یک روز بعد از ظهر وقتی اسمیت داشت از محل کار بر می گشت خانه، سر راه خانم مسنی را دید که خودرویش خراب شده و توی برف ایستاده بود. زن دست تکان داد و اسمیت هم توقف کرد؛ از خودرو پیاده شد و گفت: «من کمکتون می کنم.» زن مسن گفت: «صدها خودرو از جلوی من رد شد ولی کسی نایستاد، این واقعا لطف شماست.» وقتی که اسمیت لاستیک را عوض کرد و در صندوق عقب را بست و آماده رفتن شد، زن پرسید: «من چقدر باید بپردازم؟» و اسمیت به زن چنین جواب داد: «شما هیچ بدهی به من ندارید. من هم در این چنین شرایطی بودم و روزی یک نفر هم به من کمک کرد، همان طور که من به شما کمک کردم. اگر واقعا می خواهید جبران کنید به یک نفر کمک کنید و نگذارید زنجیر محبت و نوع دوستی قطع شود.» چند کیلومتر جلوتر زن کافه کوچکی را دید و رفت داخل تا چیزی بخورد و بعد راهش را ادامه بدهد؛ اما نتوانست بی توجه از لبخند مهربان زن پیشخدمتی بگذرد که باردار بود و از خستگی روی پا بند نمی شد اما با تمام توان به کارش ادامه می داد و با مشتری ها به خوبی برخورد می کرد. زن داستان زندگی پیشخدمت را نمی دانست اما وقتی که پیشخدمت رفت تا بقیه صد دلاری زن را بیاورد، زن از در کافه بیرون رفته بود و روی دستمال میز یادداشتی را گذاشته بود. در یادداشت چنین نوشته بود: «شاید این پول به عنوان انعام زیاد باشد اما شما هیچ بدهی به من ندارید. اگر واقعا می خواهید جبران کنید نگذارید زنجیر محبت و نوع دوستی به شما ختم شود.» همان شب وقتی زن پیشخدمت از سرکار به خانه برگشت، در حالی که به آن پول و یادداشت زن فکر می کرد به شوهرش گفت: «امروز یک انعام خیلی خوب گرفتم اسمیت، خدا را شکر که همه چیز دارد درست می شود.»
فکر کنم چندین بار این داستان رو شنیدید اما واقعا تا به حال به فکر کردید؟
زندگی دقیقا شبیه یک آینه برخورد می کنه هر رفتاری انجام بدی همون رفتار رو با تو تکرار می کنه
کاش اونقدر مهربون باشیم که بدون چشم داشت مهربانی کنیم
