ویرگول
ورودثبت نام
سمیرا مقیم‌پور بیژنی
سمیرا مقیم‌پور بیژنیروایتگر لحظه‌هایی که آرام می‌آیند و دیر می‌روند. می‌نویسم تا صدای درونم را بلندتر بشنوم؛ شاید تو هم صدای خودت را پیدا کنی.
سمیرا مقیم‌پور بیژنی
سمیرا مقیم‌پور بیژنی
خواندن ۱۰ دقیقه·۴ ماه پیش

قهرمان کلاس پنجمی‌ها

دو ساعت از ظهر گذشته. ناهار را گرم کردم و منتظرم تا دخترم از مدرسه برگردد. دیدن او که با اشتها غذا می‌خورد و با ذوق می‌پرسد امروز برای ناهار چه چیزی دارد مرا سر شوق می‌آورد.

زنگ در به صدا در آمد. وارد می‌شود. امروز قیافه‌ای دمغ و درهم دارد. او را می‌شناسم. مانند خودم در کودکی مواقعی که ناراحت می‌شود تمایل عجیبی به سکوت دارد. به سمت اتاقش می روم. می‌گویم : مادر جان برو دست‌هایت را بشور امروز یک ناهار خوشمزه داریم. اگر نخوری سرت کلاه می‌رود. البته اگر به من بگویی این قیافه‌ی درهم چه علتی دارد هم استقبال می‌کنم.

دخترم گفت: مامان من این مدرسه را دوست ندارم. همکلاسی‌های جدیدم خیلی افاده‌ای هستند. چند نفری مدام من را مسخره می‌کنند. می‌گویند نباید با زهرا دوست باشی. می‌گویند زهرا عجیب غریب هست.

مادر زهرا را که می شناسی؟ دختر خانم رضایی. آخر زهرا چه ایرادی دارد؟ فقط کمی در خودش غرق می‌شود و خیالات می‌بافد.

می‌گویم : بله عزیزم. می‌شناسمش. هیچ کسی حق ندارد کسی دیگر را به خاطر ویژگی‌هایی که دارد مسخره کند. به تو هم حق می‌دهم که عصبانی باشی. اما می‌دانم بهترین تصمیم را می‌گیری. تو آن مدرسه را دوست داری. زهرا هم در همان مدرسه هست. حتی خودت گفتی معلم جدیدت بسیار مهربان است.

خب با این حساب فکر نمی‌کنم بخاطر چند نفر که نظرشان مخالف تو هست بخواهی مدرسه و دوستت مورد علاقه‌ات را رها کنی. می‌خواهی؟

دخترم گفت : نه نمی‌خواهم. اما می‌ترسم آن‌قدر قوی نباشم و زهرا را رها کنم.

گفتم : می‌دانستی دختر شجاعی هستی؟ همین الان هم داری از او حرف می‌زنی. بگذار یک رازی از خودم را برایت بگویم. زمانی که هم سن و سال تو بودم یک کلاس را از دست یک نفر نجات داده‌ام.

دخترم با چشم‌های متعجب به من نگاه کرد. گفت : راست می گویی مادر؟ تنهایی؟ پس چرا تا به حال برایم تعریف نکردی؟

گفتم : منتظر زمان مناسبش بودم و الان آن زمان رسیده.

دخترم گفت : مامان زودتر بگو چه کار کردی؟

خب همه چی از تابستون ده سالگی شروع شد. در دلم حس بی‌قراری و شوق داشتم. قرار بود سال آخر دبستان را به مدرسه‌ی دیگری منتقل شوم. دختر دایی‌ام شیوا آن‌جا بود و مدام از آن مدرسه تعریف می‌کرد. بابا هم با اصرارهای من راضی شد تا من را در آن مدرسه ثبت نام کند. البته مدرسه به همین سادگی‌ها قبول نمی‌کرد تا یک بچه را در سال پنجم قبول کند. پدرم شیشه کار بود و آن سال تمام شیشه‌های قدیمی پنجره‌های مدرسه را عوض کرد. آن هم با قیمت مناسب و با سرعت زیاد. یادم می‌آید که مدیر مدرسه چقدر از پدرم به خاطر تمیزی کار و سرعت عملش تشکر کرد و خب من هم طبیعتاً در مدرسه ثبت نام شدم.

با دختر دایی‌ام همسن بودم و از کودکی در یک محل زندگی می‌کردیم. حالا تصور اینکه حتی در ساعات مدرسه هم کنار یکدیگر باشیم لذت وصف ناشدنی داشت و زمان برای‌مان سریع‌تر می‌گذشت. البته می‌دانستم که ممکن است با او هم کلاس نشوم. اما هم اینکه در زنگ تفریح و در راه برگشت خانه باهم باشیم مرا راضی می‌کرد.

هنوز وقتی به آن سال‌ها فکر می‌کنم هوای پاییزی آن روزها و صدای تپش قلبم را در اولین روز ورودم به مدرسه جدید به خاطر دارم. مدرسه حال و هوایی گرم و قدیمی داشت. با خودم فکر می‌کردم این مدرسه باید چند سالش باشد.

در ذهنم از خانم ناظم هیولایی ساخته بودم اما وقتی برای اولین بار دیدمش ترسم فرو ریخت. او زن جدی بود که مقنعه‌اش نیمی از بالاتنه‌اش را می‌پوشاند‌. فامیلی‌اش گلابی بود. او با من هم مانند شیوا مهربان بود و می‌گفت دختر ساکتی هستم. دوست نداشتم منظورش مظلوم و بی‌زبان باشد. من کم حرف می‌زدم. فقط جایی که لازم بود.

حدود دو ماه از آمدن من به دبستان جدید گذشته بود. به بچه‌ها معرفی شده بودم. دختر‌های کلاس همه گزینه‌های مناسبی برای یارکشی من بودند. جز یک نفر. از اول آمدن به این مدرسه زیبا ذوق پیدا کردن دوست جدید را داشتم. می‌دیدم شیوا دوست‌های زیادی دارد و آن‌قدر هم فرصت نمی‌کند سمت من بی‌آید. من هم حرصم می‌گرفت و می‌خواستم برای خودم دوستی پیدا کنم و جلوی شیوا پز بدهم. در کلاس درس هیچکس به جز آن یک نفر یعنی غزاله روی مغز من رژه نمی‌رفت.

غزاله دختر تپل با موهای مشکی مجعد و اخمی همیشگی بود. هر وقت کلاس تمام می‌شد بچه‌ها را نگه می‌داشت و برایشان داستان می‌بافت. ادعا می‌کرد با جن و پری در ارتباط است و هرکس حرف‌هایش را جدی نگیرد مجبور می‌شود با اجنه رو‌به‌رو شود. گاهی هم به تخته‌ی کلاس اشاره می‌کرد و می‌گفت تصویر و جن و پری را در آن می‌بیند و بعد بقیه را مجبور به واکنش می‌کرد.

دخترها گاهی گریه می‌کردند. گاهی از غزاله کمک می‌خواستند و به او خوراکی می‌دادند تا از غضب‌اش در امان باشند. انگار همگی با هم درگیر این سیرک شده بودند و کسی جرات نداشت بگوید چیزی نمی‌بیند. او هم از این موضوع سواستفاده می‌کرد و داستان‌های خیالی را سرهم بندی می‌کرد. می‌گفت اگر در خانه تنها بمانید و آهنگ گوش کنید شکل آهنگ عوض می‌شود. شاید فضای آن مدرسه‌ی قدیمی هم به خیال‌بافی‌های غزاله دامن می‌زد.

ساختمان مدرسه دو طبقه بود با تراس‌ و راهروهای باریک تو در تو که همگی به هم متصل می‌شدند. راه پله‌ها با کاشی‌های زرد و اتاق‌های درس با درهای چوبی به چشم می‌خوردند. یک بوفه کوچک با پنجره‌های شیشه‌ای بزرگ در کنج حیاط بود. بوی ساندویچ‌های خانگی‌اش‌ نزدیک‌های ظهر همه‌ی ما را مست می‌کرد.

یکبار که همراه مهسا در حیاط بودیم اصرار کردم به سمت دیوار منتهی به پارک برویم. آن‌جا را بسیار دوست داشتم. صدای بازی بچه‌ها از پارک به گوش‌مان می‌خورد. حس می‌کردم ما هم در پارک هستیم. درخت‌های بلند صنوبر و بید داخل پارک در کنج حیاط پیدا بودند و مانند سایه‌بانی زیبا عمل می‌کردند. اما مهسا هربار بهانه‌ای می‌آورد و می‌گفت از آن‌جا می‌ترسم. وقتی به او پیله کردم گفت : آن‌جا دریچه‌ی چاه است.

