هر شب به ماه نگاه میکنم که چگونه ظلمات شب را روشنی میبخشد؟
انگار پرواز میکنم و با ماه رهسپار میشوم تا آسمان خیال
روی ستاره کوچکی مینشینم و زلف های ماه را میبافم
برایش تاجی از ستاره های پرنور درست میکنم و روی سرش میگذارم، آه که چقدر زیبا میشود این ملکه آسمان شب
باهم در آسمان خیال قدم میزنیم و من سبد سبد ستاره میچینم برای زمینیان تا در قلبشان بگذارند و نورانی شوند، ستاره شوند، مثل ستاره هایی که نمیدانند لحظه ای دیگر زنده هستند یا نه اما باز هر شب میدرخشند و در آسمان خود نمایی میکنند، مثل ستاره هایی که همیشه در قلب کوچکشان نوری از آرزوست و امید، مثل ستاره هایی که چون کودکانی بازیگوش چشمک میزنند و بلند بلند و از ته دل میخندند
کاش انسان ها کمی ستاره میشدند، امیدوار، آزاد، کودک، شاد...
باز هم با ماه قدم میزنیم
من برایش قصه هایی از زمین میگویم و او داستان هایی از دل آسمان شب
میگوید هر شب نور میافشاند تا نورش گرد و غبار را از دل های زمینیان پاک کند
تا دلشان صاف و بی غبار شود مانند تکه ای بلور
این را که میگوید قطره اشکی نقره ای از روی گونه سفیدش سر میخورد و به پایین می افتد و لبخند کوچکی میزند...
