
نمیدانم این نامه به دست چه کسی میرسد.
حس میکنم در واپسین لحظات حیات هستم. پس این کاغذ را مینویسم.
بطری خالی نوشیدنیام حامل آن خواهد بود. باشد که امواج دریا شرح حال مرا به گوش فردی دیگر برساند تا عبرت بگیرد.
این داستان نیست. دقیقاً الان توی همین حالتم.
بهخاطر میگرن، مثل دزدان دریایی یک چشمم را بستهام و در تاریکی نشستهام. دخترها هم قرار است دربارهی چند کشور تحقیق کنند و نقشهی جهان جلویم باز است. یک ماگ بزرگ پر از گلگاوزبان هم تسلیبخش من است و حس دریازدگی دارم.
با بچهها تا الان چند پاسپورت جعل کردهایم، با کمی تحقیق. ساخت چند پرچم هم در دستور کارمان است.
همیشه داستان دزدان دریایی و جزیرهی گنج و رد شدن از هزارتوهای مرگبار را دوست داشتهام، ولی بهتازگی فهمیدهام فوبیای اقیانوس دارم.
این کشفم به لطف فیلمهایی است که از اتاقک ناخدای کشتیها در مواجهه با امواج عظیم گرفته شده و در اینستاگرام پخش شدهاند. یا تصور شب در اقیانوس، بدون هیچ نوری تا دوردستها.
نمیدانم منشأ این فوبیاها چیست. منی که نود و پنج درصد عمرم را در شهرهای خشک و بیابانی سیر کردهام، فوبیای اقیانوس چگونه در من نهاده شده؟
یا داستان ترس از ارتفاع و ترس از عنکبوت که خیلی رایج است، چه؟
مثلاً کسی را میشناسم که بیشتر از دو پله نمیتواند از نردبان بالا برود و در طرف دیگر، آن دوستمان را میبینیم که در ارتفاعات نفسگیر با دمپایی تردد میکند و رو به دوربین میگوید: «وضعتان چونه؟»
پس نمیشود با قاطعیت گفت اینها ترسهای مشترک بشری بودهاند و از اجداد نخستینمان به جا ماندهاند.
تازه فوبیاهایی کشف شده که محصول قرن اخیرند؛ مثلاً ترس از دست دادن موبایل، ترس از اعداد، مخصوصاً عدد ۸، ترس از چسبیدن بادامزمینی به سقف دهان یا حتی ترس از ریش.
که این مورد آخری عمراً از انسانهای نخستین به ارث رسیده باشد.
به نظرم فقط فوبیای ترس از تاریکی و ترس از حمام رفتن میتواند به آن دوره برگردد. یا ترس از فیل، به جای ماموتهای مرحوم.
حالا یک سؤال:
آیا کسی هست که مطلقاً فوبیای چیزی را نداشته باشد؟
14 مهر / 330 روز مانده