غزاله داخل آن دریچه دست خونی دیده است. وقتی حرف‌های مهسا تمام شد بی‌اختیار مشت‌هایم را گره کردم. بعدها فهمیدم غزاله به دستکش پشمی خودش سس قرمز مالیده و آن را در دریچه انداخته است تا بچه‌ها را بترساند.

غزاله یک روز در میان برای معرکه‌اش دخترها را نگه می‌داشت البته به من اهمیتی نمی‌داد چون از نظرش تازه‌ واردی بودم که هنوز لایق درک معرکه‌هایش نبودم. تازه وارد بودنم باعث شده بود حرف‌ها و نمایشش به چشمم مسخره باشد. روزها می‌گذشت و حالا مهسا کسی که در کلاس کنارش نشسته بودم و در اولین روز ورودم به من لبخند زده بود تبدیل به دوست صمیمی‌ام شده بود. همه چیز عالی بود به جز داستان‌های بی سر و ته غزاله. نمی‌توانستم بیخیالش شوم.

یک روز ظهر بعد کلاس ریاضی خسته کننده همه آماده‌ی پر کشیدن به سمت خانه بودیم که دوباره غزاله به سمت تخته رفت و گفت صبر کنید. کارتان دارم.

تک تک بچه‌ها سراسیمه به هم نگاه کردند و با چشم‌های گرد داد می‌زدند که نمی‌خواهند به خزعبلات غزاله گوش دهند. البته کسی جرات مخالفت نداشت.

غزاله شروع به سخنرانی کرد و بعد به تخته اشاره کرد و گفت : شماها آن‌قدر درک ندارید. نمی‌توانید موجوداتی را که من می‌بینم ببینید. ولی اگر همه‌ی شما از خوراکی‌های خود به من بدهید می‌گویم این موجودات با شما کاری نداشته باشند. مهسا کنار من پاهایش را بی‌قرار تکان می‌داد. با دستانش روپوش مدرسه‌اش را گرفته بود. کف دستش از عرق خیس بود و اشک در چشمانش حلقه زده بود.

غزاله با پوزخند تکرار کرد. کسی از شما‌ها می‌تواند چیزهایی که من در این تخته می‌بینم را ببیند ؟ یاد حرف مادرم افتادم. همیشه می‌گفت مادر جان جایی که لازم است حرف بزن. با یک حساب کوچک در ذهنم احساس کردم این جا همان جایی است که باید سکوت را بشکنم.

یک دفعه با صدا بلند شدم و ایستادم. مهسا با چشمان متعجب نگاهم کرد. تمام سرها به سمت من چرخید.

غزاله گفت : چه مشکلی داری تازه وارد؟ اگه می‌ترسی برو بیرون.

با صدای بلند گفتم : من می‌بینم.

غزاله گیج پرسید : چه گفتی؟

گفتم : پرسیدی کسی آن موجودات را می‌بیند یا نه. خب من می‌بینم.

غزاله به وضوح بهم ریخت. دنبال کلمه می‌گشت تا چیزی بگوید. معادلاتش بهم ریخته بود. تازه واردی جرات کرده بود معرکه‌اش را به هم بزند. آب دهانش را قورت داد و گفت : تو که اصلا نمی‌توانی. تو تازه آمدی.

نفسی عمیق کشیدم. دوست نداشتم مهسا را در آن حال ببینم. گفتم : چرا می‌بینم. غزاله که واقعا کنترل اوضاع از دستش خارج شده بود و انتظار همچین عکس‌العملی را در مورد دروغ‌هایش نداشت یک دفعه داد زد و گفت : دخترها همگی بیرون. به جز تو تازه وارد. ببینم وقتی تنها شویم باز هم زبان درازی می‌کنی.

دخترها هاج و واج سریع به سمت در حرکت کردند و خارج شدند. مهسا دستانم راگرفت و با چشم‌هایش خواست که همراه او خارج شوم. دستم را روی دستانش گذاشتم با سر به او اطمینان خاطر دادم. مهسا متعجب بود. شاید در آن لحظه از نظرش من هم مانند غزاله ترسناک و عجیب بودم. ولی با اعتماد به من از کلاس خارج شد. بچه‌ها از پشت در و پنجره داشتند ما را نگاه می‌کردند.

وقتی که تنها شدیم غزاله دوباره به همان دختر سرد و با اعتماد به نفس تبدیل شد. داشت به سمت من قدم برمی‌داشت. اگر ساکت می‌ماندم و غزاله شروع به سخنرانی می‌کرد بازی را که خودم شروع کرده بودم می‌باختم.

