
میگه : امان از دست شما جوونا. چقدر سمج اید.
ـ حاااجی ، ساده به مقصد رسیدن برای ما افت داره. ما رو از چی می ترسونی؟
مرد حسابی ما از همون نسلیم که از هشت مرحله ی ماریو ، هفت بارشو از جهنم و اژدها رد شدیم و رکب خوردیم تا به پرنسس رسیدیم.
ما اگه توی آتاری دستی ، بازی لایی کشیدن بین ماشینها رو روی دور تند نمی ذاشتیم و تا حد کور شدن پیش نمی رفتیم ،کیف نمی داد.
یا تو مار پله، چار پله که میرفتیم بالا یک مار آناکوندا سر راه مون بود .
ما هموناییم که اگه کسی کتاب حل المسائل گام به گام داشت ، مثل مواد مخدر پنهونش می کرد تا ننگ ساده به مقصد رسیدن رو پیشونیش نمونه.
حاجی ما سرسره های فلزی داغ شده تو تابستون که شیبی معادل سقوط آزاد داشت رو هم با سر ، سر می خوردیم و آخرین درجه ی حرکت تاب هم کممون بود از اون بالا به هوا می پریدیم.
برای خیلی از پسرامون نشستن راحت روی موتوری که دو چرخ داشت افت بود. اصرار داشتند به صورت تک چرخ یک نفره، تک چرخ با سه سرنشین، یا تک چرخ به صورت ایستاده به مقصد برسند. (شاید هم نرسند)
حاجی .. حاجی...
دیگه مایی که نصف شب تا ته حیاط تاریک برای قضای حاجت می رفتیم و نمی دونستیم وحشت تاریکی رو داشته باشیم یا معماری عجیب سرویس بهداشتی ذوزنقه که به مرکز زمین وصل بود ، یا چشم تو چشم شدن با سوسک های عظیم ، رو از سختی کار و سمج بودن نترسون.
ما به ساده نرسیدن عادت داریم
29 شهریور / 346 روز مانده