فردا ۳۷ مین باریست که کسانی برایم تولد مبارک میخوانند و کسانی هم هستند که پارسال میخواندند و امسال حتی آن را به یاد نخواهند آورد.
اما چرا احساس میکنم تولد هزارسالگی ام است؟
نه به رسم هرساله ذوق زده ام و نه لیست اهداف می نویسم. بالاخره فردا هم ۲۴ ساعتیست مثل باقی روزها که حتی اگر از تقویم هم حذف شود خیلی ها متوجهش نمی شوند.
من و رویا نداشتن؟ من و خیالبافی نکردن؟ من و تصور نکردن سفرهای دور دنیا؟
انگار ناگهان بزرگ شده ام ، مانند پیرزنی که شالش را دور شانه اش پیچیده، روی صندلی راکی رو به روی پنجره نشسته و نگاه می کند که باد ،چطور برگ زرد و خشک را به این سو و آن سو می برد.
۹ شهریور سال نمیدانم چند/ 365 روز مانده