
تا همین چندی پیش، تمام روز سؤال من این بود:
تا کی میتوانم شمارش هرروزهی این دایرههای سفید را ادامه دهم؟
تا کی میتوانم قطرهچکانی، جان را به خودم تزریق کنم؟
تا کی میتوانم به رویم نیاورم که ستونهای وجودم را همین دانههای سست نگه داشتهاند و فروپاشیام به مویی بند است؟
زمان میخرم برای چه؟
بیآنکه بدانم، ترس از مرگ است که مرا به این دور باطل وامیدارد یا صرفاً عادت به نفس کشیدن؟
کدامین قرص، ساعتِ بازگشت به زندگی را نشان میدهد؟
و امروز میدانم که بهراستی، اگر معنایی برای ادامه دادن نباشد، تمام این تلاشها عبث خواهند بود.
اگر تو هم هر روز، مانند عروسکی کوکی، زندگی میکنی و آخر شب تنها پوستهی تهیات به خانه بازمیگردد، میخواهم چراغ کوچکی در مسیرت روشن کنم:
نه در شهرتِ خالی، معنا را خواهی یافت، نه در ثروتِ صرف و نه حتی در جشنهای پرزرقوبرقی که با تمام شدنشان، روح تو نیز خاموش میشود.
به ما دروغ گفته بودند.
من دویدم. رسیدم. و حتی برگشتم تا دوباره نگاه کنم.
اما معنا، آنجا نبود.
آن چیزی که قرار بود مرا به زندگی پیوند بزند، در مقصدی که برایش اینهمه دویده بودم، انتظارم را نمیکشید.
پس کمی مکث کن.
به دور و برت نگاه کن.
ببین کدام قدمت بر زمین وزن دارد و ردّی از تو به جا میگذارد.
شاید زندگی، همانجایی آغاز شود که دیگر برای رسیدن نمیدوی؛ جایی که حضورت، هرچند کوچک، چیزی را در جهان اندکی تغییر میدهد.
11 آبان / 308 روز باقیمانده