بابا دوست داشت اسمم «ریحانه » باشه...
بعضی وقتها فکر میکنم اسم ها خیلی روی افراد تاثیر میذارن ، روی روحیات و یا حتی سرنوشت شون...
به ریحانه که فکر میکنم یک دختر ظریف و گندمی به ذهنم میاد با لبخند ملیح...
ازون ها که آروم حرف میزنن و تا یه تعریف ازشون میکنی لپشون گل میندازه.
همونا که سر از گل و گیاه در میارن و حرف زشت نمیزنن. شبیه یک عطر ملایم می مونن.
ساناز ولی نسخه ی شادترشه... گاها لبه های تیز هم داره،
ریحانه میتونه ساعتها در خیالش برای شاهزاده ی رویاهاش میز آرایی کنه و فستیوال دسر و غذا راه بندازه، ساناز ولی داره به معماری و نقشه کشی قصرش فکر میکنه یا با یه کوله پشتی و تیپ چریکی دنبال گنج پنهان هزارساله تو اعماق جنگله!!!
یه دنیا تفاوت میتونه باشه...
چشمم که به گیاه پتوس بی جونم میفته، حال و روزشونو میندازم گردن مامانم که نذاشت اسمم ریحانه باشه.
دهم شهریور /364 روز مانده