ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

توقع نداشتم...

دارم فکر می کنم چه می شود که توقع برخی رفتارها را از بعضی ها نداریم و وقتی خلاف تصور ما عملی از آن شخص سر می زند ، این قدر آزرده می شویم.

چندین روز است دلم از رفیقی گرفته که انتظار نداشتم صرف اختلاف تفکر و عقیده ، دوستی و همکاری چندین ساله مان را خراب کند . درست یا اشتباه بودن کار او برایم جای سوال نیست زیرا آدمها با بینش های مختلف بزرگ می شوند و گاها تعصباتی دارند که برایشان از خیلی مرزها اهمیتش بیشتر است و گاهی آن تعصب نمی گذارد آنها به انسان های دیگر حق داشتن نظر مخالف را بدهند.

بحث من بخاطر درد شدیدی ست که بخاطر " از او توقع نداشتم" اتفاق می افتد. مثلا اگر آن حرف ها را فردی غریبه یا کمتر صمیمی می زد ، اینقدر دردناک نبود.

فکر می کنم توقع از افراد از آنجایی شروع می شود که ما صرف شناخت چند خصوصیت اخلاقی از آن فرد ، در ذهنمان او را از همه جهات فردی امن می پنداریم . در حالیکه آن فرد وجه های شخصیتی دیگری هم داشته که برای ما پنهان بوده و حالا در مواقع خاص نمایان شده .

مثل اطمینان کردن به سلامت و شیرینی سیب های یک باغ فقط از روی دیدن چند درخت اولیه.

حالا چاره چیست؟ اینکه در انزوا فرو برویم یا همیشه جایی در ذهنمان برای بروز هرگونه رفتار پنهان از افراد باقی بگذاریم .

تا وقتی دوستی مان شاد و خوب است ، لذتش را ببریم و وقت هایی که وجهه های تاریک رو می شود ببینیم آیا میتوانیم فرد مقابل را با این بخش تاریک باز هم بپذیریم؟

با علم به اینکه خود ما هم وجه های تاریک داریم و هیچ رابطه ای همیشه روشن نیست.

به قول عزیزی : همه ی ماها مثل اشکالی هستیم که در بخشی قسمتهایمان لبه ی تیز داریم و در روابط مختلف روزهایی هست که لبه های تیز ما به هم گیر می کند و آسیب می زند. هنر در همیشه رها کردن نیست , هنر اینست که کم کم هم لبه های تیز خودمان را صیغلی کنیم و کمتر آسیب رسان باشیم و هم بدانیم به هر آدم از چه وجه هایی می شود نزدیک شد و مراقب چه لبه های تیزی باید بود.

چهاردهم شهریور / 361 روز مانده

توقعروانشناسیرابطهجدایی
۰
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید