
فردا کلا مدرسه ام. نمی دونم بچه ها این حجم از انرژی و قدرت تار های صوتی رو از کجا میارن؟
جیغ های تیز در هنگام پیدا شدن در بازی قایم موشک یا خنده های مداوم که صرفا در کلاس تبدیل به ریز ریز خندیدن زیر میز میشه . وقتی هم که سوالی می پرسم چنان با داد و فریاد تقاضا دارند که اونها رو برای جواب انتخاب کنم انگار زندگیشون به همین پاسخ وابسته است.
و خدا نکنه یک روز خودکارم رنگ نده و بگم یکی لطفا یک خودکار بهم بده... هر 15 نفر از روی سر و کله ی هم رد میشند که کلکسیون خودکارهاشونو توی چشمم کنن تا انتخاب کنم.
اوج صبوری اونجاست که یک مطلب ساده رو به هزار روش میگی و باز م سوال می پرسند . اون هم نه مطلب درسی . کافیه بگم برای جلسه ی بعد دفتر خط همراهتون باشه. یهو صداها اینجوری میشه:
خانوم کی بیاریم؟ چی بیاریم؟ مگه نقاشی کار نمی کنیم؟ میشه نیاریم؟ همین سوالات در ده مدل دیگر پرسیده می شوند و حداقل ضربدر چهار می شود ( چون هر سوال را چند بار تکرار می کنند)
در این مواقع خیلی دوست دارم قیافه ی خودم را ببینم که کنار تخته زیر جمله ی بزرگ " هفته ی بعد دفتر خط را بیاورید " ایستاده ام و هنوز هم دارم جواب می دهم.
راستش تدریس در دبستان جزو آخرین مشاغلی بود که می خواستم امتحان کنم و هیچ وقت این کار را در خودم نمی دیدم . برای من همان مدیریت نمایشگاه و سر و کله زدن با هنرمندان و هماهنگی های هزار طرفه راحت تر بود ولی زمانی که وارد این شغل شدم انگار چیزهایی را برای بار اول تجربه می کردم.دنیایی جدید را ...
مثلا اینکه هر بار وارد مدرسه می شوم بچه ها می دوند تا بغلم کنند و این بین باید حواسم به اون کوچولوهایی که با مانتو هایشان شبیه جاکلیدی های بامزه شده اند ، باشد که له نشوند.
یا اینکه بعضی بچه ها من را آدم امن شان می دانند و از اینکه فلان دوستشان وقتی شکلات را نصف می کرده تکه ی بزرگتر را برای خودش برداشته و این دلش را شکسته و حالا با هم قهرند می گوید.
با وجودی که بین آنها از درون شبیه اختاپوس کنار پاتریک و باب اسفنجی ام ولی حالا هم عاشق آنهایم و هم عاشق شغلم...
26 مهر / 318 روز مانده