خاطرات یک سررسید سالانه ( قسمت دوم)

با رفتن آدمم دفتر To Do List که  بعدها فهمیدم دور وبریا بهش دستیار اعظم میگن داد زد: بچه ها هر کی حدس زد امروز چند تا برنامه توم نوشته بود؟ اونم واسه یک روز...

تقویم رو میزی یه نگاهی به خودش انداخت و گفت ایونت خاصی نزدیک نیست . علامتی هم جدیدا روم نزده پس احتمالا هفت هشت تا کار معمول روزانه بوده.

چراغ مطالعه گردن کشید و گفت : نه بابا بیشتره خودم دیدم دیشب تا ساعت دو داشت کتاب توسعه فردی و موفقیت و چگونه پولدار شویم و ازین چیزا که کیلو کیلو پول میده براشون می خوند . احتمالا تو جو گیری ده تا کار نوشته باشه واسه امروزش.

ساعت گفت : عه عه عه میگم چرا صبح دهن وا نکرده بودم کوبید تو سرم و بلند شد. کی قبل خواب کتاب انگیزشی می خونه آخه ؟

چراغ گفت والا . من خوابم گرفته بود ولی اون نه

دفترچه ی دستیار اعظم داد زد: عدد بگین فقط. چند تا بوده باشه خوبه؟

چند تا صدا با هم گفتن همون ده یازده تا دیگه .

دستیار گفت : بیست و سه تااااا. باورتون میشه . این دختر یک معتاد به کار دیوانه است . ببین کی بهتون گفتما.

چراغ مطالعه یهو داد زد : عه تازه وارد داریم . بعد گردن درازشو کشید و صورتشو تا جایی که میشد بهم نزدیک کرد و قبل ازینکه خودم چیزی بگم گفت : وااا سررسیده که ... هیییی ماشین حساب ! مگه دختره پریروز حساب کتاب نکرد باهات و گفت دیگه چرت و پرت  نمی خره.

صدای گنگ ماشین حساب از توی کشو اومد که گفت : باید همون موقع چارتا رقمو بالا پایین می کردم که آدم بشه. باز آخر ماه حرصشو سر من خالی میکنه عههههه .

داد زدم : هییی من یک سررسیدم .عملا یک دفترم با کلی کاربرد . ساده و شیک هم هستم و مناسب هزارتا کار مختلف . نه یک تقویم به درد نخور یک ساله.

صدای گریه ی تقویم رومیزی بلند شد. ساعت گفت : همینو می خواستی؟ کم توی زمستونا با افسردگی فصلی تقویما دردسر داریم خودمون؟

گفتم : خودتون شروع کردین.

دستیار گفت : اوکی دعوا نداریم تا ببینیم برای چی خریداری شدی. بهت بر نخوره ها اینجا همه جور دفتر و اقلامی داریم که همشون برخلاف سادگی و فرضا شیکی شما ، فانتزی ان. اصلا این آدم فانتزی پسنده.بعدم اینکه کی توی زمستون سررسیدی می خره که ده ماهش رد شده؟

ماشین حساب خودشو به در و دیوار کشو می کوبید و داد می زد: حاضرم شرط ببندم که تو حراج خریدتش. هرچی بدبختی و بی پولی و بیچارگی داریم ازین خریدهای بلااستفاده ی توی حراج این خانومه.

ساعت گفت : تو چرا حرص می خوری؟ تو فقط یه حسابداری. پولشو که تو نمی دی. بذار بخره مثل بقیه بندازه گوشه کمد. به تو چه ....

ماشین حساب گفت : وقتی  همیشه جوری دکمه هامو فشار میده و آخرشم منو پرت می کنه کنار که انگار تقصیر منه ، خیلی هم به من ربط داره.

افکار و استرس های خودم برای سرنوشتم کم بود که حالا گیر یک جماعت خاله زنک پرحرف هم افتاده بودم. این جلسه ی معارفه ی جذابی نبود که منتظرش بودم. باز خدا رو شکر پیرمرد فروشنده قبل تحویل دادنم یک دستمال به سر و رویم کشیده بود و مثلا مرتب بودم ، ولی اگر قرار بود مانند حرف ساعت دوباره داخل یک کمد بی مصرف بمونم چی؟ اول روز خوشحال بودم که خریداری شدم ولی حالا ترجیح می دادم که بازیافت می شدم و شانسمو در تناسخ بعدی امتحان می کردم...

(ادامه دارد...)

3 آبان / 311 روز مانده