبحانه بخورم. هندوانه ای در آب غوطه ور باشد و بوی خاک وآب و شمعدانی های شاداب خبر از اتمام کار باغبان بدهند. خدم و حشم مطابق هر روز مشغول امورات خویش باشند.
از اصغر آقا که خریدهای تازه را به مطبخ می رساند تا صفیه خاتون که چادرش را دور کمرش گره زده و تک تک اقلام خریداری شده را بررسی کیفی و کمی می کند.
بی بی و دخترانش طبق قرار قبلی امروز با بقچه اش از راه برسند تا من از میان پارچه های رنگی و لباس های ملیله دوزی شده ، سرخاب سفیداب هایی که فلان مشاطه گر معروف فقط از آنها استفاده می کند و عطر های فرنگی، خریدم را انجام دهم و آن ها را با کیسه ای زر و لبی خندان و دعاگویان راهی کنم.
خودم دم ظهر به صفیه خاتون بگویم غذای من و حاج آقا را بپیچد . اصغر آقا درشکه ای مهیا کند تا بروم و نهاری که از صبح آرام آرام پخته و جا افتاده را در حجره ی فرش فروشی شوهرم و با او صرف کنم.
خیال باطل ولی زیبایی ست. علی ایحال به زندگی فعلی رجعت می کنم تا برای جلسه آماده شوم . گل بگیرند مدرنیته و سرعت را...
هفدهم شهریور / 358 روز مانده