
بگذار ببارم.
لبریزم از دلتنگی خاطره ی آبی ترین دریا...
نپرس از من که این باران بی امان تا چه زمان جاریست.
نخواه اقیانوس حوادث را تنگ کلمات جای دهم.
همیشه لحظاتی هست که سکوت و نگاه ، حقیقی ترین راوی اند.
به جای پرسش های ناتمام
دمی مرا از بادهای هزار سو ،به سرزمین امن آغوشت پناه بده.
مرا سنجاق کن به یک لحظه سکون ، به یک دم آرامش
به یک خبر خوش کوچک ...
مثلا بگو موسم طلاریزان درختان در راه است.
بگو امروز کودکی خندید .
بگو قاصدک ها در راهند.
برایم از عطر چای و هل در کنار آتش حرف بزن.
بگو عزیز دلم ...
شاید این دریاچه ی شوری که غرقم کرده ، خشک شود.
۲۰مهر / ۳۲۴روز مانده