
برای من وحشتناک ترین بُعد انسان ها، نمایان شدن آن لایه های وجودی ایست که زیر خروارها نقاب دفن شده اند .
گاهی آنچنان عمیق که حتی خود شخص هم قبل از فوران ، از وجودشان آگاه نیست.
و دومین چیزی که دلهره به جانم می اندازد ، اتفاق افتادن دومینو وار حوادثیست که مسیر یک فرد, یا یک
گروه و یا حتی یک دنیا را عوض می کند.
من هنر را می فهمم. لمسش کرده ام . در نظرم از میان تمام تکنیک ها ، آبرنگ لطیف ترین است.
زیبای سیالی که در عین جاری بودن ، قدرت کنترل بالایی می طلبد .
و این لایه ی قدرت طلب و روحیه ی سرکش نقاشی آبرنگ ، زیر ظاهر معصوم و لطیفش پنهان شده.
صحبت امروز من اما راجع به هنر نیست.
راجع به عوض شدن مسیر زندگی یک هنرمند است.
هنرمندی که در نقاشی های آبرنگش نور و زندگی و محبت دیده می شود ، یک آرامش ساکن.
هنرمندی که رویاهای زیبایی داشت اما تنها یک جواب رد کافی بود تا لایه های زیرین وجودش فوران کند.
می بینید:
یک تصمیم ، آغاز پیدایش بهمنی عظیم شد که انسانهای زیادی را در خود بلعید.
آدولف هیتلر ، هنرمندی که آثار هنری اش را نادیده گرفتند
و او به جایش طرحی خونین بر چهره ی جهان انداخت .
31 شهریور / 344 روز مانده...