داستان کتاب درباره ملاقات های هفتگی بین میچ و استاد فلسفه دانشگاهش است ، استادی که به بیماری لاعلاجی مبتلا شده و این ملاقات های هفتگی تبدیل به کلاس درس زندگی برای میچ می شود.
وقتی خوندن کتاب سه شنبه ها با موری میچ آلبوم رو شروع کردم آه از نهادم بلند شد که ای وای یک کتاب دیگه با موضوع اینکه شما میتونید با تلاش وکوشش بر همه چیز پیروز بشید ، موری قهرمان داستان حتی با وجود بیماری هنوز پر از امید هست و تا آخرین لحظه زندگی از اون بهره میبره و میچ که بین تمام مشغله های زندگی مدرن و زناشویی میتونه هر سه شنبه مسافت طولانی رو طی کنه تا یا استادش ملاقات کنه ، خیلی شبیه به داستان های زردی که تو اینترنت زیاد هست تا زمانی که در انتها کتاب فهمیدم این یک داستان واقعیه ، احساسم شبیه به فیلم دست نیافتنی ها محصول سال 2011 فرانسه بود در مورد این فیلم هم فکر میکردم چقدر همه چیز خوب و سفیده و غیر واقعی هست تا اینکه در انتها فیلم متوجه شدم فیلم بر اساس شخصیت های واقعی ساخته شده بود ، پس با توجه به این موضوع فکر میکنم این کتاب مورد مناسبی برای موضوع چالش کتابخوانی طاقچه باشد
در لابه لای جلسات میچ و موری نکات بسیار ارزشمندی هست که شاید به دلیل اینکه خیلی تکرار شده اند دیگر مثل همیشه تاثیرگذاری اولیه خود را ندارند نکاتی مثل اینکه خودمان رو همان طورکه هستیم دوست داشته باشیم ، دست از قضاوت خودمان برداریم و برای تمام تلاشمان ارزش قائل بشیم ، از قید بند قوانین جامعه که ما را شبیه به اسب های مسابقه کرده خلاص بشیم ، توی این دنیای پر از شلوغی لحظه ای بیستیم و برای کارهای کوچک ولی مهم زندگی مثل وقت گذاشتن برای خانواده ، محبت کردن و ساخت روابط با دیگران زمانی اختصاص بدیم ، یه صحنه فوق العاد در فیلم قطار بازی دنی بویل هست صحنه ای که ایوان مک گرگور و دوستانش در ابتدای فیلم می دویدند و در این بین ایوان دیالوگ های جالبی میگفت که بی تشبیه به این سطر کتاب نیست
انگار هر کسی یک جور عجله دارد. مردم در زندگیشان معنی و مفهوم پیدا نکردهاند، پس بیست و چهار ساعته به دنبال آن میدوند. اتومبیل جدید، خانه جدید، شغل جدید و در نهایت متوجه میشوند که این چیزها هم بیمعنی و پوچ هستند و به همین خاطر دوباره شروع به دویدن میکنند تا چیزهای بیشتری به دست بیاورند.
همچنین یاد بگیرم مرگ موضوعی هست که از بدو تولد همراه ماست و هر لحظه ممکن برامون اتفاق بیفتد پس براش آماده باشیم ، یاد بگیریم رنج و سختی جز همیشگی زندگی هست وباید آنها رو بپذیریم تا بتونیم به زندگی ادامه بدیم
همه میدانند که یک روز میمیرند اما هیچکس این امر را باور ندارد. اگر ما این موضوع را باور داشتیم، زندگی، رنگ دیگری داشت
"بگذار عشق وارد وجودت شود. ما فکر میکنیم که لایق عشق نیستیم، فکر میکنیم اگر عشق در ما نفوذ کند حساس و آسیبپذیر میشویم؛ اما یک مرد خردمند به نام لِوین حرف خوبی زد. او گفت: عشق تنها عملکرد منطقی بشر است.» دوباره حرفش را تکرار کرد و این بار برای تأثیرگذاری بیشتر روی هر کلمه مکث کرد: «عشق تنها عملکرد منطقی بشر است. "