طرفداران آرتور در هنگام بیماری او از سر تا سر جهان نامه هایی محبت آمیز برایش فرستادند
یکی از دوستداران وی در نامه خویش نوشته بود :
چرا خدا تو را برای ابتلا به چنین بیماری خطرناکی انتخاب کرده؟
آرتور در پاسخ این نامه چنین نوشت :
در سر تا سر دنیا
بیش از پنجاه میلیون کودک به انجام بازی تنیس علاقه مند شده و شروع به آموزش می کنند
حدود پنج میلیون از آن ها بازی را به خوبی فرا می گیرند
از آن میان قریب پانصد هزار نفر تنیس حرفه ای را می آموزند
و شاید پنجاه هزار نفر در مسابقات شرکت می کنند
پنج هزار نفر به مسابقات تخصصی تر راه می یابند
پنجاه نفر اجازه شرکت در مسابقات بین المللی ویمبلدون را می یابند
چهار نفر به مسابقات نیمه نهایی راه می یابند
و دو نفر به مسابقات نهایی
وقتی که من جام جهانی تنیس را در دست هایم می فشردم هرگز نپرسیدم که خدایا چرا من؟
و امروز وقتی که از این بیماری لاعلاج درد می کشم باز هم اجازه ندارم که از خدا بپرسم : چرا من؟
احتمالا بیشتر افراد این داستان کوتاه اما واقعا زیبا را خواندیم اما واقعا چرا در هنگام غم و ناراحتی از همه گله می کنیم ولی در هنگام شادی نمی گیم ممنونم، نمی گم خدایا شکرت، نمی گیم من چقدر خوش بختم؟
کمی فکر کنیم واقعا چرا؟
چرا وقتی میتونیم هر روز روزمون رو با جمله چه خوب که یک فرصت دیگه برای زندگی کردن دارم شروع کنیم
با فکر کردن به کارها و جمله وای امروز چقدر کار دارم و خستم و... شروع کنیم؟
اتفاقات خوب و بد جزو باطن زندگیه اما ما با فکر ها و جملاتمون انتخاب می کنیم که اتفاقات خوب راهشون رو به سمت ما کج کنند یا اتفاقات بد
ما میتونیم انتخاب کنیم که روز خوشی داشته باشیم یا نه
یک لحظه خودمون رو بزاریم جای یک اتفاق خوب آیا پیش کسی میریم که نا امید و کسله یا فرد با نشاطی که به زندگی امیدواره؟
پس سعی کن همیشه با نشاط باشی، شاد باشی، شکرگزار باشی... و به هنگام سختی مشو نا امید کز ابر سیه بارد آب سپید پس امیدوار باش و شاد و بدون هر اتفاقی حکمتی داره حتی اتفاقات بد اما این ماییم که گاهی متوجه چیزی که به صلاحمونه نمیشیم
