
رویایی در سر دارم از جنس پاییز...
ناب، پر از طراوت، افسونگر، هزار رنگ...
رویایی یکقدم مانده تا زمستان،
در آستانهی سرد شدن... نباید گذاشت سرما به جانش برود.
گرمیِ وجودم به آن آمیخته، اگر رویایم برفی شود چه خواهد شد؟
گرمای گوشهی دنج قلبم سرد خواهد شد...
اگر رویایم یخ ببندد و آن را به زمستان بدهم، رنگآمیزیِ وجودم چه خواهد شد؟
آن دخترِ سرکشِ درونم چه خواهد شد؟
آری، جنسِ رویایم پاییزیست، بالهایش زرد و نارنجیست...
آری، رویایم سرشار است، پر از حسِ لطیفِ خنکای باغ نمدار است.
رویایم کاهگلیست، در یک قدمیِ زمستان، در کوچهپسکوچههای نمناک و خنک پاییزیست.
درونم گاهی طوفانی، گاهی آرام، گاهی ابری، گاهی بارانیست.
زیرا رویایم پاییزیست. 🍁🧡