از پنجره به بیرون خیره می شوم، به الماس هایی که هر کدام پس از دیگری مینشینن و لباس سفیدی بر زمین برهنه میپوشند، به الماس هایی که درختان را زینت دادند، به آفریده های خداوند، به درختان و زمین سفید پوش، به باد زمستانی، به برف ها، به الماس های سرد خیره میشوم و زمستان را با قلبم لمس می کنم، با چشم قلبم نگاه می کنم و به زمستان سلام میدهم
