سلامی بعد از 2 سال غیبت
امروز داشتم پروفایل ویرگولم رو نگاه میکردم که دیدم زیرش نوشتم دختری 11 ساله...
با خودم گفتم چقدر زمان بی رحمانه میگذره!چقدر سریع!
انگار همین دیروز بود که تازه 11 ساله شده بودم
کودکی همیشه برای من تداعی کننده ی بازی و شاد بودن بود و صرفا با نام کودک یک بچه ی 5 ساله توی ذهنم می اومد
اما امروز با خودم گفتم اصلا کودکی یعنی چی؟یعنی چه زمانی؟تا کی کسی میتونه کودک بمونه؟
به نظر من کودکی به معنی نفهمیدن و بی خیالی نیست
بلکه کودکان میفهمند، درک میکنند، ولی این رو هم میدونن که اتفاقات یک دنیای شلوغ ارزش خراب کردن قصر کودکیشون رو نداره بچه ها خیلی بهتر از آدم بزرگا فهمیدن که در حال زندگی کنن فهمیدن که فقط یک بار زندگی می کنن، فهمیدن لذت ببرن از زندگیشون
کاش همه در هر سنی گاهی کودک میشدیم و بدون نگرانی از قضاوت شدن بلند میخندیدیم و میدویدیم
کاش دوباره لذت راه رفتن روی جدول های خیابون رو یادمون بیاد
کاش دوباره بخاطر یک شکلات کلی خوشحال بشیم
کاش دوباره در حال زندگی کنیم
کاش از بچه ها یاد بگیریم همدیگه رو ببخشیم
کاش یاد بگیریم برای شاد بودن دنبال دلایل عجیب و غریب نباشیم
کاش یاد بگیریم که نگران حرف دیگران نباشیم
یکم، برای یک ساعت هم که شده سعی کنیم فارغ از مشکلات و غم ها دوباره کودک بشیم و به سمت دنیای کودکی پرواز کنیم و از لحظه لحظه زندگیمون لذت ببریم، یادمون نره ما فقط یک بار زندگی میکنیم...?
