
برای خودم چای ریختهام و روی صندلی کوچک آشپزخانه نشستهام. دارم سعی میکنم کاری انجام دهم و کمی حرکت کنم.
بعضی روزها رخوت و تنهایی چنان در من میپیچد که حس بی فایدگی به جانم میافتد. نمی دانم این چه خصوصیتی است که اگر در خانه باشم میتوانم ساعتها بشینم و کاری نکنم و اگر بیرون بروم علیرغم مقاومت اولیه دیگر دوست ندارم به خانه برگردم. از نقابهایی که آدم ها به چهره میزنند بیزارم. نه تنها نمیتوانم همرنگ جماعت شوم گاهی حس میکنم به هیچ جماعتی تعلق ندارم.
به فنجان چای نگاه می کنم. لذت آنچنانی از نوشیدن چای نمیبرم اما زمانی که چای را میریزم و با خود خلوت میکنم و با دستهایم گرمی فنجان را حس میکنم کمی حس خوب به جانم مینشیند. در واقع همین چیزهای جزئی و خیلی کوچک در طول روز به من لذت میدهد.
مادرم صدایم میکند. از صبح اصرار دارد حالا که به روستای مادریاش آمدهایم برود و پونه محلی بچیند. میگوید حیف هست حالا که اینجا هستیم در خانه بمانیم و کاری نکنیم. دوست دارد همراهش بروم. من دوست ندارم. همان حس کرختی و یکجا نشینی مرا فرا گرفته.
مادر گفت : اگر دوست نداری من بروم خیلی هم مهم نیست حتماً با من همراه شوی. اما در لحنش دلخوری را حس میکنم. حدس زدن قهر و کنایه در لحن مادرها کار سختی نیست.
به اجبار بلند میشوم. بیشتر از نصف روز گذشته است. از پنجرهی بزرگ شیشهای به باغ نگاه میکنم. منظره ی رو به رویام شبیه یک نقاشی فاخر میماند. درخت ها آن قدر سبز و زندهاند که احساس میکنم در گوش هم پچ پچ میکنند و پرندگان را به مهمانی روی شاخههایشان دعوت میکنند. با خود میگویم به چشم یک پیادهروی میبینمش. قدمی میزنم و روزم کمی متفاوت میشود.
الان میآیم مادر. صبر کن.
راه میافتیم. در جاده قدیمی و محلی راه می رویم تا به دشت برسیم. روز قبل باران شدیدی باریده بود. هنوز حس و حالش در فضا باقی مانده. زمین مرطوب است. راه باریک میشود. با احتیاط یک راه باریک نیمه خشک را طی میکنیم.
میگویم : خیلی مانده برسیم؟
مادر گفت : هنوز راهی نیامدهایم پشت من بیا. آن درخت بزرگ را میبینی سمت چپ؟ باید به آن سمت برویم.
دلم میخواهد غر بزنم. اما جلوی خودم را میگیرم. بالاخره حواسم را به اطراف میدهم. چند روزی از شروع بهار گذشته. نسیمی ملایم و خنک موهایم را به بازی میگیرد و به زیبایی لای شاخ و برگ درخت ها میپیچد. صدای قورباغهها گوشم را پر کرده است. انگار یک کنسرت بزرگ را با هنرمندی اجرا میکنند. صدایشان به صورت یکسره و هماهنگ به گوش میرسد. زیر پاهایم سفتی تکه های چوب و گل خیس را حس میکنم.
مادر گفت : رسیدیم مادر. یک جایی پیدا کن و بنشین. زیر آن درخت زمین خشک است.
من هم کمکت میکنم مادر.
مادر گفت : نه لازم نیست چیدنشان قلق خاصی دارد. خودم سریع می چینم.
به دور برم نگاه میکنم. آسمان به رنگ آبی شفاف با ابرهای بزرگ و سفید خودنمایی میکند. نور ملایم خورشید به همه جا تابیده و گرد طلا به زمین میپاشد. هوای عجیبی است نه کاملا ابری و نه آفتابی، هوای رویایی و سفارشی.... نشستم و به درخت تکیه دادم. کفشهایم گلی شده. حس کردم لباس هایم کثیف میشود. اما قرار است مدت زیادی بمانیم و خب نمیتوانم تمام آن مدت را ایستاده بمانم.
