
دعوتم کردی به باران و به نور
دعوتم کردی به تالار حضور
دعوتم کردی بدانم کیستم
آنچه می پنداشتم آن نیستم
دعوتم کردی بگویی آمدی
با صدای قطره ها در میزدی
دعوتم کردی به باغ و گلشنت
دعوتم کردی بگیرم دامنت
این چنین آشفته حالی از کجاست؟
این چه شور است این چه نور است این خداست
گر که یک لحظه جدا شم کیستم؟
حیف از آن عمری که بی او زیستم
گفت : گر خشکی، بارانت دهم
همره من باش ، من نانت دهم
صد هزاران راه رفتی پیش ازین
یک قدم با من بیا با من بشین
۱۳ مهر / ۳۳۱ روز مانده
ساناز شهرکی (ریومرا)