
جعبه ی قرص هایش در دستش بود. خانه ی خالی قرص وعده ی صبح , نشان می داد که قرص هایش را خورده است اما او یادش نمی آمد. باقی قرص ها منظم و مرتب در خانه هایشان منتظر بودند.
حتی آن قرص های ریز چموشی که هنگام نصف شدن افسار گسیخته تر می شدند و از دستش می افتادند و او مجبور میشد دست کشان روی زمین دنبالشان بگردد .اگر قرص ها نیستند پس حتما خورده بودشان .
این روزها این موارد زیاد اتفاق می افتاد . لیوان های چای سرد شده در گوشه کنار خانه، ظرف هایی که در میانه ی شستشو رها شده بودند و کف روی آنها خشک شده بود و غذاهای سوخته.
هنوز به جعبه قرص نگاه می کرد که سوزش نوک انگشتانش به او فهماند سیگار هم به پایان رسیده و او باز هم نفهمیده کی ؟
گیج بود .گاهی حتی یادش نمی آمد در حال فکر کردن به چه چیزی بوده است . شاید پیدا کردن شغل جدید ، شاید زنگ زدن به رفیقی قدیمی ، یا حتی تعویض لامپ مهتابی نیم سوز که تلاش های منقطعش برای روشن ماندن هم برای خودش هم او زجرآور بود.
خودش را روی مبل انداخت . در ذهنش جستجو می کرد که ببیند چگونه به این روز افتاده است. از چه روزی همه ی حواس و زندگی اش در مه فرو رفته و در دنیایی گنگ گیر کرده است؟ به روز قبل فکر کرد ، یادش نمی آمد که چه خورده و کجاها رفته و چه کار کرده. پریروز هم همین طور ...
از سررسیدی که گزارش های کارش را می نوشت کمک گرفت . ناگهان ذهنش روشن شد.از همان روزی که در اداره خبر فوت ناگهانی همکارش را دادند ،این گونه شده بود. خیلی او را نمی شناخت ولی می دانست حدودا همسن خودش بود. البته سالم تر و فرز تر و با سابقه تر.
یکبار در یک وقت نهار شنیده بود که او می گفت می خواهد بعد از بازنشستگی زمینی که از پدرش به او رسیده بود تبدیل به باغ کند. می گفت دلش می خواهد سبزی تازه بچیند و با خانواده اش زیر سایه ی درختانش بنشینند و نان و پنیرشان را با سبزی و گوجه ی باغ خودش بخورند.
یادش آمد فرد دیگری در جوابش گفته بود : من که حوصله ی این کارها را ندارم . میخواهم دست زن و بچه ام را بگیرم و برویم شمال . یا حتی غرب کشور .تا حالا آنقدر دور نرفتیم . اصلا بیایید بعد بازنشستگی قرار بگذاریم صبح ها برویم همین کوه های اطراف . برادرم رفته و می گوید مسیرش سخت نیست ماها هم میتوانیم برویم. تازه تو که رو پا تری ، صددرصد میتوانی . صبحانه هم برگشتنی کله پاچه بزنیم.
یادش آمد بقیه ی حرفهای آنها را نشنیده بود چون داشت فکر می کرد کی آنقدر از عمرش گذشت که به بازنشستگی نزدیک شد؟ مهم تر آنکه حتی نمی دانست دوست دارد بعد از آن چه کند؟
آن روز به این نتیجه رسیده بود که حالا وقتی بازنشسته شدم بهش فکر میکنم و بی خیال قضیه شد. اما وقتی خبر فوت همکارش را، آن هم بخاطر سکته ی قلبی در خواب دادند ، انگار بخشی از مغزش از کار افتاد.
نه تنها بخاطر حس دلسوزی و فقدان آن همه شور و نشاط و آرزوهای آن فرد، که بخاطر این حقیقت که حس کرد زندگی نکرده است. انگار پرسش آن روز بازگشته بود و خوره ای به جانش افکنده بود .
دلش می خواست چیزی برای خودش داشته باشد. یادش نمی آمد آخرین بار بخاطر چه چیزی ذوق داشت. ذوق داشتن را مخصوص سنین پرشور جوانی میدانست .
با اینهمه هنوز جوابی نداشت . نمیتوانست به یکباره قلبی را که سالها دفن شده بود بیرون بکشد و از او بپرسد چه چیزی را دوست دارد؟
تصمیم گرفت کمی تقلب کند. به آرزوی نرسیده ی همکارش فکر کرد. او در آن لحظه نمی توانست مانند رویای همکارش ،باغ داشته باشد اما ...
مانند فنر از جایش پرید. لباسی که روی دسته ی مبل رها شده بود پوشید . همانطور که در راه پله دکمه های لباس را می بست متوجه شد دارد ضربان قلبش را حس میکند . دارد صدای پرندگان را می شنود. و در را که باز کرد اول از همه به آسمان نگریست. چقدر بزرگ و آبی بود و پر بود از ابرهایی که سوغات خیس دریای شمال را حمل می کردند .
کوه ها را بعد از مدتها در دوردست دید شاید روزی بتواند از آنها بالا برود .
شاید بعد از آن برای اولین بار کله پاچه را تست کند.
به آن طرف خیابان رفت . حالا قلبش وذهنش با هم فرمانروایی می کردند . قلبش طلب می کرد و ذهنش مسیریابی . گلخانه ی کوچک قدیمی از دور نمایان شد. جایی که پیرمرد گلدان هایی را روی سنگفرش خاکستری میچید ...
مرد آن شب با لبخند به رختخواب رفت . به روزی که ریحان ها و گوجه گیلاسی هایش ثمر می دادند فکر می کرد . به لحظه ای که آنها را می چید و با کمی نان و پنیر می برد و در سایه سار درختان پارک میخورد.
شانزدهم شهریور / 359 روز مانده