مادرم معطل نکرد. کیسه بزرگش را برداشت و کمی دورتر مشغول چیدن پونه محلی شد. مدت ها بود حس میکردم هیچکاری را با علاقه انجام نمیدهد. سایه افسردگی را درونش حس میکردم اما در آن لحظه میدیدم که با علاقه و تمرکز مشغول چیدن است.
با ذوق گفت : دیدی گفتم این فصل سبزیها شروع به روییدن میکنند و در این روزهای اول بهار میرسند. این پونه ها پر از خاصیت هستند. پارسال که سرمای بدی خورده بودی دمنوش همین گیاه حالت رو خوب کرد. ببین چه هوای خوبی است. بد شد آمدی؟
لبخند زدم و با سر تاییدش کردم.
دیدن مادرم در این حال چیزی نیست که هر لحظه و به طور مداوم تجربهاش کنم. به درخت تکیه دادم به دور دست ترین نقطه خیره شدم. جایی که مرز میان کوه و آسمان مشخص نیست.
سورمهای کوه و آبی آسمان همدیگر را در آغوش گرفتهاند. مانند تکنیک آب رنگ که رنگها در هم حل میشوند و رنگ جدیدی را خلق میکنند. رد برف هنوز به چشم می خورد. سفیدی اش کوه را در بر گرفته و مرزی میان شان نیست. ابر به زیبایی در امتداد کوهها دامنش را پهن کرده و اثری زیبا را خلق کرده. یک تابلوی زیبا و وهم آمیز آغشته به رویا.
به پشت آن کوه ها میاندیشم. شاید سرزمینی دور باشد که مردمش با عشق زندگی میکنند. از همان سرزمینهایی که داستانهای عاشقانهشان در تاریخ دهان به دهان نقل قول میشوند. همان قصههایی که به تن خسته ی واقعیت لباسی حریر از جنس رویا میپوشانند.
باد و بهار به زیبایی عطر گل ها را در آسمان میرقصانند. حس سبکی میکنم. فضا ساکت و بدون هیاهو و آلودگی است. سکوتش را نفس میکشم. صدای تپش قلبم را که انگار گمش کرده بودم میشنوم.
ناگهان احساس کردم برای لحظهای فکرهای تکراری ذهنم و استرسهای درون قلبم در فضای پهناور و نامحدود دشت پخش شد. دیگر بدنم به تنهایی تمامش را به دوش نمیکشید. احساس یکی شدن با طبیعت وجودم را فرا گرفت. حس میکردم میان باد، صدای پرندگان و سرزندگی دشت حل شدم. تازگی فضا تنم را مور مور کرد. جایی که به زور آمده بودم حالا مرا از خودم رها کرده بود. یعنی تمام آن چیزی که احتیاج داشتم ذره ای رهایی، حس هماهنگی و یکی شدن با طبیعت بود؟
البته که فکر کردن جوابی به من نمی داد غیر از اینکه دوباره اضطراب هایم را به رخم بکشد.
مادرم گفت : حواست کجاست مادر؟ چند بار صدایت زدم.
به دست هایش نگاه کردم. دو کیسه بزرگ از پونه محلی پر شده بود. قطرات عرق روی پیشانی اش نشسته بود. اما به شدت از نتیجه ی کارش راضی بود. رطوبت باران را روی پلک هایم احساس کردم.
مادرم گفت: حیف باران دارد شروع میشود وگرنه باز هم می چیدم. البته فردا خالهات می آید قرار است با او هم بچینیم. پاشو مادر. نه به اینکه نمی آمدی نه به اینکه زیر درخت جا خوش کردی. فردا اگر دوست نداشتی نیا اصرارت نمی کنم.
بلند شدم پشت لباسم را تکاندم و راه افتادم.
دوست داشتم آن سکوت و فضا را داخل جیبم بگذارم و هر وقت در بین هیاهو، شلوغی زندگی شهری و حس گمگشتی میان آدمها گیر کردم آن را از جیب هایم در بیاورم و نفس بکشم.