
تا شب، هزار بار دختر از کنارم رد شد و هر بار قلبم تندتر میزد. میخواستم سرنوشتم را بدانم.
بقیه کمکم سراغ صحبتهای روزمرهشان رفته بودند و من دیگر سوژهی حدسیاتشان نبودم.
آخر شب، بالاخره دختر آمد بالای سرم. چند لحظه بهم خیره شد، دستی به جلدم کشید و گفت:
ـ خوش اومدی...
خودکار را برداشت و حاضرم قسم بخورم اگر دفترچهی To Do List (دستیار اعظم) لعنتی دهانش را بسته بود، بالاخره چند خطی توی من مینوشت؛ اما دختر با دیدن چند کار باقیمانده در فهرستش، خودکار را پایین گذاشت.
با کلافگی نگاهش بین ساعت و دستیار اعظم میچرخید. پوفی از سر کلافگی کشید و دوباره بلند شد تا به چند مورد تیکنخوردهی باقیمانده رسیدگی کند.
آنقدر حرصم گرفته بود که منتظر بودم بهمحض خارجشدن دخترک از اتاق، با جلد محکمم توی دهان دستیار اعظم بکوبم و تو دهنیِ حسابیای نثار قیافهی مغرورش کنم. اما دختر قبل از رفتن، با انگشتان ظریفش چند ضربهی آرام به جلدم زد و گفت:
ـ فردا صبح زود، اولین کاری که میکنم، اومدن سراغ توئه...
همین یک جمله کافی بود تا خشمم فروکش کند. لبخندی پیروزمندانه روی جلدم نشست و با افتخار سرم را جلوی چشمهای متعجب فضولهای دوروبرم بالا گرفتم.
من قرار نبود توی کمد بپوسم. او برایم برنامه داشت!
---
صبح روز بعد
نمیدونید چه عذابییه کنار تیکتیک ساعت خوابیدن! حتی صدای قژقژ چرخدندههاش رو هم میشنیدم. حالا خودش هی منکر میشه که خر و پف نمیکنه و صدای تیکتاکش هم طبیعیه؛ همونقدر صدا میده که در طول روز میداده و عمداً شبها صدایش رو بالا نمیبره!
نمیتونم حرفم رو ثابت کنم، چون ظاهراً غیر از من، هیچکس با این همه سروصدا مشکلی نداره و همه راحت خوابیدن.
از اولین رگههای نور که به اتاق تابید، منتظر بیدارشدن اعضای این جماعت بودم؛ اما انگار تصور من از صبح زود با تصور اونا کمی فرق داشت.
یادم میاد وقتی توی مغازه، همهی ما مثل تپهای از کاغذ روی هم تلنبار شده بودیم، بینمون کتابهای قدیمی هم پیدا میشد. یکی از اونها عادت داشت هر چند وقت یک بار جملهی قصاری بگه و بعد، برای جلوگیری از ورود گردوخاک به حلقش، دوباره ساکت بشه.
یک بار گفت:
ـ برزخ از دوزخ بدتره.
گفتم:
ـ یعنی چی؟
گفت:
ـ بلاتکلیفی، پسر جان! اینکه ندونی تهش چی میشه، عذابش بدتر از اینه که بدونی و بالاخره بپذیریش...
حالا معنی حرفش رو میفهمم.
بالاخره دختر بیدار شد؛ اون هم نه با صدای ساعت. انگار خودش هم توی مغزش یک ساعت اتوماتیک داشت که بیدارش میکرد. لحظهای لبهی تخت نشست و گنگ به اطراف نگاه کرد.
و بعد، در کمال ناباوری دیدم اومد پشت میز و خودکار رو برداشت تا اولین کلماتش رو روی من بنویسه.
بالای اولین صفحهام، بیتوجه به تاریخ اول فروردینی که مدتها ازش گذشته بود، نوشت:
خستهام...
بعد سکوت کرد و دوباره به پنجره خیره شد.
