از من شاکی ست . بخاطر اینکه در جمع دوستانش حرفی برای گفتن نداشته .
از این که هیجان زده بوده که کسی از بچه ها بالاخره با او باب صحبت را باز کرده اما به پوزخند و اشاره های قایمکی بقیه ختم شده.
ازینکه دیگر همکلاسی هایش موبایل دارند در اینستا فلان بلاگرها را می شناسند ، حرکات موزون گروه های موسیقی کره ای را حفظند و از هیجان دیدن ونزدی و آنابل می گویند.
اینکه از همان زمانی که او گفته بازی فکری دارد و عاشق ساختن سازه با لگو هست ، در نظر همکلاسی هایش شبیه آدم فضایی بوده .
گاهی شک می کنم مگر یک کودک ده ساله که جسمش هنوز کودک است ،با چه سرعتی مراحل بلوغ فکری را طی کرده که نام برخی نوشیدنی ها را بداند که نباید. که طعم های مختلف قلیان را بشناسد و به انواع ژست های عکاسی نه چندان معصومانه و مناسب سنش، مسلط باشد.
در مقابل شکایت دخترم ، درد عمیقی در وجودم لانه می کند.
به او می گویم روح و مغزش مانند یک گلدان کوچک است . داخل یک گلدان اگر به زور بخواهی درخت بکاری گلدان می شکند. هر چیزی در زمان خودش درست و سالم و زیباست.
می گویم : لازم نیست برای پذیرفته شدن در هر جمعی خودش را تغییر دهد؛ لازم نیست تن بسپارد به ایده های صنعتی به نام مد و عروسک بی اراده ای باشد که دیگران تصمیم بگیرند چه بپوشد و چه چیزی را دوست بدارد.
می گویم : بگرد دنبال دوستی که دنیاهایتان شبیه هم باشد. تا آن زمان مانند هر روز خانوادگی باب اسفنجی میبینیم. خانوادگی بازی های فکری می کنیم و حواسمان به اندازه ی گلدان های روحمان هست.
آن روز کودکم حرفم را پذیرفت و شاید فراموش کرد. اما شوری که در دلم انداخته بود پایانی نداشت.
ماموریت من آغاز شده بود با رصد خانواده ها و کودکان اطراف و هم فکری و مشورت با مدیر و معلم مدرسه.
به طور نامحسوس کودکانی که روحیاتی شبیه دختر من داشتند در فعالیت ها در کنار هم قرار گرفتند و کم کم باب آشنایی شان شکل گرفت.
هر روز که از فرزندم می پرسیدم در مدرسه چه خبر بود ، رگه های ریشه گرفتن این دوستی ها خودش را نشان می داد در ذوق ها و لبخندها و پرحرف تر شدن دخترم.
امروز که این ها را می نویسم : دخترم دوستانی ثابت پیدا کرده هرچند کم ولی عمیق. دوستانی که با هم از ساختن کاردستی , بازی با عروسک و لگو و خواندن داستان لذت می برند.
و بی تعارف ، فکر می کنم کار درست را کرده ام ...
هجدهم شهریور / 357 روز مانده
