-لعنت بهش . از همون روز اولی که فهمیدم یک سررسید سالانه ام میدونستم تقدیر مزخرفی در انتظارمه . یک هدیه ی لوس و تکراری می شدم که در بهترین حالت به عنوان دفتر برنامه ریزی های مهم کاری مورد استفاده قرار می گرفتم. حتی به چکنویس شدن هم فکر کردم خودم را قانع کردم که همین که روی برگه های من سوالات ریاضی فیزیک حل شوند یا پیش نویس یک کتاب باشم هم می توانست، چیز جالبی باشد.
روز اولی که خریداری شدم محترم بودم . آدمم من را در مرکز میزکاری اش گذاشته بود اینجا تک و تنها در مرکز توجه بودم نه مثل آن مغازه ی لوازم التحریر کهنه و خاک گرفته که ما رو مثل یک کپه جنس که امیدی به فروششون نداشت روی هم انداخته بود.
تا شب همش چشم می گردوندنم ببینم این آدم چرا منو خریده .
وقتی منتظری ببینی سرنوشتت قراره چی باشه انگار زمان کش میاد و نمی گذره .
از فرصت استفاده کردم و سعی کردم با تحلیل محیط دور و برم به سرنخ هایی دست پیدا کنم .
میز چوبی نسبتا قدیمی با خط و خش نشون می داد که اون آدم خیلی اهل تجمل نیست و کارایی براش مهمه. البته امیدوارم با این استدلال منو نخریده باشه درسته که ظاهرم ساده است ولی ترجیح میدم ازون ساده هایی باشم که بهم میگن شیک ، نه صرفا کاربردی.
یک تقویم فانتزی کوچک با کلی دایره و علامت هم در در گوشه ای جا خوش کرده بود. با توجه به این علامت ها امیدوار شدم که شاید نقش دفتر برنامه ریزی به من محول شده باشد .
در همین فکر ها بودم که آدمم آمد و دفتر " To Do List " اش را روی میز گذاشت و با خودکار چند تا علامت داخلش زد. سپس کش و قوسی به خودش داد .
بعد دست دراز کرد و من را برداشت . کمی بررسی ام کرد و دوباره سرجایم قرار داد و رفت ...
(ادامه دارد ...)
۲ آبان / ۳۱۲ روز مانده