ذوقم از اینکه بالاخره چیزی روی صفحههام نوشته شده بود، با دیدن اولین کلماتش ماسید! از دختری که اینهمه لوازم فانتزی داشت، اینهمه کتاب موفقیت میخوند و اینهمه فهرست و برنامه داشت، توقع هر جور حرفی رو داشتم، الا این.
بعد از مکثی طولانی، ادامه داد:
ـ از این همه نقاب، از این همه نقش بازیکردن خستهام. انگار سالهاست خودم رو گم کردم و دیگه هیچ شکلی ندارم. امروز قراره سخنرانی کنم. قراره مثل یک آدم موفق لبخند بزنم. قراره باز هم بعضیها با شگفتی و بعضیها با حسادت نگاهم کنن. یک پروژهی عظیم دیگه هم تموم میشه و یک برگ دیگه به رزومههام اضافه میشه. پس چرا احساس خوشحالی ندارم؟ یه زمانی فکر میکردم رسیدن به این نقطه یعنی ته خوشبختی. پس چرا این حفرهی عمیق توی قلبم پُر نمیشه؟ چرا؟
کمی مکث کرد و ادامه داد:
ـ دکتر گفته اینها رو بنویسم، ولی انگار صدای خودم رو توی یک غار خالی میشنوم که مدام اکو میشه. غیر از خودم و این دفتر، هیچکس از این حجم خلأ و تنهایی خبر نداره...
دختر بعد از نوشتن رگباری این جملهها، ناگهان خودکار رو بیقید رها کرد. به من خیره شده بود، اما میدونستم ذهنش اینجا نیست.
چراغ مطالعه سعی میکرد از دور گردن بکشه تا بفهمه چه اتفاقی افتاده. دستیار اعظم هم از اینکه این بار من اولین دفتری بودم که دختر سراغش رفته بود، با بیزاری و خشم نگاهم میکرد.
اما برام مهم نبود.
همون لحظه حس کردم حامل رازی هستم که بقیه ازش خبر ندارن. چقدر خوشحال بودم که دخترک دیشب، زیر نور چراغ مطالعه، اینها رو ننوشته بود! مطمئن بودم اون گردندرازِ حراف، ذرهای برای حریم خصوصی دیگران ارزش قائل نیست و همهی این حرفها رو مو به مو برای بقیه تعریف میکرد.
دلم آشوب شده بود.
با صدای زنگ موبایل، دختر سریع من رو بست و از اتاق بیرون رفت.
بعد از رفتنش، چراغ مطالعه گفت:
ـ پیس، پیییس! چه خبره؟
گفتم:
ـ چی رو چه خبره؟ اگه عمومی بود که روی تختهوایتبرد مینوشت!
ساعت پوزخندی زد و گفت:
ـ ولش کن. تازهوارده! دستیار اعظم هم هفتهی اول فکر میکرد پلنر رئیسجمهوره و برنامههای سریش رو لو نمیداد.
بعد، موضوع بحث رو جوری عوض کردن که انگار اصلاً براشون مهم نبود چه اتفاقی افتاده.
ولی برای من مهم بود.
وقتی دختر جلوی آینه با اقتدار و محکم لباسهاش رو مرتب میکرد و به آرایشش میرسید، دستیار اعظم با غرور گفت:
ـ این چهرهی موفق، نتیجهی زحمات منه؛ بهعنوان دستیار!
ساعت گفت:
ـ من صبحها زود بیدارش میکردم که به کاراش برسه. هزار بار در طول روز هم کوک میشدم!
چراغ مطالعه هم گفت:
ـ من تا مرز سوختن لامپم شبها بیدار میموندم که خانوم کتابهای توسعهی فردیش رو بخونه!
وارد بحثشون نشدم.
اونا به همهچیز دقت میکردن، الا نوع نگاه دختر توی آینه.
چشمها هیچوقت دروغ نمیگن و من از حسی که توی چشمهاش بود، احساس خطر میکردم.
خطر برای خودش...
(ادامه دارد...)
بهجا مانده از ۵ آبان | ۳۰۹ روز مانده