
نیمهشب بود. با کابوسی که دیده بود از جا پرید.
احساس میکرد بدنش یخ زده. دستهایش را مشت کرده و به پتو چنگ انداخت.
نفس نصفهنیمهای کشید و پلکهای سنگینش را تکان داد.
خودش را در اتاق تاریکش دید؛ تاریکی عمیقی که زمینهی شکلگیری هر توهمی بود.
بلافاصله به سمت در رفت و بازش کرد.
پردهی پنجره را کنار کشید. ناگهان موجی از نور به سمت اتاق سرازیر شد.
حالا نه کابوس و نه اتاق، دیگر آنقدر ترسناک به نظر نمیرسیدند.
انگار ترس، فضای بیرون را هم پر از وهم کرده بود.
نور پشت در منتظر بود تا راهی پیدا کند و به درون اتاق بتابد.
سالها از ترسهایی که داشت فرار میکرد. انگار تکتکشان را در اتاقهای ذهنش نگه میداشت و درهایشان را میبست.
حس کرد وقتش رسیده با آنها روبهرو شود.
از ته دل میخواست تمام وجودش را با هر سایه و روشنی سَر بکشد، بپذیرد و مزه کند.
حتی فکرِ پذیرش، سبکی عجیبی در تنش جاری کرد.
باد ملایمی از پشت پرده بدنش را لمس میکرد.
پوست تنش مورمور شده بود.
به رختخواب برگشت. از شدت ترسش کم شده بود.
با خودش قرار گذاشت از فردا تکتک درهای بستهی ذهنش را باز کند و به آن اتاقهای تاریک نور بتاباند.
قرار نبود بجنگد؛ اما دیگر دلش فرار نمیخواست.
هوس کرده بود جوانهای در دل تاریکی بکارد.
دلش خانهتکانی میخواست. ✨