
باید بنویسم ... بله باااید
زیرا از رها کردن رویاهایم خسته شدم. زیرا از کوتاه آمدن بخاطر زجر استمرار خسته شدم. زیرا ازینکه فقط فکر کنم کدام فعالیت من منتج به دریافت حقوق ، تربیت فرزند و امور خانه می شود خسته شده ام.
به قول آقای سروش صحت : بنویس حتی اگر نمیدانی چه بنویسی ،بنویس: نمیدانم چه بنویسم.
و من امشب در همین نقطه ام.
پس می نویسم : نمی دانم چه بنویسم فقط می دانم راه رهایی ام از لا به لای همین جملات می گذرد.
نمی دانم چه بنویسم ولی میدانم که این نوشتن مثل لحظات کوتاه نفس گرفتن فردی در حال غرق شدن است.
آیا به اندازه ی کافی متن ها و نوشته های سیاه ،عالم را تسخیر نکرده اند؟
دیگر نیازی به صحبت از غم و درد و تنهایی بشر و لجن گرفتگی دنیا نیست.
می خواهم از صبح بنویسم و از نور . می خواهم ...
اما مانند خراشیدن دیوار ناامیدی با ناخن هایم ، برایم سخت و طاقت فرسا و دور از دسترس است.
نمی دانم چه بنویسم زیرا امشب فیلتری روی روحم کار نمی کند .
که سدی طغیان امواج متلاطم افکارم را تاب نمی آورد.
نمی دانم چه بنویسم و انگشتانم تحت فرمان هذیان های مغز تبدار منند.
درین تاریکی چنان با نور بیگانه ام که انسان نخستین با آتش.
24 شهریور / 351 روز مانده