دوباره با صدای بلند گفتم : ببین من مثل تو هستم. هنوزم حرف‌ام همان هست. آن موجودات عجیب و غریب را در تخته می‌بینم. دقیقاً پشت سرت. غزاله...راستش خیلی خوشحال هستم که تو هم مثل من آن‌ها را می‌بینی.

رنگ غزاله پرید. چشم‌هایش پر اشک شد و به سرعت سرش را به سمت تخته چرخاند و عقب عقب به سمت من آمد. پرسید : اصلا معلوم هست چه می‌گویی؟ روی تخته هیچ چیزی نیست. گفتم : غزاله چرا دیگر آن موجودات را نمی‌بینی؟ خوب نگاه کن.

اشک‌های غزاله جاری شد و گفت : تو دیوانه‌ای. به مادرم می‌گویم که مرا ترساندی و ناگهان به سمت در دویید و فرار کرد.

دخترها پشت در باز کلاس خشکشان زده بود. اتفاقی که افتاده بود را باور نمی‌کردند. همگی به سمت من برگشتند. سریع گفتم : تمام این حرف‌ها را برای آن زدم که متوجه شوید حرف‌هایش دروغ است. والا هیچ چیزی داخل آن تخته نیست.

ناگهان همه با هم زدند زیر خنده و به سمت من هجوم آوردند. مرا بغل کردند و لبخند زدند. مهسا بلند گفت: ساناز تو قهرمان کلاس پنجمی‌ها هستی.

آن روز بعد آن نمایش سریع به خانه برگشتم و داستان را برای مادرم تعریف کردم. به او تاکید کردم که به حرفش گوش دادم و جایی که لازم بود حرف زدم.

غزاله دیگر کسی را اذیت نمی‌کرد اما چند روز بعد با مادرش به مدرسه آمد. آن‌ها پیش خانم گلابی شکایت مرا کرده بودند. خانم گلابی که مرا دختر خوب و بی‌آزاری می‌دانست از من توضیح خواست. من هم با یار دبستانی خود مهسا و لشکر کلاس پنجمی‌ها به اتاقش رفتیم. من داستان را تعریف کردم و دخترها هم حرف‌هایم را تایید کردند. خانم گلابی به رویم لبخند زد و در گوشم گفت : فکر نمی‌کردم یک تازه وارد همچین ارتشی دور خودش جمع کند. حالا دیگر مطمئن بودم خانم گلابی مرا بی‌زبان نمی‌بیند بلکه دختری می‌بیند که به جا حرف می‌زند‌.

شیوا از داستان من خوشش آمده بود و به بقیه بچه‌ها پز من را می‌داد و می‌گفت او دختر عمه‌ی من است. برای همین هم شجاع است.

دخترم با ذوق فراوان برایم دست زد و گفت : مامان باورم نمی‌شود. تو یک کلاس را از دست غزاله نجات دادی؟ تو واقعاً قهرمان کلاس پنجمی‌ها هستی. مامان صبر کن مهسا هم‌کلاسی‌ات که به تو گفت قهرمان کلاس پنجمی‌ها همین خاله مهسا دوستت است؟

با لبخند گفتم : بله دخترم

دخترم گفت : وای مامان از آن موقع با خاله مهسا در ارتباط هستی. او هنوز با قهرمانش مانده؟

گفتم: در اصل او هم قهرمان من هست دخترم. اولین کسی که به رویم لبخند زد و با آغوشی باز خواست تا کنارش بشینم. او کسی بود که باعث شد با ترسم مقابله کنم و جلوی غزاله بایستم.

دخترم مرا در آغوش گرفت و با اشتیاق گفت : مامان منم می‌خواهم قهرمان باشم. فکر کنم مدرسه‌ی جدید آن‌قدر هم بد نباشد.

گفتم: دختر عزیزم تو الان هم قهرمان هستی. با وجود تمام کنایه‌ها زهرا را تنها نگذاشتی و حتی بابت حرف‌های بقیه درباره‌ی او ناراحت هستی. تو و زهرا همین حالا هم قهرمان هستید.

داستان کوتاهدوستیکودکیمدرسهداستان
۱۹
۷
سمیرا مقیم‌پور بیژنی
سمیرا مقیم‌پور بیژنی
روایتگر لحظه‌هایی که آرام می‌آیند و دیر می‌روند. می‌نویسم تا صدای درونم را بلندتر بشنوم؛ شاید تو هم صدای خودت را پیدا کنی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید