
گفتم : اشکال خوبی کردن چیه؟
گفت : بین اینکه " چون آدم خوبی هستی خوبی می کنی" با " خوبی می کنم تا ثابت کنم آدم خوبی ام " فرق هست.
حرفش به طرز عجیبی هم درست و هم دردناک بود.
گفتم :چجور بفهمم کدومم؟
گفت: با خودت فکر کن اگه کسی متوجه کار خوبت نشد، یا تشکر نکرد چه حالی بهت دست میده؟
گفتم: حالم بد میشه ولی وقتهایی که متوجه کار خوبم میشن هم خوشحال میشم.میگم چه خوب که قدرمو میدونه. چه ایرادی داره مگه؟
میگه : تا حالا تو دلت شک کردی که دوستت داره؟ تا حالا شده وقتی که حس می کنی کمرنگ شده درجه ی خوبی کردنتو ببری بالا؟
جوابم یک هوم زیرلبیه .
گفت : صادقانه فکر کن . به نظرت چرا دوستت داره؟ چرا گاهی با اینکه بهت میگه " دوستت داره" هنوزم یک شک ته دلت هست؟
گفتم : فکر میکنم منو بخاطر کارایی که براش می کنم دوست داره نه خودم ...
سری به نشانه ی تایید تکان داد و گفت:
- و اگه اون آدم بره؟
- نمی دونم ... شاید فکر کنم من کم گذاشتم شایدم عصبانی بشم و حس حماقت کنم بخاطر کارایی که براش کردم...
هه، چه سناریوی پر تکرار و عجیبی!!!
خسته ام
کاش مرز را بدانم .
زیرا کسی که تا انتهای ایثارگری می رود در صورت شکستن باورهایش ، تا انتهای ویرانگری هم خواهد رفت و این عذاب تا ابد تکرار می شود.
"اندازه نگه دار که اندازه نکوست هم لایق دشمن است و هم لایق دوست"
سعدی
8 مهر / 336 روز مانده